Πως θα χαρακτηρίζατε τον μισθό του επαγγέλματος;

Κάποιος όταν ξεκινάει με τη προπονητική, σίγουρα δεν θα γίνει πλούσιος. Η προπονητική είναι έρωτας, δεν το κανείς για τα λεφτά. Το κάνεις επειδή θέλεις να προσφέρεις αυτό που σου πρόσφεραν κάποιοι άλλοι. Είναι μια συνέχεια.  

Μετανιώνετε για κάτι σχετικά με τη πορεία σας στο επάγγελμα;

Στο επάγγελμα όχι. Αθλητικά ίσως να ήθελα να παίξω λίγο ακόμα όταν ήμουν νέος. Στη δική μου σκέψη τώρα που είμαι μεγάλος, θεωρώ ότι σταμάτησα νωρίς. Μπορούσα να δώσω και άλλα στον χώρο. 

Ποια είναι η δικιά σας γνώμη για το άθλημα ή για την προπόνηση;

Καταρχήν είναι άθλημα μόνο καλό έχει να προσφέρει. Είναι ένα ευγενές άθλημα που είναι από τα αρχαιότερα με 5.000 χρόνια ιστορίας. Θεωρώ ότι είναι παρεξηγημένο γιατί πολλοί δεν το γνωρίζουν. Όταν το γνωρίσουν όμως,  και μπουν στο μαγικό κόσμο της πυγμαχίας, θα καταλάβουν ότι αυτό που είχαν φανταστεί ότι είναι η πυγμαχία, τελικά δεν είναι αυτό. Θα σου προσφέρει υγειά, θα σου προσφέρει φίλους, ταξίδια που πολλά από αυτά δεν μπορείς να τα κάνεις αν δεν ασχολείσαι με κάποιο άθλημα. 

Για ποιο πράγμα πρέπει να προετοιμαστεί κάποιος που θέλει να ακολουθήσει αυτό το άθλημα ή την προπονητική αντίστοιχα; 

 Ένας που θα κάνει το άθλημα σαν αθλητισμό, θα πρέπει να προετοιμαστεί για τα λιγότερα εφόσον θα κάνει απλά αθλητισμό. Ένας αθλητής όμως που έχει δουλέψει με τον εαυτό του και θέλει να το ακολουθήσει και να κάνει πρωταθλητισμό μέσα από αυτό, θα πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσει πολλά πράγματα και κομμάτια του εαυτού του. Από το μικρότερο μέχρι και τα μεγαλύτερα ανάλογα που θέλει να φτάσει. Ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες και είναι ένας δρόμος που είναι πολύ μοναχικός. Πρέπει να είναι αποφασισμένος να θυσιάσει το εγώ του για τον πρωταθλητισμό.

Τι θα συμβουλεύατε;

Θα συμβούλευα τους νέους αθλητές αυτό που κάνουνε να το κάνουνε με αγάπη, να μην έχει καμία επίπτωση. Δε σημαίνει ότι αν κερδίζω είμαι καλός κι αν χάνω είμαι κακός. Πάντα οι καλές στιγμές και η διάρκεια κάνει τον παίκτη. Μπορεί φέτος να μην είσαι καλός,του χρόνου να μην είσαι καλός, αλλά μετά από τρία χρόνια να είσαι νούμερο 1 στην κατηγορία σου. Αλλά αυτό είναι το θέμα πρέπει να έχεις υπομονή και να δώσεις χώρο και χρόνο στον εαυτό Να το αποδείξει αυτό. Όποτε αυτό συμβουλεύω. Να δουλεύουν, να έχουν υπομονή και αυτό που έχουν στο μυαλό τους, αν το αγαπάνε και το θέλουν  θα το πετύχουν.

