Schowek na wiedzę

Ogólnie o Radzie Czarodziejów

Wątpliwości nie ulega, że Brytyjskie Ministerstwo Magii nie było pierwszym organem, który zarządzał magiczną społecznością na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii. Prawdopodobnie od XIII wieku aż do ustanowienia Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarodziejów, światem czarów zarządzał organ o nazwie Rada Czarodziejów. Wiemy o tym, że była to najdłużej działająca (ale nie jedyna) instytucja o takim charakterze.

Zmiana Rady Czarodziejów na Ministerstwo Magii w 1707 roku była nieunikniona, ponieważ czarodzieje potrzebowali bardziej zorganizowanej i ustrukturyzowanej organizacji, która pozwoliłaby ich uchronić przed mugolami. Więcej na ten temat zostało omówione w temacie dotyczącym Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarodziejów. Istotną ciekawostką może być to, że Departament Tajemnic wchodzący aktualnie w skład Ministerstwa Magii funkcjonował już w 1672 roku. Dowodem na to są zapiski, które właśnie pochodziły z tamtego roku. Nie wiemy jednak więcej o jego strukturze w tamtych latach. Był częścią Rady Czarodziejów, a może stanowił oddzielny byt? Na te pytania nie znamy odpowiedzi.

Działania lub ich brak...

Przez lata funkcjonowania Rady Czarodziejów wydarzyło się wiele istotnych rzeczy z punkty widzenia magicznej społeczności. Nie zachowały się zapiski mówiące o wszystkim, ale mogę przytoczyć kilka ciekawych i kontrowersyjnych spraw, a mianowicie...

W XIV wieku, a dokładniej w latach 1346-1352 stary kontynent dziesiątkowała epidemia dżumy. Szacuje się, że liczba ludności w Europie zmalała od
30-60%. Było to świetnym wyjaśnieniem dla Nicolasa Malfoya, który w tamtych czasach żył w Wielkiej Brytanii. Mężczyzna praktykował czarną magię na mugolach, którzy niestety tracili przy tym życie. Ich zaginięcie tłumaczył epidemią dżumy, a Rada Czarodziejów nie wyciągnęła z tego każdych konsekwencji. Czarodziej nigdy nie został ukarany. Moim zdaniem, gdyby żył o wiele później to resztę swojego okrutnego życia spędziłby w Azkabanie.

Średniowieczny organ zarządzający światem czarów miał znaczny wpływ na rozgrywki Quidditcha, czyli najpopularniejszego sportu wśród czarodziejów. W 1362 roku zdecydowano o zakazie gry w promieniu 50 mil (ok. 80 km) od miast i wsi, natomiast w 1368 roku zwiększono ten obszar do 100 mil (ok. 160 km). W 1419 roku postanowiono, że mecze Quidditcha nie mogą być organizowane w żadnym miejscu, w którym mugole mogliby zobaczyć coś co na co dzień jest dla nich niespotykane. Osoby łamiące ten dekret miały być przykuwane łańcuchami do ścian w lochach.

Przewodniczący

Znamy tylko czterech przewodniczących Rady Czarodziejów, choć zapewne było ich o wiele więcej, jednak nie zapisali się niczym na kartach historii. Poniżej zostali dokładnie opisani.

Pierwszym znanym przewodniczącym był Barberus Bragge, czarodziej żył w XIII wieku, a tę ważną funkcję piastował na pewno w 1269 roku. Przyczynił się do zmian w Quidditchu, a mianowicie w trakcie meczu odbywającego się w trakcie wcześniej wspomnianego roku, wniósł na murawę klatkę ze znikaczem. Wymyślił sobie bezmyślą rozrywkę... Uznał, że osoba, która złapie ptaszka otrzyma 150 galeonów, które wtedy było o wiele więcej warte jak teraz. Wszyscy zawodnicy ruszyli w pogoń, aby złapać zwierzę. Sprzeciwiła się temu Modesta Rabnott, która uratowała zwierzę. Niestety przez ten głupi wymysł znikacze stały się częścią rozgrywek Quidditcha aż do XVI wieku, kiedy to zastąpił je złoty znicz. Wykuł go Bowman Wright, czarodziej mieszkający w Dolinie Godryka.

Kolejną osobą na tym stanowisku, o której wiemy był Burdock Muldoon. Mężczyzna żył w latach 1429-1490, czyli o wiele później jak Barberus Bragge. Nie wiemy wiele o tym przewodniczącym, tylko tyle, że na nowo zdefiniował istoty i zwierzęta. Uznał, że istotami są wszystkie stworzenia poruszające się na dwóch nogach. Czy pomysł był trafiony? Pozostawiam to Wam do oceny wraz z komentarzem Bathildy Bagshot.

„Niewiele dało się usłyszeć w straszliwym zgiełku, w którym skrzeczenie dirikraków i lamenty lelków wróżebników mieszały się z nieustającą, przeszywającą pieśnią świergotników. Kiedy czarownice i czarodzieje próbowali omówić leżące przed nimi dokumenty, najróżniejsze chochliki i elfy zaczęły krążyć nad ich głowami, chichocząc i trajkocząc. Około tuzina trolli jęło rozbijać komnatę maczugami, podczas gdy wiedźmy krążyły po sali w poszukiwaniu dzieci do zjedzenia. Przewodniczący rady wstał, poślizgnął się na odchodach kudłonia i wybiegł z sali, miotając przekleństwa.”

W XVII wieku funkcję przewodniczącej Rady Czarodziejów piastowała Elfrida Clagg. Czarownica żyła w latach 1612-1687, zmarła krótko przed wprowadzeniem Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarodziejów. Przypuszcza się, że w młodości uczęszczała do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. W trakcie swojej kadencji Clagg sprawiła, że z Quidditcha usunięto znikacze i zastąpione je złotym zniczem. Oprócz tego utworzyła Rezerwat Znikaczy im. Modesty Rabnott. Tak jak jeden z jej poprzedników, sprobowała zdefiniować na nowo istoty oraz zwierzęta. Nie zagłębiając się w ten temat pozostawiam komentarz Newtona Skamandera do samodzielnego przemyślenia sprawy:

„Następczyni Muldoona, pani Elfrida Clagg, starała się stworzyć nową definicję istot, mając nadzieję, że w ten sposób uda się nawiązać bliższe stosunki z innymi magicznymi stworzeniami. Ogłosiła, że istotami są wszystkie stworzenia, które mówią ludzkim językiem. W związku z tym na kolejne zebranie zostali zaproszeni wszyscy, których Rada Magów była w stanie zrozumieć.”

Google Sites

Report abuse