W Starożytnym Rzymie w głównej mierze skupiano się na magii praktycznej. Stosowano ją najczęściej w życiu codziennym. To właśnie na terenie Starożytnego Rzymu żyły dwie wybitne postaci, które przyczyniły się do rozwoju magii, a mianowicie był to Galen i Pliniusz. Pierwszy z nich z zawodu był lekarzem, opisał wiele nieznanych dotychczas eliksirów. Natomiast Pliniusz, który nie postrzegał się jako czarodziej i odrzucał istnienie magii przyczynił się do jej rozwoju w dziedzinie eliksirów, ponieważ dzięki niemu powstało wiele leczniczych substancji. 

Prawo Dwunastu Tablic - ustawa w prawie rzymskim, którą wprowadzono w V wieku p. n. e. Na podstawie tego dokumentu wszystkie przejawy niszczycielskiej magii były karane śmiercią. W 139 r. p. n. e. z Rzymu zostali wygnano wszystkich ludzi parający się magią - astrologią czy czarną magią. Pretorem, który zdecydował się na taki krok był Cornelius Scipio Hispalus.

W Starożytnym Rzymie odkryto wilkołaki oraz strzygi. Na terenie tej cywilizacji występowały czarownice, które nazywano sybillami. Przepowiadały one przyszłość. W Rzymie mieszkały również takie czarownice jak szpetna Erichto, którą kojarzono ze śmiercią oraz nieszczęściem. 

Znani byli także augurzy, czyli charakterystyczni dla Rzymu czarodzieje, którzy potrafił wróżyć ze znaków pochodzenia naturalnego (np.: zjawiska meteorologiczne czy przeloty ptaków.). 

Mówiąc o Starożytnym Rzymie warto też wspomnieć o tym, że prawdopodobnie stamtąd pochodził Ollivander, bardzo znany wytwórca różdżek, który swoją działalność rozwijał w Wielkiej Brytanii.