"Pewnego Długiego Dnia"
"Pewnego Długiego Dnia"
Kraków-Teatr Stary-Duża Scena
Ciepłe powietrze ma zdolność pochłaniania dużej ilości pary wodnej. Kiedy takie powietrze zostanie ochłodzone powstaje mgła. Gorące uczucia często nasycone są wilgocią łez i gdy znacznie je schłodzą życiowe problemy także może powstać mgła, w której ludzie mogą żyć długimi latami. Nie widzą przez nią tego wszystkiego, co z dnia na dzień coraz bardziej się psuje i ulega degradacji. Każda mgła jednak wcześniej czy później opada odsłaniając to, co skrywała…
20 kwietnia 2024 w Teatrze Starym obejrzeliśmy jak "Pewnego długiego dnia" mgła opadła ukazując zgliszcza rodziny Tyronów.
Tym razem spektakl nie był jedyną atrakcją wycieczki. Nim oddaliśmy się sztuce teatru pochłonęła nas sztuka ulicy, z którą spotkaliśmy się w nowo otwartym Muzeum Banksy'ego w Krakowie. Kontemplacja dużego zbioru jego prac ułożonych w przemyślany sposób, opatrzonych obszernymi opisami i naprawdę dobrze dobraną warstwą audio stanowiła preludium do późniejszego przedstawienia. Zarówno wystawa, jak i spektakl prowokują do wyciągania wniosków i komentarzy w sferze życia prywatnego i publicznego.
"Pewnego Długiego Dnia"
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. W miarę jak dzień przechodzi w noc, między ojcem, matką i dwoma dorosłymi synami narasta rodzinne piekło wzajemnych pretensji i oskarżeń. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
„Long Day’s Journey into Night” – autobiograficzna sztuka klasyka amerykańskiego dramatu Eugene’a O’Neilla z 1941 roku to studium upadku rodziny, którą niszczą uzależnienie i kłamstwa. Studium tak realistyczne, że autor zakazał jego publikacji za życia w trosce o pamięć o bliskich, na których wzorowane są postacie. Sztukę wystawiono dopiero w 1956 roku, trzy lata po jego śmierci. Z miejsca stała się wydarzeniem, a O’Neill otrzymał za nią pośmiertnie Nagrodę Pulitzera.
„Pewnego długiego dnia” w reżyserii wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala jest autorską adaptacją dramatu O’Neilla, interpretowanego przez pryzmat współczesnej problematyki uzależnień. Społeczeństwa Zachodu uzależniają się już nie tylko od alkoholu i narkotyków, jak w czasach O’Neilla, ale także od mediów społecznościowych, gier komputerowych, pornografii, pracy czy zakupów. Zmieniają się używki, ale mechanizm uzależnienia pozostaje ten sam. Jaką pustkę próbują w sobie wypełnić uzależnieni? Co sprawia, że uciekają od rzeczywistości w świat iluzji? Dlaczego unikają bólu, który niesie życie, i jak mogą się z tym bólem skonfrontować?
„Pewnego długiego dnia” to inny niż dotąd teatr Percevala. Nie znam przedstawienia, w którym do tego stopnia wygasiłby machinę inscenizacji, bez reszty skupiony na fenomenalnych artystach Starego. Roman Gancarczyk jest wstrząsający, Małgorzata Zawadzka gra rolę wielu sezonów, dotykając innego niż zwyczajny stanu scenicznej obecności. Bez miłości do aktorów i potrzeby bycia z nimi i z nami najbliżej, taki jak ten spektakl byłby niemożliwy.
obsada
Roman Gancarczyk (James Tyrone)
Paulina Kondrak (Cathleen)
Mikołaj Kubacki (Edmund Tyrone)
Łukasz Stawarczyk (Jamie Tyrone)
Małgorzata Zawadzka (Mary Tyrone)
twórcy
Reżyseria i adaptacja: Luk Perceval
Scenariusz: Luk Perceval
Dramaturgia: Roman Pawłowski
Scenografia: Philip Buβmann
Kostiumy: Katharina Beth
Reżyseria Światła: Mark Van Denesse
Muzyka: Wojciech Blecharz
Inspicjentka/Suflerka: Katarzyna Gaweł
Przekład scenariusza: Karolina Bikont
Asystent scenografa i kostiumografa: Jerzy Basiura
Asystent reżysera- tłumacz: Maja Wisła-Szopińska
Asystent reżysera: Jakub Zalasa
Asystent reżysera ds. multimediów: Tadeusz Pyrczak
13:30
Zbiórka na dworcu pkp w Katowicach
13:57 - 14:58
wyjazd
(PKP: Katowice - Kraków)
15:40 - 16:40
muzeum Banksy'ego
19:15 - 21:55
"Pewnego Długiego Dnia"
23:40 - 1:00
Powrót
(flixbus: Kraków - Katowice)
1:00
Planowe zakończenie wyjazdu na dworcu Autobusowym w Katowicach
ul. Sądowa 5