Hipoterapia i nauka jazdy konnej
- hipoterapia
- nauka jazdy konnej dla początkujących
- jazda konna dla zaawansowanych
- oprowadzenia dla najmłodszych ( od ukończenia 3 roku życia)
- wyjazdy w teren
- wakacyjne warsztaty jeździeckie dla dzieci
- warsztaty dla grup zorganizowanych - przedszkola i szkoły podstawowe
- urodziny dla dzieci
- szkolenie koni do pracy w hipoterapii
Wieloprofilowa metoda rehabilitacji ruchowej, która prowadzona jest z udziałem konia. Oddziałuje ona jednocześnie psychomotorycznie, psychoruchowo, sensorycznie, psychicznie i społecznie. Zajęcia są świetną terapią zarówno dla dzieci i dorosłych.
Celem Hipoterapii jest przywrócenie sprawności fizycznej i psychicznej w zakresie możliwym do osiągnięcia.
Wzorzec chodu jaki jest przekazywany pacjentowi przez konia to najbardziej unikatowy cel hipoterapii, co ma niesamowity wpływ na układ mięśniowo-szkieletowy.
Dzięki terapii z udziałem konia możemy pracować m.in. nad korygowaniem postawy ciała, wzmocnieniem mięśni, czy regulacją napięcia mięśniowego.
Zajęcia Hipoterapii prowadzone mogą być zarówno z grzbietu konia, jak i z ziemi, która ma na celu nawiązanie kontaktu z koniem. Dodatkowo możemy wyróżnić terapeutyczną jazdę konną.
Nauka jazdy konnej
Zależy jazdy konnej można wymieniać bez końca, natomiast jako te najcenniejsze wyróżnimy:
rozwój mięśni całego ciała (w tym mięśni głębokich), poprawa sylwetki ciała, poprawa koordynacji ruchowej i równowagi, wspomaga rozwój emocjonalny i społeczny, wzmaga koncentrację.
Jazda konna uczy regularności, cierpliwości oraz pewności siebie i poczucia własnej wartości. Współpraca w grupie oraz unikanie przemocy to ważne umiejętności jakich można nabyć dzięki tej dyscyplinie.
Przeciwwskazania bezwzględne:
-Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
-Nie wygojone rany.
-Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
-Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
-Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
-Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.
-Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.
-Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.
-Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.
-Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.
-Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.
-Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.
-Podwyższona temperatura.
-Ostre choroby infekcyjne.
Przeciwwskazania względne:
-Padaczka.
-Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
-Zaburzenia mineralizacji kości.
-Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.
-Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.
-Dyskopatia.
-Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.
-Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja.
PTHiP
Dzieci
Zespoły neurologiczne
1. Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
3. Minimalne uszkodzenia mózgu.
4. Choroby mięśni (przy sile mięśni ocenianej w skali Lovetta na min. 3 punkty), konieczna indywidualizacja intensywności i czasu zajęć.
5. Dzieci niedowidzące i niewidome.
6. Choroby i zaburzenia psychiczne.
Zespoły ortopedyczne
1. Wady postawy.
2. Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.
3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.
Inne
1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down’a (z obowiązkowym zdjęciem rtg – bocznym i czynnościowym – odcinka szyjnego kręgosłupa).
2. Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.
3. Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.
4. Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.
Dorośli
1. Stwardnienie rozsiane.
2. Stany po udarze.
3. Stany po urazach czaszkowo – mózgowych.
4. Inne choroby narządu ruchu na tle neurologicznym i ortopedycznym.
5. Choroby i zaburzenia psychiczne.
6. Uzależnienia.
7. Patologie społeczne.
PTHiP
Opis działania i jego znaczenie