Search this site
Embedded Files

https://sites.google.com/view/linguarium 

Deuteronomium 18 De Nieuwe Bijbelvertaling

Waarzeggerij en profetie


Wanneer u in het land komt dat Jehoewa, uw god, u geven zal, mag u de verfoeilijke praktijken van de volken daar niet navolgen. Er mag bij u geen plaats zijn voor mensen die hun zoon of dochter als offer verbranden, en evenmin voor waarzeggers, wolkenschouwers, wichelaars, tovenaars, bezweerders, en voor hen die geesten raadplegen of doden oproepen. Want Jehoewa verafschuwt mensen die zulke dingen doen, en om die verfoeilijke praktijken verdrijft hij deze volken voor u. U moet volledig op Jehoewa, uw god, gericht zijn. Ook al luisteren de volken in het land dat u in bezit zult nemen wel naar wolkenschouwers en waarzeggers, ú heeft Jehoewa, uw god, dat verboden. Hij zal in uw midden profeten laten opstaan, profeten zoals ik. Naar hen moet u luisteren. U hebt Jehoewa daar immers zelf om gevraagd, toen u bij de Horeb bijeen was? U zei: ‘Wij kunnen het stemgeluid van Jehoewa, onze god, en de aanblik van dit enorme vuur niet langer verdragen; dat overleven we niet.’ Jehoewa heeft toen tegen mij gezegd: ‘Zij hebben goed gesproken. Ik zal in hun midden profeten laten opstaan zoals jij. Ik zal hun mijn woorden ingeven, en zij zullen het volk alles overbrengen wat ik hun opdraag. Wie niet wil luisteren naar de woorden die zij in mijn naam spreken, zal ik ter verantwoording roepen. Maar als een profeet de euvele moed heeft om in mijn naam iets te zeggen dat ik hem niet heb opgedragen, of om in de naam van andere goden te spreken, dan moet hij ter dood gebracht worden.’ Misschien vraagt u zich af: Is er een manier om te bepalen of een profetie al dan niet van Jehoewa komt? Die is er inderdaad: als een profeet zegt te spreken in de naam van Jehoewa, maar zijn woorden komen niet uit en er gebeurt niets, dan is dat geen profetie van Jehoewa geweest. Heb geen ontzag voor een profeet die zich dat aanmatigt.


Daniël 2. Dat is de plaats. Daar staat de droom. Het is de droom van Nebukadnezar.

De koning vraagt Daniël: Zeg mij wat mijn vraag is. Wat heb ik gedroomd? Daniël vraagt dan om een droom, verkrijgt deze en vertelt zijn droom die precies de droom blijkt te zijn die de koning heeft gehad.





Tijdens uw slaap, majesteit, komen gedachten bij U op over wat er in de toekomst gebeurt, hij die mysteries onthult, laat U weten wat de toekomst brengt. Dit mysterie wordt mij onthuld, niet door enige wijsheid die ik op anderen voor heb, maar opdat ik de uitleg aan de koning overbreng en U begrijpt wat er in uw hart omgaat. U, majesteit, hebt een visioen.U ziet een groot beeld. dat beeld is reusachtig en bezit een prachtige glans. het staat voor U en de aanblik ervan is afschrikwekkend. Het hoofd van het beeld is van zuiver goud, zijn borst en armen zijn van zilver, zijn buik en lendenen van brons, zijn benen van ijzer, zijn voeten deels van ijzer, deels van leem. U ziet hoe een steen losraakt, zonder dat er een mensenhand aan te pas komt, hoe de steen tegen de ijzeren en lemen voeten van het beeld slaat en ze verbrijzelt. Op het zelfde ogenblik verpulveren het ijzer, leem, brons, zilver en goud. Het wordt als kaf op een dorsvloer in de zomer, de wind voert het mee, totdat er geen spoor meer van te vinden is. Maar de steen die tegen het beeld slaat, wordt een hoge berg die de hele aarde bedekt. Dit is uw droom, en nu zeggen wij de koning wat hij betekent: U, majesteit, koning der koningen, U bent dat hoofd van goud! na U komt een ander koninkrijk op, minder machtig dan het uwe, en daarna nog een, van brons, dat heerst over de hele aarde. Een vierde koninkrijk ten slotte is hard als ijzer. IJzer verbrijzelt en vermorzelt alles, en net als ijzer dat verplettert, verbrijzelt en verplettert het al die


