Index

https://sites.google.com/view/linguarium

Spraak en schrift

Spraak

Willem, jij gelooft, dat alle talen van de wereld uit het Nederlands zijn voortgekomen. Dit is niet zo gek, als het lijkt. Hoe is het nu? De eerste taal, die ik leer, is mijn moedertaal, in mijn geval een Nederlands dialect. Ik ben als gevolg van mijn scholing in het Algemeen Beschaafd Nederlands geneigd, dit feit te vergeten.

Er is verschil tussen de gesproken en de geschreven taal. De meest levende taal is die, welke ik als eerste spreek, voordat ik naar de lagere school ga. Die taal is voor mij de moeder van alle andere talen, die ik later leer. Het gaat over de manier waarop ik de woorden leer in de kritische ontwikkelingsperiode van de taal. Ik leer alle talen, ingesloten het Nederlands, als geschreven taal, uitgezonderd mijn dialect. Ik kan dan nog niet lezen of schrijven. Bovendien wordt er in die taal bijna niet geschreven. Het is een onderdrukte taal.

Ik wil iets aan jou voorleggen, dat een probleem voor jou zou kunnen zijn. Het probleem: of ik de juiste man voor jou ben. Als iemand zich voorneemt om een collectie van het werk van een ander te maken en over een ander te schrijven, kan het volgende probleem ontstaan. Het kan zijn, dat hij niet met alles wat de ander heeft gemaakt eens is. Dat is bij mij als het gaat over jouw werk het geval.

Bij eerste analyse van jouw werk heb ik twee grote denk beelden gevonden. Het ene is dat het Nederlands (het Diets) de oudste taal ter wereld, de oertaal is. 

Het andere is dat er een spraakstelsel, lettergrepentaal, bestaat, waarop deze oertaal berust.

Wat is het probleem?

Volgens mij is het eerste grote denkbeeld over het Diets als oertaal onjuist. Het is niet waarschijnlijk dat de oertaal, als deze er is geweest, nu nog bestaat als een van de talen, die er in de wereld gesproken worden. Ook is het niet waarschijnlijk, dat een van die talen, dichter dan andere talen bij die oertaal zou staan.

Ik denk, dat talen, als ze met elkaar in aanraking komen, elkaar wederzijds beïnvloeden, in meer of mindere mate. Het is niet zo, dat een enkele taal domineert over alle andere talen.

Het tweede grote denkbeeld over de lettergrepen taal vind ik juist. ik denk ook met jou, dat taalkundigen, uitgezonderd misschien de logopedisten, zich onvoldoende bewust zijn van het bestaan van die lettergrepen taal, doordat ze zich te veel laten leiden door de schrijftaal of standaard taal.

Ik noem deze taal, die we nog onvoldoende doorgronden, de klank taal.

Conclusie: er bestaat tussen jou en mij een gedeeltelijke onenigheid. 

Een deel van jouw denkbeelden, over de oertaal, volg ik niet, een ander deel, over de klanktaal, volg ik wel.

Mijn vraag aan jou: Kun je met deze onenigheid leven?

Ik zelf denk dat het kan. Ik denk zelfs dat het goed is, dat iemand die schrijft over andermans werk het met die ander op belangrijke punten oneens kan zijn.

Maar nu jij nog. Kun jij leven met iemand, die het op een belangrijk punt niet met jou eens is?

Een taalgeleerde is te vergelijken met iemand die vroeger in de jaren 50 naar het nieuws luisterde via de radio en daarna in de jaren 60 naar het nieuws keek op de tv en tenslotte niet meer zo goed in staat was om het radionieuws te begrijpen. Zo heeft de taalgeleerde oorspronkelijk een gesproken taal geleerd maar door scholing in de geschreven taal is hij of zij niet meer zo goed in staat de gesproken taal te begrijpen. En nou komt daar Berend Willem Hietbrink die als geen ander de oorspronkelijk geleerde gesproken taal heeft behouden tegen die taalgeleerde zeggen dat de geschreven taal het begrip van die oorspronkelijk geleerde gesproken moedertaal in de weg staat. Wat de taalgeleerde daarop zal zeggen, weten we. Ook al heeft Berend Willem Hietbrink gelijk, hij krijgt het niet.

