1951 senesinde David Bronstein ile yaptığı unvan maçını 12-12 eşitlikle sonlandıran Botvinnik tahtına karşı yapılan ilk saldırıyı bertaraf etmeyi başarmıştı. Alekhine'in zamansız ve esrarengiz ölümüyle birlikte kapanan 'şahsa ait unvan' dönemi sonrası ipleri eline alan FIDE, dünya şampiyonluğu maçlarının her üç senede bir düzenlenmesini uygun bulmuştu. Bu da şampiyonun tacını en az üç sene boyunca takılabileceği manasına geliyordu. 1954 senesinde organize edilecek maçın ikinci oyuncusunu belirlemek üzere çeşitli elemelerden geçen (son aday Bronstein'in adaylar finaline eleme oynamadan direk katılma hakkı bulunuyordu) ustalar 1953 yılında Zürih'te kozlarını paylaşmak için bir araya geldiler. Geleceğin ve geçmişin dünya şampiyonlarından tutun da Bronstein, Keres, Reshevsky ve Geller gibi unvanı asla taşıyamamış ancak yakın kalitede olan isimleri barındıran turnuva satranç tarihine haklı sebeplerden geçecekti!

Çift tur döner sistem formatında oynanacak dev organizasyon ajurne (oyunun 40. hamle dolaylarında ertelenmesi ve farklı günde devam etmesi durumu) günlerinin de etkisiyle yaklaşık iki ay kadar sürecekti. Böylesine uzun ve zorlu bir maratonda ipi göğüslemeyi başaracak sporcu haklı olarak dünyanın zirvesine çıkmaya hak kazanacaktı. Aday finali öncesi Smyslov, Bronstein, Keres, Reshevsky, Petrosian ve Geller gibi ustalar favori olarak görülüyordu. Bu kalibrede satranççıları barındıran bir turnuva haliyle birden fazla 'klasik parti' sunacaktı. Satranç literatüründe klasik oyun olarak adlandırılan karşılaşmalar her satrançsever tarafından mutlaka bilinmesi gereken, kült haline gelmiş, kişinin oyun gücüne katkı sağlayacak önemli stratejik ya da taktik temalar içeren ve yüksek görselliğe sahip mücadelelerdir. Bu yazımızda dört adet Zürih 1953 klasiğine göz atacağız.Son aday tarihin en yaratıcı dehalarından biri David Brontein