Τι απαιτεί όμως αυτό το φαντασμαγορικό αποτέλεσμα; Προφανώς μία δυνατή ομάδα στο παρασκήνιο που φροντίζει οι παρουσιάσεις να έχουν ροή και απήχηση, να χαρακτηρίζονται από τελειότητα και θετική ενέργεια. «Δεν είναι εύκολο πράγμα η διοργάνωση. Είναι μια χρονοβόρα και πολύπλοκη διαδικασία» μας πληροφορεί η κ. Χαρά Μάλλιου, αντιπρόεδρος του ομίλου. Στο τέλος όμως ο κόπος τόσο των χορευτών όσο και των χοροδιδασκάλων δικαιώνεται. «Την ώρα που βλέπω τα παιδιά στη σκηνή “πετάω”», περιγράφει η κ. Βύλλη Μυλωνά, μέλος του ΔΣ και δασκάλα χορού στα μικρότερα τμήματα.

Συχνά συναντάμε την αντίληψη ότι παράδοση είναι μόνο ο χορός αλλά νομίζω ότι το παραπάνω κείμενο είναι απόδειξη ότι αυτή δεν ισχύει. Εκτός από το κομμάτι της ιστορίας, της λαογραφίας όπως προείπαμε, είναι και η εκμάθηση της συλλογικότητας, της προσαρμογής του ατόμου σε μία ομάδα. Ο ρυθμός σού μαθαίνει να προσαρμόζεσαι, ο διπλανός σου να συγχρονίζεσαι, η μουσική να ακούς, η φορεσιά να σέβεσαι, ο κύκλος να συνυπάρχεις. Ίσως από τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής, μαθήματα που δεν διδάσκονται στο απλό σχολείο.

Την παράδοση δεν μπορείς να την περιορίσεις σε ένα πράγμα, ούτε να την περιθωριοποιήσεις. Είναι ιστορίες, τραγούδια και όργανα, παραμύθια, συνταγές, ενδυμασίες, αντικείμενα, εδάφη, χοροί και κινήσεις. Είναι τέχνη γιατί την διαμορφώνει ο λαός και την προσαρμόζει στα μέτρα ανά την εποχή, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον. Την χαρακτηρίζουν οι άνθρωποι που φροντίζουν να την μάθουν, να την διδάξουν και να την διατηρήσουν.