Wieloprofilowa metoda rehabilitacji ruchowej, która prowadzona jest z udziałem konia. Oddziałuje ona jednocześnie psychomotorycznie, psychoruchowo, sensorycznie, psychicznie i społecznie. Zajęcia są świetną terapią zarówno dla dzieci i dorosłych.
Celem Hipoterapii jest przywrócenie sprawności fizycznej i psychicznej w zakresie możliwym do osiągnięcia.
Wzorzec chodu jaki jest przekazywany pacjentowi przez konia to najbardziej unikatowy cel hipoterapii, co ma niesamowity wpływ na układ mięśniowo-szkieletowy.
Dzięki terapii z udziałem konia możemy pracować m.in. nad korygowaniem postawy ciała, wzmocnieniem mięśni, czy regulacją napięcia  mięśniowego. 

Zajęcia Hipoterapii prowadzone mogą być zarówno z grzbietu konia, jak i z ziemi, która ma na celu nawiązanie kontaktu z koniem. Dodatkowo możemy wyróżnić terapeutyczną jazdę konną.

Zależy jazdy konnej można wymieniać bez końca, natomiast jako te najcenniejsze wyróżnimy:
rozwój mięśni całego ciała (w tym mięśni głębokich), poprawa sylwetki ciała, poprawa koordynacji ruchowej i równowagi, wspomaga rozwój emocjonalny i społeczny, wzmaga koncentrację.

Jazda konna uczy regularności, cierpliwości oraz pewności siebie i poczucia własnej wartości. Współpraca w grupie oraz unikanie przemocy to ważne umiejętności jakich można nabyć dzięki tej dyscyplinie.

Przeciwwskazania bezwzględne:

-Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.

-Nie wygojone rany.

-Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.

-Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.

-Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.

-Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.

-Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.

-Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.

-Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.

-Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.

-Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.

-Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.

-Podwyższona temperatura.

-Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania względne:

-Padaczka.

-Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.

-Zaburzenia mineralizacji kości.

-Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.

-Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.

-Dyskopatia.

-Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.

-Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja. 

PTHiP

Opis działania i jego znaczenie