Πώς νιώθετε ή πώς νιώθατε μετά από ένα δυνατό χτύπημα σε αγώνα;

Δεν υπάρχουν δυνατά χτυπήματα. Αυτός που το βλέπει απέξω θεωρεί ότι πράγματι ο πυγμάχος, τη στιγμή που δέχεται την κρούση του χτυπήματος, ότι πράγματι είναι δυνατό. Δεν είναι όμως δυνατό γιατί ο αθλητής της πυγμαχίας γυμνάζεται για να δέχεται τέτοια χτυπήματα. Έχει μεθόδευση την προπόνηση του για να δέχεται τέτοια χτυπήματα. Δεν του κάνει τέτοια ζημιά όπως βλέπει το μάτι απέξω. Βέβαια όμως αν δεν είναι έτοιμος Να δεχτεί τέτοια χτυπήματα σίγουρα θα του κάνει ζημιά. Για αυτό παίζουν πάντα σε αγώνες αθλητές που γνωρίζουν πολύ καλά να αμυνθούν και να προστατευτούν και να αντεπιτεθούν. Υπάρχουν βέβαια χτυπήματα που κάνουν κακό στον πυγμάχο αλλά δεν θεωρούνται όλα δυνατά.

Ποια είναι τα συναισθήματά σας πριν  μετά και κατά τη διάρκεια ενός αγώνα;

Πάντα αυτό που πρέπει να κερδίζουμε είναι εαυτός μας. Πάντα οι αθλητές έχουν ένα άγχος της αποτυχίας και της επιτυχίας. Αυτό είναι πολύ μεγάλο λάθος, δεν πρέπει να το σκέφτονται αυτό οι αθλητές. Ο αθλητής πρέπει να ανέβει στο ρινγκ ή σε ό,τι άθλημα κάνει και να κάνει αυτό που έχει μάθει στην προπόνηση. Αν πράξει αυτό που έχει μάθει στην προπόνηση και βγάλει το 100% του εαυτού του, είναι επιτυχημένος, είναι υγιής Και μπορεί να κάνει αυτό που άλλοι δεν μπορούν να κάνουν γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν είναι υγιείς  και δεν μπορούν να κάνουν το οτιδήποτε, στον αθλητισμό. Τώρα ως προπονητής πάντα προσπαθούμε να κάνουμε scouting στον αντίπαλο, να δούμε με ποιον παίζει ο αθλητής μας, προσπαθούμε να βρούμε τα δυνατά του σημεία και τον διαβάζουμε από προπονήσεις μες την περίοδο του χρόνου που κάνουμε  κοινές με άλλα σωματεία. Χτίζουμε πάνω σε αυτόν πως μπορούμε να τον κερδίσουμε. Χτίζουμε τον αθλητή μας για να μπορεί να δουλέψει πάνω σ’ αυτό με τα δεδομένα που έχουμε κι αν μας βγει λογικά θα κερδίσουμε. Αν δεν μας βγει λογικά θα χάσουμε. 

Τι μέθοδο εφαρμόζεται ως προς την διδασκαλία ως προπονητής; 

Η διδασκαλία είναι πολυμορφική και η προπόνηση εξαρτάται από ποιο σημείο βρισκόμαστε και βασιζόμαστε πάντα σε αυτό. Εμείς έχουμε ένα πλάνο, ξέρουμε πότε είναι το πρωτάθλημα μέσα στη χρονιά οπότε χωρίζουμε τις προπονητικές περιόδους σε εβδομαδιαίους κύκλους. Στην αρχή της προετοιμασίας έχει φυσική κατάσταση, για να χτίσουμε μία καλή βάση για τον αθλητή και να έχει μια καλή φυσική κατάσταση. Επομένως έχει ενδυνάμωση καθώς η πυγμαχία είναι πολυμορφικό άθλημα και έχει επίσης πολύ καλή τεχνική κατάσταση εφόσον ο αθλητής πρέπει να μάθει να χτυπάει και να αποφεύγει. Για να είναι «fit» ο αθλητής και να έχει μια καλή τακτική, δουλεύουμε πάνω στο πώς να δώσω μια επίθεση στον αντίπαλο, πως θα κλέψουμε λίγο από το χρόνο του γύρου, πως μπορούμε να πιέζουμε καταστάσεις  κ.α . Χτίζουμε μυϊκή ενδυνάμωση για να μπορούν να αντέχουν στις κρούεις των αντίπαλων οι αθλητές και όταν φτάσουνε οι αγώνες μπαίνουνε σε μία αγωνιστική περίοδο 2-3 βδομάδες πριν τον αγώνα που ο αθλητής αρχίζει και ξεκουράζει λίγο το σώμα του. Ελέγχει και λίγο τα κιλά του γιατί η πυγμαχία έχει να κάνει και με κατηγορίες κιλών και μπαίνουμε στην διαδικασία να μπει με μια ψυχολογία ο αθλητή, ώστε να είναι έτοιμος να αγωνιστεί στην εκάστοτε υποχρέωση που έχει. Συνήθως ο υψηλότερος στόχος είναι το Πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Τι συμβουλεύετε έναν μαθητή σας ο οποίος πάει για αγώνες;

