Orbital

Waar veel van de laatste SF-strips die ik las getekend zijn in scherpe lijnen met felle kleuren (denk maar aan Konvooi, Lanfeust,...) heeft deze serie een meer realistische weergave van het ruimtegebeuren. De kleuren zijn duister en lopen in elkaar over. Geen idillische werelden die aan een paradijs doen denken, maar ruimteschepen en een maankolonie met veel detail in een donkere omgeving.

De auteur en tekenaar gingen hier en daar duidelijk kijken naar de beter SF-film (zoals The Matrix) en gebruiken technologie die niet te ver gezocht is, en dus behoorlijk realistisch aanvoelt. De acrobatische trucjes van de hoofdfiguren vind ik net overdreven, maar neem ik er graag bij.

Uiteindelijk is dit alles niet de hoofdzaak: in deze albums staan de relaties tussen mensen en buitenaardsen centraal. Menselijke vrijheidsstrijders (terroristen) die zich verzetten tegen de opname van de Aarde in een honderden werelden omvattende Confederatie; haatdragende (rascistische) individuen die deel uitmaken van een intergalactisch vredesorgaan dat de onvermijdelijke geschillen tussen rassen moet oplossen;... het zijn -als je er even over doordenkt- heel herkenbare situaties uit de hedendaagse menselijke conflicten, geprojecteerd op intergalactische schaal. Het verhaal laat zien dat een grote groep mensen wordt meegesleept door enkele fanatiekelingen in een voor hen bij voorbaat verloren strijd. Die groep komt onvermijdelijk voor dilemma's te staan want men is reeds te diep in het conflict betrokken.