Ordalia

Próba ta nazywana była również próbą rzeki czy też pławieniem. Polegała na tym, że oskarżona była zanurzana w akwenie (np. oceanie, morzu, jeziorze, stawie czy rzece). W średniowieczu panowało przekonanie, że woda jest czystym żywiołem i ma moc oczyszczenia. Jeżeli oskarżona była niewinna to woda powinna ją pochłonąć, wtedy kobieta umierała, ale i była oczyszczana ze wszelkich zarzutów. Natomiast w sytuacji, gdy dana osoba parała się magią to była w stanie przeżyć.

Druga próba również była związana z wodą, ale z tym wyjątkiem, że była to woda święcona. Oskarżona rzucania czarów w celu potwierdzenia swojej niewinności była zanurzana w wannie, która była wypełniona właśnie wodą święconą. Wcześniej została przefiltrowana przez prześcieradło. Po kąpieli kolejnym krokiem była ponowna filtracja wody, również przez prześcieradło. Kobieta była oskarżona o paranie się magią, gdy na prześcieradle zostawały jakieś pyłki lub inne drobiny.

Jedno z ordaliów, które było moim zdaniem bardzo krępujące. Polegało na tym, że oskarżoną kobietę rozbierano i bardzo dokładnie golono jej ciało. Następnym krokiem było przywiązanie domniemanej czarownicy do krzesła oraz pozostawienie otwartych drzwi do pomieszczenia, a następnie czekano aż przyjdzie jakieś zwierzę. Gdy pojawił się jakiś gryzoń (np.: mysz lub szczur) czy owad to wtedy do dzieła przystępował inkwizytor, który był odpowiedzialny za całą próbę. Jego zadanie polegało na dokładnym sprawdzeniu całego ciała i szukania znamion, które mogłyby świadczyć o zawarciu paktu z Szatanem. Gdy inkwizytor znalazł takie miejsce to nakłuwał je igłą. Oskarżona była winna, gdy miejsce nie zaczynało krwawić a sama kobieta nie odczuwała żadnego bólu. 

Do wykonania tej próby potrzebne były dwa przedmioty: waga oraz tabela urzędnicza. W średniowieczu wierzono, że czarownice są bardzo lekkie, ponieważ w przeciwnym razie nie mogłyby latać na miotle. Do tej próby kobieta tak samo jak w próbie igły musiała się rozebrać do naga, w celu weryfikacji czy nie ma ze sobą żadnych odważników. Następnie była ważona. Kolejnym krokiem było porównanie wagi czarownicy z tą wagą, która została umieszczona w tabeli (wyliczona dla danego wieku, wzrostu i płci). Gdy oskarżona ważyła mniej niż było to przewidziane w tabeli to oznaczało, że jest winna stosowania magii. Ponadto istnieją również dwie inne wersje tej próby. Pierwsza z nich mówiła o tym, że na jednej szali ważono kobietę, zaś na drugiej Pismo Święte. W sytuacji, gdy waga nie drgnęła to oznaczało, że kobieta jest niewinna. Natomiast gdy szala z rzekomą czarownicą się przechylała to oznaczało, że stosuje magię. Druga wersja mówiła o tym, że czarownica nie może ważyć więcej niż 49,5 kg. Kobiety, które ważyły mniej były uważane za winne, ponieważ oznaczało to, że każda z nich była w stanie latać na miotle, bo miała do tego odpowiednią wagę. 

Przedostatnia z opisywanych przeze mnie prób polegała na tym, że oskarżona o magię kobieta w celu udowodnienia swojej niewinności musiała przejść pomiędzy płonącymi stosami lub boso po rozżarzonych węglach. Kobietę uznawano za niewinną, gdy została poparzona przez płomienie. Winna była wtedy, gdy z takiej próby wychodziła bez szwanku, co oznaczało, że poznała już ogień piekielny.