Ρε μπρο, να σου πω κάτι που άκουσα τις προηγούμενες μέρες και με έβαλε σε άγριες σκέψεις;
Κάθεσαι με την παρέα, πίνεις τον φρέντο σου, χαζεύεις στο TikTok και ξαφνικά πετάγεται ένας και λέει για κάποιον:
«Έλα μωρέ τώρα με τον καραβανά…». Και το λέει με ένα υφάκι, ξέρεις, υποτιμητικό, γεμάτο ειρωνεία.
Σαν να λέει ότι ο άλλος είναι κολλημένος, γραφικός και εκτός πραγματικότητας.

Ρε φίλε... Έχεις αναρωτηθεί όμως ποτέ τι παίζει πραγματικά πίσω από αυτή τη λέξη;
Ή μήπως έχουμε φάει τόσο μεγάλο σκάλωμα με τα στερεότυπα που χάσαμε την ουσία;

Αυτός ο τύπος που στον χαβαλέ μας τον λέμε «καραβανά», ζει μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι από εμάς ούτε να τη διανοηθούμε δεν μπορούμε.

• Όταν εσύ γκρινιάζεις επειδή το air condition στο δωμάτιό σου αργεί να κρυώσει, αυτός είναι μέσα σε ένα σιδερένιο άρμα μάχης στον Έβρο, στους 40°C το καλοκαίρι, ή κάνει περιπολία μέσα στην παγωνιά.

• Όταν εσύ κανονίζεις τριήμερο, αυτός μπορεί να τρώει «άκυρο» την τελευταία στιγμή, να μαζεύει τη ζωή του σε δύο κούτες και να φεύγει με μετάθεση για ένα ξεχασμένο φυλάκιο στην άκρη του Αιγαίου.

• Όταν εσύ κοιμάσαι ήσυχος, κάποιοι πιλότοι είναι δεμένοι στα μαχητικά τους 24 ώρες το 24ωρο, έτοιμοι να απογειωθούν σε δύο λεπτά γιατί χτύπησε readiness.

Δεν είναι «δουλειά» αυτό, μπρο. Είναι τρόπος ζωής και έχει τρελό προσωπικό κόστος. Σήμερα, οι άνθρωποι εκεί μέσα χειρίζονται συστήματα εκατομμυρίων, τεχνολογίες αιχμής, εξελίσσονται και καλούνται να πάρουν αποφάσεις ζωής και θανάτου σε δευτερόλεπτα. Κι όταν σκάει η στραβή στην κοινωνία –φωτιές, πλημμύρες, σεισμοί– αυτοί είναι οι πρώτοι που τρέχουν μες στη λάσπη για να σώσουν κόσμο,
την ώρα που όλοι οι άλλοι απλά κάνουν stories από τον καναπέ τους.

«Τότε γιατί πάνε ρε μπρο; Ας κάνανε άλλο σεργιάνι!»

Εδώ σε θέλω, όμως. Θα μου πεις, εύλογα και αφελέστατα: «Και γιατί πάνε ρε μπρο; Αφού είναι τόσο ζόρικα, ας κάνανε άλλο σεργιάνι στη ζωή τους, ας έβρισκαν μια άλλη δουλειά να ησυχάσουν».

Κι όμως, φίλε μου, εκεί είναι όλη η ουσία που δεν μπορείς να πιάσεις με την πρώτη ματιά.
Δεν πάνε εκεί μόνο για το μεροκάματο, ούτε για τη σιγουριά. Πάνε γιατί μέσα τους καίει κάτι άλλο. Πάνε γιατί πιστεύουν σε ένα όραμα, σε αξίες και σε ιδανικά που στις μέρες μας τείνουν να γίνουν σπάνια. Υπάρχει μια βαθιά, εσωτερική πίστη στην Πατρίδα, μια ανάγκη να προστατεύσουν τον διπλανό τους, την οικογένειά τους, την ιστορία τους. Είναι το χρέος και η τιμή που τους κρατάνε όρθιους εκεί που οι άλλοι θα λύγιζαν. Αυτό το «σεργιάνι» δεν είναι για όλους· είναι μόνο για όσους έχουν τη δύναμη να σηκώσουν στις πλάτες τους κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.

Όταν σβήσουν τα φώτα και έρθει το «μπαμ»

Αλλά κάτσε, γιατί τώρα πάμε στα πραγματικά δύσκολα. Ας αφήσουμε την ειρήνη στην άκρη. Σκέψου το εξής: Αν αύριο-μεθαύριο γίνει η στραβή, αν σκάσει ο εξωτερικός κίνδυνος και απειληθεί η χώρα, ξέρεις ποιος θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή;

Δεν θα είναι οι influencers, ούτε αυτοί που το παίζουν μάγκες στα social media. Οι πρώτοι που θα μπουν στα χαρακώματα, οι πρώτοι που θα απογειωθούν, οι πρώτοι που θα σαλπάρουν μέσα στη νύχτα είναι αυτοί οι «καραβανάδες». Αυτοί οι άνθρωποι θα βγουν μπροστά, θα γίνουν ασπίδα, θα πολεμήσουν και –ας μην κρυβόμαστε– θα είναι οι πρώτοι που θα πέσουν υπέρ πίστεως και πατρίδος για να μπορείς εσύ κι εγώ να συνεχίσουμε να πίνουμε τον καφέ μας ελεύθεροι.

Για να εξηγούμαστε ρε μπρο...

Η ισοπέδωση και το κράξιμο είναι το μόνο εύκολο στις μέρες μας, μπρο. Είναι τζάμπα. Αλλά ο σεβασμός κερδίζεται με το αίμα.

Τι λες τώρα μπρό, μήπως μετά από αυτά που έμαθες μήπως άλλαξες γνώμη και τώρα ζηλεύεις την άξια των στρατιωτικών, κάτι που εσύ ποτέ δεν θα έχεις;

Σκέψου το. Γιατί αυτό δεν είναι για ειρωνείες. Θέλει μόνο ένα πράγμα: Respect.
Απέραντο σεβασμό.

Συντάκτης  Καζινιεράκης Ν. Παύλος

Αρχική Σελίδα