 andere rijken. U ziet dat de voeten en tenen voor een deel uit pottenbakkersleem en voor een deel uit ijzer bestaan, dat betekent dat het koninkrijk verdeeld is. Het heeft iets van de hardheid van ijzer, daarom ziet U ijzer voor U, vermengd met kleiachtige leem. Dat de tenen en voeten deels van ijzer en deels van leem zijn, betekent dat het koninkrijk voor een deel sterk is, voor een deel broos. U ziet ijzer vermengd met kleiachtige leem, dat betekent dat die delen zich vermengen in het nageslacht, maar ze verbinden zich niet, zoals ijzer zich niet met leem laat verbinden. Maar ten tijde van die koninkrijken laat de God van de hemel een rijk opkomen dat nooit te gronde gaat en dat nooit op een ander volk overgaat. Het verbrijzelt en vernietigt al die koninkrijken, maar zelf bestaat het eeuwig precies zoals U ziet dat er een steen van de berg losraakt zonder dat er een mensenhand aan te pas komt, en het ijzer, brons, leem, zilver en goud verbrijzelt. De grote God laat de koning weten wat er in de toekomst gebeurt. De droom is waar, en de uitleg betrouwbaar.

De droom van Nebukadnezar staat in het boek, dat naar Daniël genoemd is. daar staan ook andere dromen in. Het zijn interpretaties van de droom van Nebukadnezar, die er later in de tijd van de Seleucidische koning Antiochus Epiphanes aan worden toegevoegd.


Hieronymus van Stridon schrijft: in zijn twaalfde boek schrijft Porphyrius over de profeet Daniël. Hij zegt dat het boek van Daniël niet wordt geschreven door de man naar wie het wordt genoemd, maar door iemand die leeft in Judea ten tijde van Antiochus Epiphanes, en zo beschrijft in plaats van Daniël die de toekomst voorspelt deze schrijver wat al gebeurd is. Daarom is alles wat hij vermeldt tot aan de tijd van Antiochus ware geschiedenis, maar alles over de


 tijd daarna is fictie, omdat de schrijver niet de toekomst kan voorspellen.

De vier koninkrijken worden door de Perzen bedacht. Voor de Perzen zijn de Assyriërs het eerste wereldrijk. Op een bepaald ogenblik worden de Assyriërs verslagen door de gezamenlijke inspanningen van Meden en Babyloniërs, maar volgens de Perzen zijn hun buren, de Meden, verantwoordelijk, daarom worden zij het tweede wereldrijk. Daarna verslaan de Perzen zowel Meden als Babyloniërs en worden daardoor het derde wereldrijk. Alexander de Grote overwint op zijn beurt de Perzen en sticht zo het vierde wereldrijk.

Het koninkrijk dat voorgesteld wordt door de steen verwijst naar de Hasmoneese dynastie die wordt ingesteld door de Makkabeeën, enige tijd na de dood van Antiochus Epiphanes.

In 164 voor Christus komen de Joden, onder leiding van de Makkabeeën, in opstand tegen de Grieks Syrische overheersing. Ze heroveren Jeruzalem en reinigen de geschonden tempel. De tempelreiniging wordt nog altijd herdacht in het feest van Chanoeka, herinwijding.

Tacitus schrijft: Velen hebben de sterke overtuiging, dat de oude boeken van de priesters een profetie bevatten, dat op dit moment de macht van het oosten triomfeert en dat uit Judea mensen voortkomen die over alle naties regeren: een raadselachtige profetie, die verwijst naar Vespasianus en Titus.


Hieruit blijkt dat Tacitus, die zelf niet gelooft dat de profetie waar is, bekend is met de toepassing ervan op de verwoesting van de tweede tempel door Titus in het jaar 70, maar de verwoesting van de tempel is niet de vervulling van de profetie, het is pas het begin daarvan.