De betekenis van jouw werk zit 'm vooral in wat je hebt gezegd over dialekt diets. Dat is toen je beroemd was niet naar voren gekomen. Dat moet nu alsnog gaan gebeuren, vind ik.

De dichter wordt misschien vergeten maar de woorden die komen uit zijn mond worden nog altijd gegeten en gaan zo de wereld rond.

In het begin was er op de hele aarde maar één taal. Toen de mensen naar het oosten trokken, kwamen ze bij een vlakte in het land Sinear. Daar gingen ze wonen. Ze zeiden tegen elkaar: Laten we van klei bouwstenen bakken. Ze bouwden ermee en metselden ze met asfalt op elkaar. Toen zeiden ze: Laten we een stad bouwen met een toren waarvan de top tot in de hemel komt. Laten we er zo voor zorgen dat iedereen ontzag voor ons heeft. Dan zullen we niet over de hele aarde verspreid raken.

Toen kwam Jehoewa vanuit de hemel naar de aarde. Hij wilde de stad en de toren bekijken die de mensen aan het bouwen waren. Hij zei: Ze zijn nu één volk, met één taal. Niets zal onmogelijk voor hen zijn. Dit is nog maar het begin van al hun plannen. Daar zal Ik een eind aan maken. Laten we naar beneden gaan en hun taal in de war maken, zodat ze elkaar niet meer begrijpen. Zo verspreidde Jehoewahen van daar over de hele aarde. Ze stopten met de bouw van de stad. De mensen noemden de stad Babel (verwarring) omdat Jehoewa daar de taal van de mensen verward heeft. Zo verspreidde Jehoewa hen vanuit die stad over de hele aarde.

Schrift

Men vertelde mij dat een van de oude goden van Egypte eens in Naucratis was. Het was de god die Theoeth genoemd wordt en waaraan de ibis is gewijd. Hij was het die voor het eerst het getal en de rekenkunde uitvond, en ook de meetkunde en de astronomie, het dam- en dobbelspel, maar zijn belangrijkste vinding was het schrift. Nu was in die tijd Thamos koning over geheel Egypte. Hij woonde in de grote stad van Opper Egypte, die door de Grieken het Egyptische Thebe genoemd wordt. Het volk vereerde hem als de god Ammon. Theoeth kwam bij deze koning zijn uitvindingen laten zien en hij zei dat deze aan de Egyptenaren doorgegeven zouden moeten worden. Maar koning Thamos vroeg hem naar het nut van iedere vinding en hij knikte goedkeurend of afkeurend al naar gelang hij het met de uitleg eens was of niet. Volgens het verhaal had Thamos veel commentaar op de goede en slechte aspecten van iedere vinding, te veel om op te noemen! Toen zij aan het schrift toekwamen, zei Theoeth: Dit o koning, is de kunst die zal maken dat de Egyptenaren wijzer worden en dat hun geheugen gescherpt wordt, want deze vinding is een tovermiddel voor geheugen en wijsheid. Maar koning Thamos antwoordde: O, zeer vindingrijke Theoeth, de een is in staat uitvindingen te doen, maar door de ander moet beoordeeld worden hoe schadelijk of nuttig deze vindingen zijn voor diegenen die er gebruik van zullen maken. Dat geldt ook voor u als vader van het schrift; uit liefde voor uw vinding schrijft ge er een kwaliteit aan toe die deze niet heeft. Uw vinding zal immers vergetelheid brengen in de geest van hen die er gebruik van zullen maken, omdat zij dan hun geheugen niet meer oefenen. Want door hun vertrouwen in het schrift te stellen, zoeken zij met behulp van vreemde tekens hun geheugen buiten zichzelf en niet, door het oefenen van hun eigen herinnering, binnen zichzelf. Gij hebt dus niet een middel tot herinneren gevonden, maar tot onthouden. Gij verschaft uw leerlingen de schijn van wijsheid, maar niet de waarheid. Want als zij veel hebben gelezen zonder onderricht, zullen zij de indruk maken veel te weten, terwijl zij in feite onwetend zijn en ook lastig in de omgang, omdat zij in plaats van wijs waanwijs zijn geworden.