Το πρώτο και το πιο σημαντικό είναι να το ευχαριστηθεί. Από εκεί και πέρα βάζουμε στόχους στην αρχή της χρονιάς ανάλογα με το επίπεδο του αθλητή. Ακόμα κι αν τους φτάσουμε στην τελική, τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ. Πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω. Εδώ ο σύλλογος στέλνει αθλητές και για πρωταθλητές Ελλάδος, οπότε η μία γενιά προετοιμάζει την άλλη. Αυτό που πρέπει όμως να θυμούνται είναι να είναι πάντα ο εαυτός του και ότι πάντα υπάρχει κάτι καινούριο σε μια τέτοια καριέρα.

Την πρώτη φορά που πήγατε για αγώνα, τι είδους συναισθήματα υπήρχαν; Πώς τα αντιμετωπίσατε;

Η πρώτα φορά που πήγα σε αγώνα ήταν το ’96. Υπήρχαν μόνο αρνητικά συναισθήματα και πολύ άγχος. Προφανώς και έχασα. Στατιστικά μιλώντας, οι περισσότεροι αθλητές θα χάσουν στον πρώτο τους αγώνα, γιατί τους περικλείει το άγχος της επιτυχίας, αυτό το «πρέπει να πετύχω» το οποίο θεωρώ εντελώς λάθος. Κανένας δεν θα κατακρίνει αν αποτύχεις γιατί οι πολλές αποτυχίες χτίζουν τις επιτυχίες. Αυτό πιστεύω και αυτό μου έχει δείξει η ζωή. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θέλω οι αθλητές να αγχώνονται.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας κατόρθωμα πιστεύετε;

Η οικογένειά μου, εκτός αθλητισμού, γιατί ο πρωταθλητισμός είναι κάτι που αρχίζει σε μικρή ηλικία και τελειώνει κάποια στιγμή, αλλά χτίζει βάσεις για την μετέπειτα ζωή. Εγώ είμαι περήφανος για την οικογένεια μου, αυτό με απασχολεί. Ως αθλητής και ως προπονητής, ναι, έχω πολλές περήφανες στιγμές και δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποια γιατί είμαι περήφανος για κάθε παιδί που πετυχαίνει. Προσωπικά όπως προείπα είναι η Ολυμπιάδα γιατί είναι όνειρο, αυτό ήταν η «κορυφή» ας πούμε. Όμως η κάθε νίκη, το κάθε ταξίδι, όλες οι επιτυχίες μικρές ή μεγάλες, ήταν όλες πολύ σημαντικές για εμένα.

Ποια είναι η γνώμη σας για τον ανταγωνισμό που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους αθλητές;

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει. Υπάρχει ευγενείς άμυλα. Ο κάθε αθλητής αγωνίζεται για να κερδίσει προφανώς, αλλά βάση κανόνα κάποιος θα χάσει. Ο μόνος λόγος που μπορεί να υπάρξει αντιπαλότητα στον επαγγελματικό πια αθλητισμό, έχει να κάνει με πολλούς εξωτερικούς παράγοντες. Το σόου, τα χρήματα μπορεί. Όταν μιλάμε για ερασιτεχνικούς αγώνες και να χάσει κάποιος στην πραγματικότητα δεν χάνει κάτι. Δεν το βάζει κάτω και ξαναπροσπαθεί.