 De christenen interpreteren het rijk van goud als het Babylonische, het rijk van zilver als het Perzische, het rijk van brons als het Macedonische en tenslotte het rijk van ijzer als het Romeinse rijk. Het is een herinterpretatie van de droom van Nebuchadnezzar, die oorspronkelijk niet zo bedoeld is, maar die ontstaat uit voortgeschreden inzicht, dat verkregen wordt in de Romeinse tijd. Volgens de christenen verwijst het koninkrijk dat wordt voorgesteld door de steen naar het koninkrijk van God, zoals verkondigd door Jezus Christus.


Jezus van Nazareth sticht een school met 12 leerlingen die de wereld in gestuurd worden voordat de ramp van 70 gebeurt. Zijn werk is erop gericht de Joodse cultuur te behouden in het vooruitzicht van het verlies van een eigen Joodse staat.


Door de verwoesting van de tweede tempel in Jeruzalem ontstaat een vluchtelingenstroom die de Joodse diaspora doet groeien. Zo introduceren de Romeinen onbedoeld het Joodse erfgoed in het Romeinse rijk. Het Joodse volk en daarmee de bijbel verspreiden zich door het Romeinse rijk. De Joodse theologie dringt door tot het hof van de keizer in Constantinopel en verdringt de Griekse en Romeinse theologie.

Ik maak een diepe buiging voor Isaac Newton als grondlegger van de moderne natuurkunde, maar kan zijn Beschouwingen over de profetieën van Daniël en de Apocalyps van Johannes niet waarderen. Hij past de profetieën toe op het West Romeinse rijk en in het verlengde daarvan de Germaanse koninkrijken die het vanaf de vijfde eeuw na Christus bezetten. De bisschop van Rome verwerft in de achtste eeuw de Kerkelijke Staat, en zo wordt hij een wereldlijk vorst of koning. in het jaar 800 kroont de paus Karel de Grote, en knielt voor hem, net


 zoals de vroegere Romeinse keizers werden vereerd. Newton ziet dat jaar als de instelling van wat hij noemt de afvallige kerk. Die kerkgeschiedenis begint, wanneer Karel de Grote door de paus tot keizer wordt gekroond. Deze geschiedenis duurt 1260 jaren en eindigt in 2060 na Christus.


De droom van Nebukadnezar heeft echter betrekking op de geschiedenis tot en met de Romeinen, en niet verder. De kerstening van het hele Romeinse rijk in de late oudheid is de vervulling van de droom van Nebukadnezar over de steen, die een hoge berg wordt en de hele aarde bedekt.

Henri Pirenne schrijft, dat tegen het einde van de 8ste eeuw in West-Europa een situatie zonder precedent ontstaat. Plotseling doorbreekt een onverwachte gebeurtenis de loop van de geschiedenis. De islamitische invasie, waar niemand in mijn tijd aan denkt, heeft niet veel meer dan vijftig jaar nodig om zich uit te breiden van de Chinese Zee tot de Atlantische Oceaan. Niets houdt stand tegenover haar. Bij de eerste schok zet ze het Perzische rijk op zijn kop; ze ontrukt aan het Byzantijnse rijk achtereenvolgens Syrië, Egypte, Afrika, Spanje, Corsica, Sardinië, de Balearen, Apulië en Calabrië. De opmars stopt pas in het begin van de 8ste eeuw, als in 718 de muren van Constantinopel enerzijds, en in 732 de soldaten van Karel Martel anderzijds, het grote offensief breken. Daarna komt de expansie tot stilstand, maar deze is voldoende om het gezicht van de aarde te veranderen. Het stof van de Islam vernietigt het antieke Europa. De islam komt in de plaats van het christelijke geloof, het islamitische recht in plaats van het Romeinse, het Arabisch in plaats van het Grieks en het Latijn. De Middellandse Zee is een Romeins meer: zij wordt een islamitisch meer.

Het Beleg van Constantinopel in 1453 door de legers van het Ottomaanse Rijk onder leiding van sultan Mehmet II en de uiteindelijke Val van Constantinopel op de zondag van Pinksteren 29 mei 1453 betekent het einde van het Byzantijnse Rijk.