Het schrift werd, zo’n 5000 jaar geleden, ongeveer gelijktijdig in Mesopotamië (spijkerschrift) en Egypte (hiëroglyphen) uitgevonden.

Uit de periode 3000 v.Chr. dateren de eerste bewijzen dat het schrift fonetisch werd gebruikt (er werden klanken bij de beeldjes geassocieerd).

Het schrijven van de hiërogliefen was niet eenvoudig en werd slechts uitgevoerd door hoog opgeleide ambtenaren en schrijvers.

Doordat het hiërogliefenschrift zo complex was en het tijdrovend was om de tekens uit te beitelen in steen, was het niet geschikt voor dagelijks gebruik maar werd het vooral voor inscripties op monumenten gebruikt.

De oudste geschreven tekens waren figuratief als een klein schilderij. Het waren iconen.

Meer dan 1000 jaar later zouden tekens worden ontwikkeld die volkomen arbitrair gekozen waren. Het waren symbolen, die hun betekenis hadden gekregen door afspraak.

Het alfabet werd waarschijnlijk door Kanaänieten uitgevonden, In het midden van de 19de eeuw voor Christus, waarschijnlijk tijdens de regering van Amenemhet III van de 12de dynastie, in de hoge bergen van de zuidelijke Sinaï, bij Serabit el-Khadem, waar zich turkooismijnen bevonden.

De uitvinding van het alfabet veroorzaakte een mediarevolutie. Oudere schriften, zoals de Egyptische hiërogliefen en het Mesopotamische spijkerschrift vereisten kennis van honderden tekens. Het alfabet gebruikt minder dan 30 tekens en mensen hoefden maar een simpele leesregels te leren om deze tekens te kunnen koppelen aan geluiden.

Men ging de pictogrammen van 22 woorden gebruiken om de eerste medeklinker van dat woord aan te duiden en zo ontwikkelde zich het vroegste alfabet.

De uitvinders van het alfabet hadden veel te danken aan de Egyptische hiërogliefen.In 1916 viel het Sir Alan Gardiner op dat een groep van vier tekens vaak voorkwam in de inscripties, die waren aangetroffen bij Serabit. Hij identificeerde deze als een woord in een Kanaänitische taal: Ba’alat, meesteres. Gardiner stelde voor dat Ba’alat de Kanaänietische aanduiding was voor Hathor, de godin van de turkooismijnen.

Elke letter van het woord Ba’alat is een afbeelding: een huis, een oog, een ossenstok en een kruis.

Gardiner zag dat ieder pictogram niet stond voor het afgebeelde woord, maar alleen voor de eerste klank ervan. Zo stelde het pictogram bêt, huis, getekend als de vier muren van een woning, alleen de eerste medeklinker b voor. Ieder teken in dit schrift stond voor een medeklinker in de taal.

Orly Goldwasser schreef in 2010: How the Alphabet Was Born from Hieroglyphs. Hoe het alfabet werd geboren uit hiërogliefen.

Voorzover bekend, werd het alfabetische schrift als eerste ontwikkeld door Semietische mijnwerkers in de Sinaïwoestijn rond het midden of niet lang na het begin van het 2de millennium voor Christus. Ze schreven op steen waarbij ze letters gebruikten die gedeeltelijke waren afgeleid van Egyptische hiërogliefen.

Waarschijnlijk werd het alfabet niet uitgevonden door Egyptische schriftgeleerden maar door Aziatische arbeiders, die de Egyptische hiërogliefen niet konden lezen. Ze gebruikten de iconische betekenis van de hiërogliefen (wat ze afbeeldden) als hulpmiddel om de betekenis ervan te begrijpen.

