Η ιστορία δεν αναγράφεται μόνο στα βιβλία διότι δεν είναι μόνο γεγονότα. Ιστορία είναι η λαογραφία μας, οι παραδόσεις μας, τα ήθη και τα έθιμά μας. Γι’ αυτό κι εμείς αρπάξαμε την ευκαιρία και αναφερθήκαμε στα μέλη ενός… αυθεντικού Ελληνικού σχολείου. Ενός Λυκείου που είναι αφιερωμένο στην διατήρηση των ριζών μας και που φροντίζει το παρελθόν να έχει μέλλον.

Το Λύκειο Ελληνίδων ξεκίνησε το 1910 με πρωτοβουλία της Καλλιρρόης Παρρέν, η οποία δεν ήταν μια απλή γυναίκα, αλλά ήταν μία από τις πρώτες φεμινίστριες της Ελλάδας και ιδρύτρια της ξακουστής «Εφημερίδας των Κυριών», της φεμινιστικής Ελληνικής εφημερίδας. “Ήθελε να βοηθήσει τις γυναίκες τότε να μάθουν γράμματα και ανάγνωση, να σπουδάσουν, να μάθουν το κέντημα και τέχνες.”, “Ξεκίνησε να τονώσει το ηθικό των Ελληνίδων μέσα από την μόρφωση”, μας απαντούν τα μέλη του ΛτΕ Πατρών στην ερώτησή μας για την ιστορία του Λυκείου.

“Μέχρι σήμερα υπάρχουν 57 Λύκεια Ελληνίδων στην Ελλάδα και πάρα πολλά γραφεία στο εξωτερικό. Δουλεύουν όλα αυτά μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα στην Πάτρα, που ήταν πάντα μία αστική πόλη και ζούσε ξένος κόσμος, οι γυναίκες μέσα από το ΛτΕ που δημιουργήθηκε εδώ το 1976 βοήθησαν στην άνθηση της Ελληνικής γλώσσας και του Ελληνικού πολιτισμού στις ξένες γυναίκες που ζούσαν εδώ. Εμείς έχουμε εδώ στο Λύκειο της Πάτρας τμήματα εικαστικών, λαογραφίας, δύο τμήματα χορού, ένα για τα παραδοσιακά όλης της Ελλάδας και ένα για τους χορούς του Πόντου, και φυσικά την βιβλιοθήκη και την ιματιοθήκη μας. Όλα αυτά βρίσκονται εδώ.”, μας πληροφόρησε η κ. Εύη Σπηλιοτοπούλου, έφορος χορού και αντιπρόεδρος του ΛτΕ.

Εντυπωσιαστήκαμε, όχι μόνο από την ομορφιά των εκθεμάτων με τα οποία είναι στολισμένο το κτήριο (βλ. φωτογραφίες που συνοδεύουν το παρόν κείμενο), αλλά και από τις ιστορίες των μελών από το πώς ξεκίνησαν.

“Βρίσκομαι εδώ από 12 ετών. Είδα μία παράσταση και εντυπωσιάστηκα από τον πλούτο της φορεσιάς και του πολιτισμού της Ελλάδας. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει αυτός ο πλούτος στην παράδοση. Πέρασα από όλα τα στάδια και έχω δει το Λύκειο από πολλές πλευρές, αλλά ανεξάρτητα από τη θέση είναι το πως βλέπεις το όραμα του Λυκείου και σε αυτό το σημείο μπαίνετε και εσείς τα νέα άτομα. Βλέπεις του νέους ανθρώπους που αν και αλλάζει ο κόσμος, έχουν γυρίσει στις ρίζες τους, θέλουν να ξέρουν από που προήλθαν. Αυτό είναι το όραμα του λυκείου. Να διατηρηθεί η παράδοση, να έρχεται το μέλλον αλλά να μην ξεχνάμε το παρελθόν μας.” , μας απαντάει η κ. Εύη στην ερώτηση.

“Στην αρχή δεν ήθελα να πάω παραδοσιακούς χορούς ως παιδί. Η μάνα μου με παρακάλαγε. Μόνος μου μια μέρα είχα πάει σε ένα από εκείνα τα μαθήματα παραδοσιακών στα σχολεία και μετά της λέω «Θέλω να με πας κι εμένα». Ανήκω 15 χρόνια στην οικογένεια του Λυκείου και από μικροί ακούγαμε «είμαστε μια οικογένεια». Ξεκίνησα από το ΛτΕ της Δράμας και όταν ήρθα φοιτητής στην Πάτρα το πρώτο που έκανα είναι να βρω το Λύκειο. Με βοήθησαν στα πρώτα μου βήματα και τώρα είμαι δάσκαλος στα μικρά τμήματα. Όπου κι αν βρεθούμε ξέρουμε ότι μας περιμένει ένα Λύκειο, μια αγκαλιά.”, απάντησε o κ. Άγγελος Σέντας, χοροδιδάσκαλος παιδικών τμημάτων.

“Είμαι από 5 χρονών στο Λύκειο Ελληνίδων. Πέρασα από όλα τα στάδια και από διαφορετικούς δασκάλους. Γύρω στα 17-18 ξεκίνησα να κάνω και μαθήματα. Αργότερα, αφού με τράβηξε ο έντονος ρυθμός τους, ειδικεύτηκα στα Ποντιακά. Τώρα αυτό διδάσκω στο Λύκειο.”, μας απάντησε ο κ. Νίκος Λιβάνης, χοροδιδάσκαλος Ποντιακών χορών.

“Εγώ ήρθα σε ηλικία 14 χρονών το ’78. Με γοήτευσε το γεγονός ότι υπήρχε μια δομή στην διδαχή. Είχε αρχή-μέση-τέλος. Η δομή αυτή με γοήτευσε πάρα πολύ. Κατάλαβα ότι δεν ήταν όπως τα πανηγύρια που πηγαίναμε τότε και ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Στον χορό υπάρχει μια ελευθερία κίνησης και αυτοσχεδιασμού αλλά θα ξεχωρίζει πάντα αυτός που αυτοσχεδιάζει απάνω στον χορό. Μέχρι τότε δεν είχα δει κάτι τέτοιο. Έτσι γοητεύτηκα και δεν έφυγα ποτέ.”, απάντησε και ο κ. Βασίλης Σταμόπουλος, χοροδιδάσκαλος παραδοσιακών χορών, στο ερώτημά μας.