Het beleg van Belgrado in 1456 is de eerste poging van het Osmaanse Rijk om Centraal-Europa binnen te dringen. In de maanden juni en juli 1456 is de komeet van Halley goed zichtbaar aan de hemel, tot na zonsondergang. Bartolomeo Platina schrijft in 1471: Als, bij het verschijnen van een harige en vurige komeet gedurende meerdere dagen, wiskundigen een grote plaag, voedselschaarste of


 een grote ramp voorspellen, schrijft (paus) Callistus (Alfons van Borgia) gedurende enkele dagen gebedsdiensten voor om de woede van God af te wenden, zodat, als dat allemaal de mensen bedreigt, het wordt afgewenteld naar de Turken, de vijanden van het christendom. Hij beveelt ook de klokken 's middags te luiden als een signaal aan alle gelovigen om met hun gebeden God te smeken diegenen te helpen die aanhoudend strijden tegen de Turken.

Later maken andere schrijvers hiervan, dat de komeet door de paus wordt geëxcommuniceerd.

In 1529 en in 1683 proberen de Ottomanen tevergeefs om Wenen, de zetel van de Habsburgse monarchie, in te nemen.

Mohammed


Vermoedelijk verband tussen arianisme en islam. In Cultuurgeschiedenis van de kruistochten beweerde Prutz, dat islam en christendom aan elkaar verwant zijn en gemakkelijk naast elkaar hadden kunnen bestaan, als niet de strijd om het Heilige Land ze tegenover elkaar had gezet. De islam was niets anders dan een christelijke heresie. Deze heresie is volgens Prutz identiek met het uit de kerkgeschiedenis bekende arianisme, dat zich later tot islam zou ontwikkelen. Prutz vond zelfs, dat de islam in reactie op het byzantijnse christendom was ontstaan, en vatte haar op als protest tegen de kerkpolitiek van Justinianus.

Om de moslims gewoon gelijk te stellen met de Arianen, is problematisch om verschillende redenen. Een historische verbinding tussen het Arianisme en de islam ligt echter zo voor de hand (het zou de snelle islamisering van het voormalige Ariaanse Noord-Afrika en Spanje begrijpelijk maken) dat men moet zich moet afvragen waarom historici daar niet eerder aan gedacht hebben. Het beste kan men de Islam zien als een transformatie van voorgaande bewegingen.

De naam Shi'isme is afgeleid van shi'at ’Ali, wat letterlijk betekent de aanhangers van de partij van 'Ali.


Bijzonder talrijk en opvallend zijn de ontleningen uit het christendom. Daarom hebben sommigen de Islam als een christelijke heresie en de moslims als christelijke sectariërs willen aanduiden. Heeft men daarbij het arianisme op het oog, dan zal daar niet veel tegen in te brengen zijn. Net zoals het arianisme benadrukt de Islam de absolute eenheid van de god, waaraan alle overige dogmatische elementen ondergeschikt zijn. Verder komen beide overeen wat betreft de besliste ontkenning van iedere vorm van incarnatie.

Want in kern was het arianisme niets anders dan een protest van het gezonde verstand tegen het onbegrijpelijke mysterie van de christelijke kerk, zoals dat in de leer van de goddelijkheid van Christus tot uitdrukking kwam, wat ten koste van de verlossingsleer tot middelpunt van het hele dogma was gemaakt. het is bekend, hoe verbitterd beide stromingen om de heerschappij hebben gevochten, hoe lang dat heeft geduurd en hoeveel gebruik van geweld het heeft gekost het aanvankelijk oprukkende arianisme tegen te houden, dan te verslaan en tenslotte uit te roeien. Maar ondergeschikt is het arianisme alleen in het avondland; in het Morgenland is het onder de vlag van Mohammed in verjongde gedaante weer opgestaan en heeft het in een reeks van overwinningen zonder weerga de halve wereld veroverd.