Het Proto-Sinaïtische schrift was het eerste consonantenschrift. Het alfabet had niet onmiddellijk succes. Tot een half millennium na de uitvinding ervan werd dit alfabet zelden gebruikt.

Na het Proto-Sinaïtische schrift ontstond het Fenicische alfabet rond 1000 voor Christus.

Mozes

De Egyptische prinses, die het bij de Nijl neergelegde knaapje redt, geeft hem de naam Mozes met de etymologische verklaring: want ik heb hem uit het water gehaald. Verklaring in het Hebreeuws. De naam hoort echter tot de Egyptische taalschat. In het Egyptisch betekent Mozes kind. Hieruit kan de conclusie worden getrokken, dat hij een Egyptenaar is.

Hij geeft het Hebreeuwse volk een nieuwe religie, een Egyptische religie.

Er komt een jonge farao op de troon, die eerst Amenhotep heet net als zijn vader, later echter zijn naam verandert in Echnaton, en niet alleen zijn naam. Deze koning probeert in Egypte een nieuwe religie in te voeren. Het is een streng monotheïsme, het eerste in zijn soort in de wereldgeschiedenis.

De regering van Echnaton duurt maar 17 jaar. Heel gauw na zijn dood wordt de nieuwe religie weggevaagd en de herinnering aan de ketterse koning uitgewist.

Conclusie: als Mozes een Egyptenaar is en als hij de Joden zijn eigen religie meegeeft, dan is het die van Echnaton, de religie van Aton.

Zo spreekt Sigmund Freud in De man Mozes en de monotheïstische religie.

Ahmed Osman gaat uit van de veronderstelling, dat het bij Mozes en Echnaton om dezelfde persoon gaat.

DNA onderzoek door het National Research Center in Cairo toont echter aan dat de overledene in graf DK 55 in de Egyptische vallei van de koningen vrijwel zeker een zoon van Amenhotep III is en dat hij op zijn beurt de vader is van Toetankhamon.

Pas, als kan worden aangetoond, dat Echnaton zeker niet de zoon van Amenhotep III en de vader van Toetankhamon is, wordt het denkbaar, dat Echnaton uit Egypte is gevlucht en niet in Egypte is begraven .

Zolang dat niet is aangetoond, lijkt Freuds bewering het meest aannemelijk. Mozes een hoge man, nauw verbonden met farao Echnaton, en niet Echnaton zelf.

Wie is Mozes? Men zegt: Michelangelo, beeldhouwer van Mozes. Waarom niet Mozes, de beeldhouwer? Waarom niet Thoetmozes, de beeldhouwer?

Thoetmozes is ten tijde van de regering van Echnaton de belangrijkste beeldhouwer van het hof in Amarna, waar de koning ook woont. in 1912 vindt een team van Duitse egyptologen de woning van Thoetmozes. In het gebouw worden diverse kunstobjecten gevonden met zijn naam en titel erop. Favoriet van de farao en meester van zijn ambt, de beeldhouwer Thoetmozes. Het gebouw wordt geïdentificeerd als dat van Thoetmozes op basis van een ivoren oogklep van een paard, gevonden in een vuilnisput.

in 1996 ontdekt de Franse egyptoloog Alain Jiffy in Saqqara het graf van het hoofd van de schilders in de Plaats van de Waarheid, Thoetmozes. Men beweert, zonder bewijs, dat de Thoetmozes van Saqqara dezelfde is als de Thoetmoses die bekend is van Amarna.

Mozes is een hoge man, vorst en priester, tevens beeldhouwer en architect, dat is in zijn tijd geen rare combinatie. Waarom wordt daar nooit aan gedacht? Is hij, op de berg in de Sinaï woestijn, immers niet de maker van de twee stenen tabletten met de tien geboden? Deze twee tabletten zijn beschreven door de vinger van de god. Hij gooit de tabletten stuk, als hij terugkomt van de berg en ziet dat het volk een gouden kalf maakt en aanbidt. Hij bestijgt nog eens de berg om twee nieuwe stenen tabletten uit te hakken, die door de god worden beschreven. Hij krijgt ook instructies van de god voor de bouw van een tabernakel, de ark van het verbond, en de inwijding ervan. De schrijvende vinger van de god. Maar waarom niet gewoon de natuurlijke inspiratie van een beeldhouwer en architect?

