Smicha
https://www.kotzkblog.com/2018/08/191-sanhedrinsmicha-story-then-and-now.html
SMICHA
Het woord Smicha , dat verwijst naar rabbijnse wijding, betekent letterlijk autorisatie. Het verwijst ook naar het proces waarbij de leraar de handen oplegt aan de leerling.
De gangbare Smicha-wijding die rabbijnen tegenwoordig hebben, is niet de oorspronkelijke wijding, noch verleent zij het gezag van die wijding.
De Torah gebruikt voor het eerst de term ' Smicha om het proces te beschrijven waarbij Joshua door Moshe werd aangesteld:
Moshe legde zijn handen op Jozua, die na zijn dood het volk zou leiden.
Bovendien stelde Moshe ook zeventig oudsten aan, en de Tora zegt dat G-d een deel van de geest van Moshe nam en die aan de zeventig oudsten gaf
Deze oorspronkelijke keten van Smicha -overlevering werd vervolgens voortgezet tot ongeveer de 4e of 5e eeuw na Christus.
De oude formule voor het toekennen van Smicha was
yoreh yoreh yadin yadin
Kan de leerling een wet bepalen? Ja, hij kan een wet bepalen! Kan hij een zaak beoordelen? Ja, hij kan een zaak beoordelen!
Vanaf ongeveer de 2e eeuw na Christus begon de instelling van de Smicha te verzwakken. Dit gebeurde vlak na de mislukte Bar Kochba-opstanden tegen de Romeinen, die plaatsvonden tussen 132 en 135 na Christus. Keizer Hadrianus vaardigde een decreet uit dat iedereen die Smicha gaf, gedood zou worden – en dat de stad waar de ceremonie plaatsvond en alle gewassen binnen een straal van anderhalve kilometer vernietigd zouden worden.
Sommigen geloven echter dat de klassieke wijding nog een aantal eeuwen voortduurde tot de tijd van R. Tzemach Gaon (9e eeuw ) en Rabbi Chaninia Gaon ( 10e eeuw), en zelfs twee eeuwen later nog voortduurde tot Rabbi Yehuda ben-Barzillai van Barcelona (11e - 12e eeuw ),
Na de Grote Pest van het midden van de 14e eeuw, waarbij de bevolking van Europa met ongeveer 60 procent afnam, ontstond er een nieuwe Smicha-traditie. Deze was bedoeld om aan te sluiten bij de Europese christelijke universiteiten die ‘diploma’s’ aan hun studenten uitreikten als erkenning voor hun kwalificaties in verschillende academische disciplines.
De in Spanje geboren R. Ya'akov Beirav (1474-1546) probeerde de oorspronkelijke Smicha in Safed, Israël, te herstellen . Safed had destijds de grootste Joodse gemeenschap in Ottomaans Syrië, met meer dan 1000 families.
Rabbi Beirav wilde dat krachtige moment in de geschiedenis aangrijpen en de gezaghebbende Smichavoor het eerst in duizend jaar herstellen. Daarnaast wilde hij ook het Sanhedrin herstellen, aangezien de twee instellingen vaak hand in hand gaan. Hij was een kabbalist en koesterde messiaanse aspiraties, die een belangrijke rol speelden bij zijn besluit om deze ingrijpende vernieuwingen door te voeren.
Een van de praktische factoren die bijdroegen aan het grootse plan van R. Beirav was de vraag hoe om te gaan met de vele Marranen die recentelijk door de Spaanse Inquisitie van 1492 waren vervolgd en die op dat moment begonnen terug te keren naar het Jodendom. Alleen een Sanhedrin kon bepaalde procedures uitvoeren, die volgens sommige rabbijnen in Israël de enige remedie waren voor de 'afvalligheid' van sommige Marranen .
Rambam (1135-1204) had theoretisch gezien al de basis gelegd voor de herinvoering van de Smicha , door te schrijven: Het lijkt mij dat als alle wijzen van het Land van Israël ermee instemmen om dayanim (rechters) aan te stellen en hen Smicha (wijding) te verlenen, zij de wet van musmachim hebben en zij strafzaken kunnen beoordelen en gemachtigd zijn om Smicha aan anderen te verlenen [en zo de Bijbelse wijding te herstellen]... Deze kwestie vereist echter een definitieve beslissing.
