Bir varmış, bir yokmuş… Uzak dağların ardında, sislerle çevrili küçük bir köy varmış. Bu köyde Elif adında meraklı bir kız yaşarmış. Elif’in en sevdiği şey, akşamları büyükannesinin anlattığı eski hikâyeleri dinlemekmiş. Ama büyükannesi hep aynı cümleyle bitirirmiş:

“Dağın ötesindeki Işık Ağacı’nı kim bulursa, kalbindeki en büyük dileği öğrenirmiş.”

Bir gece Elif dayanamaymış. Küçük çantasına biraz ekmek, bir şişe su ve dedesinden kalan pusulayı koyup yola çıkmış. Ay ışığı ormanın taşlı yollarını gümüş gibi parlatıyormuş. Yürüdükçe ağaçlar fısıldaşmaya başlamış.

“Geri dön…” demiş ince bir ses.
“İleri git…” demiş başka bir ses.

Elif korksa da devam etmiş. Sabah olduğunda önüne kocaman bir nehir çıkmış. Köprü yokmuş. Tam ne yapacağını düşünürken yaşlı bir kaplumbağa suyun içinden başını çıkarmış.

“Neden bu kadar uzaktasın küçük kız?” diye sormuş.

Elif, Işık Ağacı’nı aradığını anlatmış. Kaplumbağa gülümsemiş.

“İnsanlar hep dileklerinin peşinden gider ama çoğu ne istediğini bilmez.”

Sonra sırtını nehre doğru uzatmış.
“Bin üstüme.”

Elif karşı kıyıya geçmiş. Günler süren yolculuktan sonra sonunda dağın tepesine ulaşmış. Orada gerçekten de ışıldayan dev bir ağaç varmış. Yaprakları yıldız gibi parlıyor, dalları rüzgârla şarkı söylüyormuş.

Elif ağaca yaklaşmış.
“En büyük dileğimi öğrenmek istiyorum,” demiş.

Ağaç bir süre sessiz kalmış. Sonra dallarından biri eğilip Elif’in kalbine dokunmuş.

O anda Elif anlamış:
Onun en büyük dileği, sadece kendisi için değil, köyündeki herkes için umut taşımakmış.

Köyüne geri döndüğünde artık eski Elif değilmiş. İnsanlara hikâyeler anlatmaya başlamış. Korkanları cesaretlendirmiş, yalnızları dinlemiş. Ve zamanla herkes şunu söylemeye başlamış:

“Bazı insanlar ışığı arar… bazılarıysa ışığın kendisi olur.”

Ve o köyde, uzun yıllar boyunca geceler hiç eskisi kadar karanlık olmamış.