Er is echter nog een andere mogelijkheid. Het kan zijn, dat Mozes in Egypte Jahmozes heet.

De naam Jah is in Egypte het meest te vinden in de 2de tussenperiode na het Middenrijk, 13de tot 17de dynastie, wanneer veel mensen vanuit het oosten naar Egypte komen en de Hyksos over Egypte regeren. Deze mensen brengen de naam Jah met zich mee naar Egypte.

In de tijd van het Nieuwe Rijk, 18de tot 20ste dynastie, verdwijnen de Hyksos uit Egypte, maar de koninklijke familie behoudt de naam Jah en verwerkt deze in Egyptische namen. Een koningsdochter heet Jahotep, De Maan is Tevreden. De stichter van de 18e dynastie heet Jahmozes, Zoon van de Maan. Een koningin heet Sitjah, Dochter van de Maan.

Jah wordt door Mozes meegebracht uit Egypte. In het boek Exodus 6.2 staat dat de naam niet eerder dan in zijn tijd wordt gebruikt.

Jah vinden we terug in goddragende namen zoals Elijah, mijn El is Jah, Malchijah, mijn koning is Jah, en Adonijah, mijn heer is Jah. Met het gebruik van deze namen in het Hebreeuws wordt de traditie van het gebruik van Egyptische namen zoals Jahotep, Jahmozes en Sitjah, voortgezet.

De naam Mozes mist een patroniem, vadersnaam, maar dat is toepasselijk aangezien Mozes een vondeling is, een zoon van niemand.

Als de naam Mozes op zichzelf staat, zoals soms gebeurt in het Egyptisch, betekent hij kind of boreling. Maar meestal komt de naam voor als deel van een samengestelde naam.

In Egypte is het gebruikelijk, dat een hoge man, vorst of priester, zich kind van God noemt, maar deze bedoelt dat niet letterlijk, maar wil aangeven, dat hij alles bezit als ware hij een kind van God of dat hij onder de bescherming van God is geplaatst.

Zijn naam is Jahmozes, kind van Jah. Waarom laat hij de naam Jah weg? Hij vindt het gebruik van Jah in zijn naam verkeerd, omdat Jah geen kind kan hebben.

Het wonderlijke verschijnsel van de vuurwerkplant.

Mozes was gewoon de schapen en geiten van zijn schoonvader Jetro, de Midjanitische priester, te weiden. Eens dreef hij de kudde tot voorbij het steppeland, en zo kwam hij bij de Horeb, de berg van de god. Daar verscheen de engel van Jahweh aan hem in een vuur dat uit een plant opvlamde. Mozes zag dat de plant in brand ston

d en toch niet door het vuur werd verteerd. Hoe kan het dat die plant niet verbrandt? dacht hij. Ik ga dat wonderlijke verschijnsel eens van dichtbij bekijken. Maar toen Jahweh zag dat Mozes dat ging doen, riep hij hem vanuit de plant: Mozes! Mozes! Hier ben ik, zei Mozes. Kom niet dichterbij, waarschuwde Jahweh, en trek je sandalen uit, want de grond waarop je staat, is heilig. Ik ben de god van je vader, de god van Abraham, de god van Isaak en de god van Jakob. Mozes bedekte zijn gezicht, want hij durfde niet naar de god te kijken.