Mohammed ging altijd naar een afgelegen plek in de bergen rond Mekka, voornamelijk naar een grot in de berg Hira. Daar bracht hij lange periodes door in spirituele afzondering, ongestoord door menselijk gezelschap, en ging op in gebed en meditatie. Op een zekere nacht aan het einde van Ramadan, omstreeks het jaar 610, toen hij 40 jaar was, kwam de Engel Djibriel naar hem en commandeerde hem: Lees ! Hij zei: Ik ben geen lezer, waarop, zoals Hijzelf het vertelde, Djibriel me vastpakte en onderdompelde in zijn omhelzing tot hij mijn uiterste uithoudingsvermogen had bereikt. Dan liet hij mij los en zei: Lees! Ik zei: Ik ben geen lezer. Opnieuw nam hij me vast en omhelsde me tot het uiterste van mijn uithoudingsvermogen en liet me weer los en zei: Lees! Opnieuw zei ik, Ik ben geen lezer. Een derde keer omhelsde hij me als tevoren, liet me los en zei: Lees: in naam van uw geest die schiep, die de mens schiep van een druppel bloed, hangend (aan de wand van de baarmoeder van de moeder). Lees, en Uw Heer is de Allermildste, die leerde middels de pen, die de mens leerde wat hij niet wist. (Koran, 96:1-5).

Het bevel om de boodschap van de islam uit te dragen begint met het verheven gebod Iqra. Dit woord (wat in relatie staat tot het woord Koran) wordt meestal vertaald met reciteer!, maar het betekent ook hardop opzeggen of lezen.


Deze afbeelding, uit een handgeschreven werk waarschijnlijk van Sultan Murad III, nu in het Museum van Islamitische Kunst in het Pergamon Museum in Berlijn, toont de profeten Mozes en Mohammed en de aartsengel Gabriel die in de hemel converseren. Engelen liggen op vijf wolken te luisteren. De scène geeft de visionaire hemelvaart van Mohammed weer. Mohammed staat aan de rechterkant in een lange groene mantel en tulband, en Mozes, met een lange donkerrode mantel, staat links voor zijn troon, die wordt aangeduid met een Arabische inscriptie. Mozes maakt gebaren terwijl hij spreekt. Mohammed, met wie hij praat, staat aan de andere kant. Een witte sluier verbergt zijn gezicht, terwijl zijn handen in de lange mouwen van zijn toga verborgen zijn. De hoofden van beide profeten worden gekroond met halo's, waarbinnen hun namen zijn geschreven. Gabriel staat tussen Mohammed en Mozes, terwijl hij zich naar Mohammed keert, met twee paar meerkleurige vleugels en een kroon op zijn hoofd.

 De Nestoriaanse monnik Bahira (of Sergius) ontmoette de jonge Mohammed in Bosra in Syrië en herkende in hem het teken van een profeet.

Het verhaal van Mohammeds ontmoeting met Bahira.

Toen Mohammed negen of twaalf jaar oud was, ontmoette hij Bahira in de stad Bosra in Syrië tijdens zijn reis met een Mekkaanse karavaan. Toen de karavaan langs zijn cel kwam nodigde de monnik de kooplieden uit voor een feest. Ze accepteerden de uitnodiging en lieten de jongen achter om de kameel te bewaken. Bahira echter drong erop aan dat iedereen in de karavaan naar hem toe zou komen. Toen bracht een wonderlijk voorval de monnik op de gedachte dat Mohammed een profeet zou worden. Het was een wonderbaarlijke beweging van een wolk die Mohammed schaduw bleef geven op ongeacht welk tijdstip van de dag. De monnik onthulde zijn visioen van de toekomst van Mohammed aan de oom van de jongen (Abu Talib), hem waarschuwend om het kind ver van de Joden te houden (in Ibn Sa'd's versie) of van de Byzantijnen (in al-Tabari's versie). Zowel Ibn Sa'd als al-Tabari schrijven dat Bahira de aankondiging van de komst van Mohammed vond in de originele, onvervalste evangelies, die hij bezat; de standaard Islamitische opvatting is dat christenen de evangelies vervalsten, ten dele door elke verwijzing naar Mohammed eruit te schrappen.

