จากการจัดการเรียนรู้ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าพบว่า ผู้เรียนมีความสนใจและชื่นชอบการแสดงนาฏศิลป์ แต่เมื่อให้ออกแบบท่ารำด้วยตนเอง ผู้เรียนบางส่วนยังไม่สามารถนำความรู้เดิมมาวิเคราะห์ ตีความ และเชื่อมโยงกับอัตลักษณ์ของท้องถิ่นได้อย่างชัดเจน  ผู้เรียนส่วนหนึ่งยังคุ้นเคยกับการเรียนรู้โดยการจดจำและปฏิบัติตามแบบอย่าง จึงยังขาดความมั่นใจในการคิดท่ารำด้วยตนเอง ขณะที่ผู้เรียนแต่ละคนมีพื้นฐานและทักษะทางนาฏศิลป์แตกต่างกัน ทำให้การทำงานกลุ่มและการปรับท่ารำให้สัมพันธ์กับจังหวะและเนื้อเพลงต้องใช้เวลา  จากปัญหาดังกล่าว ข้าพเจ้าจึงมองว่า หากต้องการให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้อย่างแท้จริง เราไม่ควรหยุดอยู่เพียงการให้ผู้เรียน “รำตามได้” แต่ควรพัฒนาให้ผู้เรียนสามารถ คิด วิเคราะห์ ออกแบบ สร้างสรรค์ และสื่อสารผ่านภาษานาฏศิลป์ได้ด้วยตนเอง

แรงบันดาลใจในการพัฒนา คำถามสำคัญที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้า คือ “ทำอย่างไรให้ผู้เรียนรู้สึกว่า นาฏศิลป์ไทยไม่ใช่เพียงสิ่งที่ต้องเรียนรู้ แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาสามารถสร้างสรรค์และเป็นเจ้าของได้”

ด้วยบริบทของโรงเรียนที่อยู่ในจังหวัดลำปาง ดิฉันจึงนำ อัตลักษณ์ท้องถิ่น มาเป็นต้นทุนทางการเรียนรู้ของผู้เรียน โดยใช้บทเพลง “งามลำปาง” เป็นสื่อกลางในการเชื่อมโยงความรู้ด้านนาฏศิลป์กับวิถีชีวิต ศิลปวัฒนธรรม และสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวผู้เรียน ข้าพเจ้าต้องการให้ผู้เรียนมองเห็นว่า สิ่งที่อยู่รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นสถานที่สำคัญ วิถีชีวิต ประเพณี หรือสัญลักษณ์ของท้องถิ่น สามารถนำมาตีความและถ่ายทอดออกมาเป็นภาษาทางนาฏศิลป์ได้ ดังนั้น ปัญหาจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการริเริ่มพัฒนา