Jahweh zei: Ik heb gezien hoe ellendig mijn volk er in Egypte aan toe is, ik heb hun jammerklachten over hun onderdrukkers gehoord, ik weet hoe ze lijden. Daarom ben ik afgedaald om hen uit de macht van de Egyptenaren te bevrijden, en om hen uit Egypte naar een mooi en uitgestrekt land te brengen, een land dat overvloeit van melk en honing, het gebied van de Kanaänieten, de Hethieten, Amorieten, Perizzieten, Chiwwieten en Jebusieten. De jammerklacht van de Israëlieten is tot mij doorgedrongen en ik heb gezien hoe wreed de Egyptenaren hen onderdrukken. Daarom stuur ik jou nu naar de farao: jij moet mijn volk, de Israëlieten, uit Egypte wegleiden.

Mozes zei tot de god: Maar wie ben ik, dat ik naar de farao zou gaan en de Israëlieten uit Egypte zou leiden? De god antwoordde: Ik ben bij je. En dit zal voor jou het teken zijn dat ik je heb gestuurd: als je het volk uit Egypte hebt weggeleid, zullen jullie de god bij deze berg vereren. Maar Mozes zei: Stel dat ik naar de Israëlieten ga en tegen hen zeg dat de god van hun voorouders mij gestuurd heeft, en ze vragen: Wat is zijn naam? Wat moet ik dan zeggen? Toen antwoordde de god hem: Ik ben wie ik ben. Zeg daarom tegen de Israëlieten: Ik ben wie mij naar u toe heeft gestuurd.

De plant stond in brand en werd toch niet door het vuur verteerd. Uit de plant sprak een stem.

Een stem die spreekt uit een vuurwerkplant, die niet verbrandt, is niet normaal. Hieruit hoeft men echter niet tot een bovennatuurlijke verklaring te concluderen. En dit hoeft ook niet te leiden tot een ontkenning van het feit, namelijk het zien branden van een plant die niet opbrandt. Er zijn natuurlijke verklaringen van het wonder mogelijk.

Een daarvan is dat het verhaal over de vuurwerkplant een verklarende mythe is, een verzonnen verhaal dat verklaart waarom er planten bestaan die vanzelf ontbranden zonder op te branden.

Dick Swaab komt met een medische verklaring:

Religieuze wanen kunnen bij sommige neurologische en psychiatrische ziektebeelden ontstaan, als religie tenminste in de jeugd is geprogrammeerd in het brein.

Patiënten met epilepsie die ontstaat in de temporaalkwab van de hersenen, kunnen heel indrukwekkende extatische ervaringen hebben waarbij ze soms direct contact met de god denken te hebben en opdrachten krijgen.

Zo, zou je kunnen zeggen, had ook Mozes hoogstwaarschijnlijk deze zeldzame vorm van epilepsie had. Het beeld van de god dat hij in de vuurwerplant kreeg, werd in Egypte tijdens de vroege ontwikkeling in zijn brein ingeprent. Het kwam er tijdens het visioen weer uit, samen met de creaties, gedachten en overtuigingen van zijn hersenen.

Dick Swaab:

Als hersenstructuren niet de normale informatie ontvangen, gaan ze zelf informatie maken. Maar je hebt hierbij het idee dat de informatie die het brein zelf maakt via je zintuigen van buiten komt. (en niet van gewone waarneming te onderscheiden is) Dat algemene principe geldt voor gebrek aan informatie uit het oor, het oog, het geheugen en de ledematen.

Afhankelijk van welk hersenschorsdeel een verhoogde activiteit vertoont, zien of horen (ze) dingen die er niet zijn.

Een andere met de medische verklaring verwante uitleg is, dat het verhaal over de vuurwerplant niet verzonnen is, maar een psychologisch fenomeen beschrijft, namelijk een visioen van Mozes. Bij de vuuwerkplant hoorde Mozes dan wat in hem zelf leefde; de stem die uit de plant sprak was een stem in hem zelf.

Als het gaat over een god, kan men deze drie standpunten innemen. Het ene is, dat de god een bovennatuurlijk fenomeen is. Het andere is, dat bovennatuurlijke fenomenen niet bestaan en dus bestaat de god ook niet. Het derde standpunt is, dat de god een natuurlijk fenomeen is.