In de christelijke traditie werd Bahira een ketterse monnik, wiens dwalingen de Koran inspireerden. De Apocalyps van Bahira wil aantonen dat de Koran (gedeeltelijk) is gebaseerd op christelijke apocriefen.

Abd-al-Masih al-Kindi noemt hem Sergius en schrijft dat hij zich later Nestorius noemde. De vroege christelijke polemische biografieën van Mohammed willen alle laten zien, dat de veronderstelde ongeletterdheid van Mohammed niet inhield dat hij zijn religieuze opleiding niet enkel kreeg van de engel Gabriël, en stelden Bahira vaak voor als een geheime, godsdienstleraar van Mohammed.

Ik was op het gymnasium Rolduc, eind jaren 50, al bezig met een idee, dat ik heb gekregen van een leraar, mijnheer Augustus, archivaris van Rolduc. Volgens Augustus was er een analogie tussen de Griekse en de Europese geschiedenis. De geschiedenis van het oude Griekenland herhaalde zich in de geschiedenis van Europa of kon daarmee worden vergeleken. Zo was de strijd tussen de stadstaten Athene, Korinthe en Sparta om de hegemonie over Griekenland te vergelijken met die tussen de natiestaten Frankrijk, Engeland en Duitsland om de hegemonie over Europa.

Het idee van Augustus liet me niet los. Het was een goed idee, maar het had misschien het manco dat het te beperkt was. Griekenland bestond niet alleen uit Korinthe, Sparta en Athene, maar uit een grote hoeveelheid stadstaten, die alle deelnamen aan het spel van de Griekse geschiedenis. Bovendien bevond het gebied zich in een krachtenveld: in het oosten Perzië, in het noorden Macedonië en in het westen Italië. De Griekse geschiedenis was te ingewikkeld, om er zo'n eenvoudige verklaring van te geven. Net zo ingewikkeld was de historische kaart van Europa. Het was een beetje simplistisch dit krachtenveld te reduceren tot een spel tussen Frankrijk, Engeland en Duitsland. Andere landen, zoals Spanje en Oostenrijk, hadden op enig moment een leidende rol in de Europese geschiedenis. Ook Zweden was een tijdlang een kleine grootmacht en zelfs Nederland speelde ten tijde van de Republiek ongeveer een eeuw lang die rol.

Een andere vraag was of het verantwoord was om met relatief weinig kennis van de details van de geschiedenis, of wat nog erger is, zoveel aandacht voor weinig details, een mening te hebben over zich herhalende perioden ervan. Het was nauwelijks een wetenschappelijk verantwoorde hypothese te noemen. Dat weerhield me er niet van om erover te blijven nadenken.