In 1538 kwamen vijfentwintig rabbijnen bijeen in Safed en kozen R. Beirav tot de eerste kandidaat om deze Smicha te ontvangen . Met zijn nieuwe autoriteit verleende hij op zijn beurt als eerste de Smichaaan zijn jarenlange tegenstander, R. Levi ibn Chaviv, ook bekend als Ralbach, die de opperrabbijn van Jeruzalem was.
Een recentere poging om de oude Smicha (het Sanhedrin) te herstellen vond plaats in de jaren 1830. Rabbi Yisrael van Shklov, een van de belangrijkste leerlingen van de Vilna Gaon, wilde een Sanhedrin oprichten en de Smicha opnieuw invoeren .
Rond 1903 [was R. Aharon Mendel haCohen de rabbijn van de Asjkenazische gemeenschap in Caïro. Hij had een nauwe band met de opperrabbijn van Caïro, R. Refael Aharon Ben Shimon, die een Sefardische Jood was.
Rabbi Aharon Mendel wilde een Sanhedrin oprichten om een gevoel van uniformiteit te creëren tussen Sefardische en Asjkenazische Joden. Ze zouden ook de Smicha ( de Joodse rechtsgeleerdheid) vernieuwen en het Sanhedrin zou officieel rabbijnen uitzenden naar de hele diaspora. .
Zijn vriend, de opperrabbijn, stuurde hem echter een zeer beleefde en respectvolle brief waarin hij uitlegde dat er in de praktijk te veel verdeeldheid onder de Joden bestond – en bovendien zou het onmogelijk zijn om alle rabbijnen het eens te laten worden over één uniform protocol en zich te laten onderwerpen aan een hogere autoriteit.
Kennelijk had de opperrabbijn gelijk, want het project van rabbijn Aharon Mendel is nooit gerealiseerd.
In 1940 arriveerde rabbijn Tzvi Kovsker vanuit de Sovjet-Unie in Israël. Hij had uit eerste hand de situatie van Joden in het vooroorlogse Europa meegemaakt. Hij overlegde met vele rabbijnen in het Heilige Land en probeerde de Smicha ( rabbijnse bevoegdheid) te vernieuwen en een Sanhedrin (het Joodse staatsbestuur) opnieuw op te richten als erkende regering voor het Joodse volk, acht jaar vóór de oprichting van de staat Israël!
In 1949 wilde rabbijn Yehuda Leib Maimon, de eerste minister van Religieuze Zaken in de nieuwe staat, het bestaande Israëlische rabbinaat omvormen tot een de facto Sanhedrin. Dit stuitte op fel verzet van elementen binnen de ultraorthodoxe gemeenschap die niet wilden samenwerken met de seculiere staat.
In 2004 kwam een groep van zevenhonderd rabbijnen uit verschillende lagen van de Israëlische bevolking bijeen in Tiberias met de uitdrukkelijke bedoeling een modern Sanhedrin op te richten. Na een zorgvuldige procedure wijdden rabbijn Ovadia Yosef (de in Irak geboren Sefardische opperrabbijn) en rabbijn Yosef Shalom Eliashiv (die door velen werd beschouwd als de Asjkenazische posek hador ) rabbijn Moshe Halberstam ( Eidah Charedis ) tot rabbijn, die op zijn beurt rabbijn Dov Levanoni wijdde, die vervolgens weer andere rabbijnen wijdde.
Binnen dit systeem beschouwen veel rabbijnen zichzelf als 'tijdelijke vervangers' totdat 'waardiger' leden hen kunnen vervangen, aangezien dit nieuwe Sanhedrin zich nog in een pril stadium bevindt (of in ontwikkeling is).
Dit ontluikende Sanhedrin was niet zonder controverse, gezien hun politieke invloed en hun vermeende autoriteit om te beslissen over zaken van oorlog en vrede:
Een gebied waar het Sanhedrin zich uitgebreid over heeft uitgesproken, is dat van oorlog en militair beleid. Ze stellen duidelijk: ‘Het gebod om te ‘erven en te wonen’ (Deuteronomium 12:29) in het Land van Israël is bindend voor elke Israëlische regering. In dit opzicht is Israël door God bevolen om de gehele omvang van het Land van Israël binnen zijn Bijbelse grenzen te veroveren, inclusief de Gazastrook.
