เชิงปริมาณ

          เมื่อพิจารณาผลลัพธ์ของผู้เรียนแล้ว พบว่า ผู้เรียนจำนวน 18 คน มีผลการเรียนรู้ด้านความรู้ผ่านเกณฑ์ทั้งหมด คิดเป็นร้อยละ 100 ด้านกระบวนการ ผู้เรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 80 ขึ้นไปทุกกลุ่ม ด้านเจตคติ ผู้เรียนอยู่ในระดับดีมากทั้งหมด รวมทั้งด้านสมรรถนะสำคัญและคุณลักษณะอันพึงประสงค์อยู่ในระดับดีมาก คิดเป็นร้อยละ 100  ผลที่เกิดขึ้นนี้จึงสะท้อนว่า การจัดการเรียนรู้ไม่ได้พัฒนาเพียงความสามารถในการปฏิบัติท่ารำ แต่พัฒนาผู้เรียนทั้งด้าน การคิด การสื่อสาร การใช้ทักษะชีวิต ความคิดสร้างสรรค์ ความรับผิดชอบ และการเห็นคุณค่าของศิลปวัฒนธรรมไทย

เชิงคุณภาพ

           จะเห็นได้ชัดเจนจากการจัดกิจกรรม คือ ผู้เรียนเปลี่ยนจาก “ผู้ทำตาม” เป็น “ผู้สร้างสรรค์” จากเดิมที่การเรียนรู้ด้านนาฏศิลป์อาจเน้นการจดจำและปฏิบัติตาม ผู้เรียนได้มีโอกาสคิดและตัดสินใจด้วยตนเองมากขึ้นผู้เรียนเปลี่ยนจาก “การรำตามท่า” เป็น “การสื่อความหมายด้วยท่ารำ”ผู้เรียนไม่ได้เพียงคิดว่าท่ารำสวยหรือไม่สวย แต่เริ่มคิดว่า ท่ารำนั้นสื่อความหมายของบทเพลงและอัตลักษณ์ท้องถิ่นได้หรือไม่ และที่สำคัญ ผู้เรียนเปลี่ยนจาก “ผู้เรียนในห้องเรียน” เป็น “ผู้สื่อสารศิลปวัฒนธรรม”เมื่อผู้เรียนนำผลงานไปจัดทำเป็นคลิปและเผยแพร่ผ่าน TikTok ผู้เรียนได้ใช้เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือในการสื่อสารและเผยแพร่ผลงานนาฏศิลป์ไทย ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายของการเรียนรู้ที่ต้องการให้ผู้เรียนเห็นคุณค่าและมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และสืบสานศิลปวัฒนธรรมไทย บริบทท้องถิ่นสามารถเป็นห้องเรียนที่มีคุณค่าได้