Met verbazing verneem ik, dat  u mij,  Louis Augustus, vermeldt als bron van een idee, dat u al jaren lang bezig houdt. Het gaat om het volgende idee. Er is een analogie tussen de Griekse en de Europese geschiedenis. De geschiedenis van het oude Griekenland herhaalt zich in de geschiedenis van Europa of kan daarmee worden vergeleken. Zo is de strijd tussen de stadstaten Athene, Korinthe en Sparta om de hegemonie over Griekenland te vergelijken met die tussen de natiestaten Frankrijk, Engeland en Duitsland om de hegemonie over Europa. Ik herinner me niets daarvan, maar sluit toch niet uit, dat zo'n gedachte van mij kan komen. Zie het dan maar als een van mijn gedachteslippertjes, die zomaar tijdens een les, eind jaren 50, uit mijn mond kunnen ontsnappen, zonder dat ik er erg in heb.  Waarschijnlijk restgedachten die in mijn hoofd blijven waaien na lezing van de Historiën van Polybius. Neem zulke gedachten niet al te ernstig. 
Als u achteraf met kennis van de Europese geschiedenis naar de Griekse geschiedenis kijkt, is eenvoudig te herkennen dat er een analogie is, dat de geschiedenis zich herhaalt. Dat is veel eenvoudiger dan proberen met kennis van alleen de Griekse geschiedenis de Europese geschiedenis te voorspellen. Postdictie, terug kijken naar wat er gebeurd is, is eenvoudiger dan predictie, vooruit kijken en proberen te zien wat er gaat gebeuren.
Een historicus moet ervoor waken zich met het idee van een zich herhalende geschiedenis bezig te houden. Het idee laat u echter niet los. Misschien is het wel niet zo’n slecht idee, als ik denk dat het is, maar dan heeft het toch het manco, dat het te beperkt is. Griekenland bestaat niet alleen uit Korinthe, Sparta en Athene, maar uit een grote hoeveelheid stadstaten, die allemaal deelnemen aan het spel van de Griekse geschiedenis. Bovendien bevindt het gebied zich in een krachtenveld: in het oosten Perzië, in het noorden Macedonië en in het westen Italië. De Griekse geschiedenis is te ingewikkeld, om er een eenvoudige verklaring van te geven. Net zo ingewikkeld is de historische kaart van Europa. Het is te simpel dit krachtenveld te reduceren tot een spel tussen Frankrijk, Engeland en Duitsland. Andere landen, zoals Spanje en Oostenrijk, hebben op enig moment een leidende rol in de Europese geschiedenis. Ook Zweden is een tijdlang een kleine grootmacht en zelfs Nederland speelt ten tijde van de Republiek ongeveer een eeuw lang die rol. Een andere vraag is of het verantwoord is om met relatief weinig kennis van de details van de geschiedenis, of wat nog erger is, zoveel aandacht voor weinig details, een mening te hebben over zich herhalende perioden ervan. Het is nauwelijks een wetenschappelijk verantwoorde hypothese te noemen. Als dat u er niet van weerhoudt om erover te blijven nadenken, moet u dat zelf weten. Ik wil het u echter ernstig ontraden.

Kennedy roept in Berlijn in langzaam Duits tot een grote menigte: Ich bin ein Berliner. Het slaat in als een bom.

Hij zegt nog meer: Tweeduizend jaar geleden was de meest fiere zin, die een mens kon zeggen: civis Romanus sum. De meeste fiere zin in de vrije wereld is thans: Ich bin ein Berliner. Alle vrije mensen, waar zij ook mogen wonen, zijn burgers van deze stad Berlijn en daarom ben ik er als vrij man trots op te zeggen: Ich bin ein Berliner.

Hij vergelijkt een inwoner van Berlijn met een Romeinse burger. Impliciet is het een zelfbeschrijving: ik, president van Amerika, ben een Romein, in de zin van leider van de wereld.

Zo kan ook wat Polybius in de inleiding op de Historiën schrijft over de Oudheid met de nodige veranderingen worden gezien als een voorafbeelding van de Moderne Tijd.

Wie ter wereld wil immers niet weten op welke manier en met behulp van welke staatsvorm vrijwel de hele bewoonde wereld in vijfenzeventig jaar wordt veroverd en onder een enkel gezag, dat van de Amerikanen, komt? 

De Arabieren veroveren gedurende bepaalde perioden grote macht en heerschappij, maar telkens als zij het wagen de grenzen van Azië te overschrijden, brengen zij niet alleen hun macht, maar ook hun bestaan in gevaar.

De Duitsers strijden langdurig om de hegemonie over de Europeanen, maar als ze die eindelijk bemachtigen, weten ze haar nauwelijks twaalf jaar onbetwist te behouden.

De Russen vestigen hun macht over Europa tot aan de rivier de Elbe en dat is toch maar een buitengewoon klein stuk van dat deel van de wereld. Door de heerschappij van de Chinezen te vernietigen verwerven zij daarna de macht over Azië. Daarmee lijken zij wel heer en meester te worden over het merendeel van alle gebieden en staten, maar in feite laten zij het grootste deel van de bewoonde wereld in handen van anderen. Ze proberen zelfs niet een enkele keer om het bezit van Zuid- Amerika, Oceanië en Afrika te strijden, en wat Europa betreft: met de meest strijdlustige van de volkeren in het westen maken zij simpelweg nooit kennis.

De Amerikanen daarentegen onderwerpen niet enkele gedeelten, maar vrijwel de hele bewoonde wereld. 

Het begin daarvan ligt chronologisch gezien bij de 75-jarige oorlog, van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 tot het einde van de Koude Oorlog in 1989.