Impositio manuum / (epithesis cheiron, Ac 8:18; 1Ti 4:14; 2Ti 1:6; Heb 6:2) Opleggen van handen, handen opleggen,
het opleggen van handen bij het zegenen; bij het offerritueel (handen van de offeraar op het hoofd van het slachtoffer gelegd; bij het afleggen van getuigenis bij halsmisdrijven.
Handoplegging is (onder voorwaarden) een taalhandeling (een gevoelstaal)
Een dialoog tussen de tastlichaampjes van de hand en de huid.
Met gevoelstaal wordt het taalgebruik aangeduid.
Degene die de hand oplegt, fungeert alleen als
doorgeefluik. Het is de ontvanger van deze taal die, zij het onbewust, het werk verricht.
Handoplegging in het judaïsme (in het Hebreeuws סמיכה, semikhah) Het doel kan variëren van wijding of het overdragen van autoriteit, tot het geven van een zegen of een wonderbaarlijke genezing.
De Hebreeuwse Bijbel gebruikt twee verschillende uitdrukkingen voor handoplegging: het eenvoudig leggen van de handen op iemand en het drukken van de handen op iemand. In de Septuagint (de Griekse vertaling) worden beide met hetzelfde woord vertaald, dus alleen in de Hebreeuwse brontekst is het onderscheid duidelijk.
Het eenvoudig leggen van de handen op iemand is een gebaar waardoor die persoon aangewezen wordt.
Het drukken van de handen op iemand wordt gebruikt om zowel iemand aan te wijzen als ook de overdracht van iets op die persoon te benadrukken.
In het Nieuwe Testament vindt men in de Handelingen van de Apostelen deze passage: "Toen Simon zag dat de mensen door de handoplegging van de apostelen vervuld raakten van de Geest, bood hij Petrus en Johannes geld aan en zei: ‘Geef ook mij deze macht, zodat iedereen wie ik de handen opleg de heilige Geest ontvangt.’ Maar Petrus zei tegen hem: ‘U zult in het verderf worden gestort, u met uw geld, omdat u denkt te kunnen kopen wat God geschonken heeft. U kunt beslist geen deel hebben aan onze taak, want uw houding tegenover God is niet oprecht. Toon berouw over uw verfoeilijke gedrag en smeek de Heer of hij u uw slechte gedachten wil vergeven, want ik zie dat u vol venijn zit en verstrikt bent in het kwaad.’ Toen zei Simon: ‘Bid voor mij tot de Heer dat het me niet zal vergaan zoals u hebt gezegd'."
Marcus 1, 27 Iedereen was zo verbijsterd dat ze tegen elkaar zeiden: Wat is dit allemaal? Een nieuwe leer met groot gezag!
Τί ἐστιν τοῦτο; διδαχὴ καινὴ κατ' ἐξουσίαν·
Lesgeven met gezag (Smicha)
Aan het einde van de preek waren de menigten verbijsterd, omdat Jezus onderwees als iemand met gezag, en niet zoals hun schriftgeleerden. Dit illustreert een specifiek juridisch instituut uit de eerste eeuw.
Wat was Smicha?: Smicha ( סְמִיכָה ) was de formele, rabbijnse wijding die van meester op leerling werd doorgegeven en die teruggaat tot Mozes die Jozua de handen oplegde. De meeste gewone leraren (schriftgeleerden) bezaten dit niveau van autoriteit niet; zij konden alleen onderwijzen door eerdere wijzen te citeren (bijvoorbeeld: Rabbi X zegt in de naam van Rabbi Y).
De bevoegdheid om te binden en te ontbinden: Een rabbi met Smicha had de bevoegdheid om nieuwe interpretaties te introduceren, juridische uitspraken te doen en te bepalen wat toegestaan (ontbonden) of verboden (gebonden) was onder de Wet. Toen Yeshua zei: "Maar Ik zeg u", handelde hij met een opperste, inherente Smicha, waarbij hij de Tora rechtstreeks interpreteerde op basis van zijn unieke relatie met de Vader.