บทอาขยานกลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

วังเอ๋ยวังเวง หง่างเหง่ง! ย่ำค่ำระฆังขาน

ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล     ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ     ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน

ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล     ละทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียว เอย.

ยามเอ๋ยยามนี้           ปถพีมืดมัวทั่วสถาน

อากาศเย็นเยือกหนาวคราววิกาล   สงัดปานป่าใหญ่ไร้สำเนียง

มีก็แต่เสียงจังหรีดกระกรีดกริ่ง!        เรไรหริ่ง! ร้องขรมระงมเสียง

คอกควายวัวรัวเกราะเปาะแปะ ! เพียง      รู้ว่าเสียงเกราะแว่วแผ่วแผ่ว เอย.