In de daaraan voorafgaande periode spelen de gebeurtenissen in de wereld zich als het ware los van elkaar af, omdat elke onderneming in opzet en verloop op zichzelf staat en lokaal wordt bepaald. Maar van die tijd af is de geschiedenis in zekere zin een organisch geheel. De gebeurtenissen in Amerika en Afrika zijn vervlochten met die in Azië en Europa en alles ontwikkelt zich in onderling verband naar een enkel doel. 

De Amerikanen overwinnen immers de Japanners; zij zijn van oordeel dat zij daarmee de belangrijkste en beslissende stap zetten op weg naar de verovering van de wereldheerschappij. Dat is het ogenblik waarop zij voor het eerst de ambitie opvatten hun handen naar de rest van de wereld uit te strekken en met militaire macht over te steken naar Europa en de Aziatische gebieden.

Maar in feite zijn de meeste Europeanen noch van de vroegere macht van de Amerikaanse, noch van die van de Japanse staat op de hoogte en evenmin van hun geschiedenis. Wat zijn de overwegingen, de macht en de middelen waarmee de Amerikanen deze onderneming aanvatten, waarmee zij in onze gebieden te land en ter zee de volledige macht verkrijgen? De uitgangspunten op grond waarvan de Amerikanen de macht en de heerschappij over de wereld ambiëren en verwerkelijken zijn zeer weloverwogen.

Poetin, met KGB-dienst in Oost-Duitsland, kon van nabij zien hoe de Sovjet-Unie verkruimelde sinds Michail Gorbatsjov in 1985 aan zet was gekomen. Met  de politiek van Perestrojka (hervorming) en glasnost (openheid), namen lang onderdrukte spanningen tussen gemeenschappen in de satellietstaten razendsnel toe. Sinds de kernreactor in Tsjernobyl in april 1986 explodeerde liep de spanning tussen etnische Russen en Oekraïners op, kreeg het Oekraïense nationalisme een groeischeut en net in die periode werd het historisch bewustzijn van Kiev als bakermat voor de oorsprong en identiteit van de oosterse kerken een twistappel tussen gemeenschappen.

Het viel weinigen op dat Vladimir Poetin de laatste jaren steeds vaker over Rusland, en met name Moskou sprak als “Derde Rome”. Van het oude Rome, naar Constantinopel als opvolger, en tenslotte Moskou als bestuurlijk machtscentrum.


Driemaal Rome
‘Een ondeelbaar Russisch Rijk, als heilige staat waar het ware christendom voortleeft, bestuurd door een God-gezonden tsaar vanuit een waardige, historische plek’. In die context verwijst Poetin naar Moskou als ‘Derde Rome’. Waarom Moskou? Dat is minder vergezocht dan het lijkt! Kijk maar naar de geschiedenis van het Romeinse Rijk:

1. Eerst was er het oorspronkelijke Romeinse Rijk, dat ontstond in Italië in de zesde eeuw voor Christus.

2. Enkele eeuwen later, kort na keizer Constantijn[6], raakte het Romeinse Rijk verdeeld. In 395 splitste het zich in een westelijk (Rooms, Latijnsprekend) en een oostelijk (Byzantijns, Griekssprekend) deel. Het oostelijke deel kreeg een nieuwe hoofdstad: Constantinopel. Dit noemde men het ‘Tweede Rome’.

3. Het Oost- en West-Romeinse Rijk groeiden uit elkaar. De rooms-katholieke kerk ontwikkelde zich in het westen, de oosters-
Toen Constantinopel in 1453 viel, werd Rusland de machtigste christelijk-orthodoxe staat. De tsaren zagen zich als de opvolgers van het Oost-Romeinse Rijk en als rechtmatige heersers over de (christelijke) wereld. Het idee van Moskou als ‘Derde Rome’, na Rome en Constantinopel, leefde al onder de eerste Russische tsaren.[8] Tot het einde van het tsarendom in 1918 hebben zij de droom van een Derde Rome willen waarmaken.   


https://sites.google.com/view/linguarium 

Google Sites
Report abuse
Page details
Page updated
Google Sites
Report abuse