Dolph Kohnstamm (1937) psycholoog,

Bekend van zijn studie Ik ben ik. De ontwikkeling van het zelf in De Eigenander. Een ik in mij, het stemmetje in je hoofd, ziet Kohnstamm een door de hersenen geproduceerde tweede intelligentie, waardoor Mozes in gesprek kan raken met zichzelf. Hij verwijt de hersenonderzoeker Dick Swaab dat hij in zijn biologische blik op het gedrag van Mozes voorbijgaat aan de keuze die Mozes daarbij heeft.

Kohnstamm munt wat ook wel alter ego of tweede ik genoemd wordt als eigenander.

De god, die in de vuurwerplant aan Mozes verschijnt en met hem in gesprek gaat kan worden gezien als de eigenander in Mozes zelf.

Liefde is de centrale gedachte van de tien geboden van Mozes. Het eerste gebod begint met: Ik ben. Het tiende gebod eindigt met: Je naaste. Nemen we deze bij elkaar dan staat er: Ik ben je naaste. Dat geeft aan dat de god zelf is te vinden in je naaste.

Leviticus schrijft:

Heb je naaste lief als jezelf. Dit is niet zomaar een toevallig zinnetje. Het wordt opnieuw gebruikt in het evangelie van Mattheüs.

Mattheüs schrijft:

Heb Jewa, je god, lief met heel je hart en met heel je ziel en met heel je verstand. Dat is het grote en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: Heb je naaste lief als jezelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.

Het boek van Bert Keizer, Waar blijft de ziel? Waarom deze vraag?

Binnenkant en buitenkant.

IS, WAT JE AAN DE BUITENKANT LAAT ZIEN, HETZELFDE ALS WAT JE VAN BINNEN VOELT?

Voorbeeld.

Socrates, Christus, Boeddha, doordat ze zelf niet schrijven, we weten heel weinig van wat ze van binnen voelen, we weten vooral wat ze aan de buitenkant laten zien, en wat anderen over hen schrijven.

Evangelie van Thomas, Logion 22

Jezus zag kleine kinderen die gezoogd werden. Hij zei tot zijn discipelen: Deze kleine kinderen die gezoogd worden zijn als hen die het Koninkrijk binnengaan. Zij zeiden tot Hem: Zullen we het Koninkrijk binnengaan als we kleine kinderen zijn? Jezus zei tot hen: Als jullie de twee tot één maken, en als jullie de binnenkant maken als de buitenkant en de buitenkant als de binnenkant, (...), dan zullen jullie het Koninkrijk binnengaan.

In mijn eigen woorden:

Als jullie de buitenkant en de binnenkant tot één maken, en als jullie wat jullie aan de buitenkant laten zien maken als wat jullie van binnen voelen, dan zal jullie ziel zichtbaar worden.

Wat is nu het geval?

Een ander krijgt een perfect beeld van jouw buitenkant, maar weet niet wat jij van binnen voelt. De ander kan proberen zich in jou te verplaatsen, maar zal daarmee niet het duidelijke gevoel dat je van jezelf hebt kunnen evenaren.

Omgekeerd weet jij precies wat je van binnen voelt, maar heb je geen duidelijk beeld van hoe je er aan de buitenkant uitziet. Je kunt met een spiegel of een selfie proberen dat beeld te verbeteren, maar perfect zal het niet worden.

Je kunt niet op je eentje buitenkant en binnenkant één maken. Er kan alleen iets worden bereikt, als je met een ander samenwerkt.

Jij kunt een ander duidelijk maken wat je van binnen voelt, en een ander kan jou duidelijk maken wat aan de buitenkant te zien is. En of het gevoel van binnen overeenstemt met wat aan de buitenkant te zien is.

Als je het zo aanpakt, is er geen reden meer om de vraag te stellen, waar de ziel blijft. Mensen die met elkaar over zichzelf communiceren, hebben geen twijfel over het bestaan van de ziel. De ziel is er.

https://sites.google.com/view/linguarium