Κάθε μαθητής στην χώρα μας κουβαλάει το δικό του προσωπικό ταξίδι από το Δημοτικό ως το Λύκειο, ένα ταξίδι γεμάτο από ποικίλες εμπειρίες και συναισθήματα. Όπως αναφέρει ο Καβάφης στο ποίημά του ‘Ιθάκη’: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…». Ως μια 16χρονη μαθήτρια που πλησιάζει στο τέλος αυτής της διαδρομής, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις δικές μου εμπειρίες μέσα από τα θρανία και τα συναισθήματα για τη μετάβαση από την δευτεροβάθμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αδιαφιλονίκητα, το εκπαιδευτικό σύστημα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και των δεξιοτήτων των νέων. Παρά τις θετικές προθέσεις για καλλιέργηση των νέων, η ρουτίνα στις σχολικές αίθουσες συχνά υστερεί του ιδανικού. Συγκεκριμένα παρατηρείται τόσο η επικέντρωση στην απομνημόνευση όσο και η αφοσίωση της εκπαίδευσης στους αριθμούς και λιγότερο στην ουσία. Εν τέλει το βάρος των συνεπειών επωμιζόμαστε αποκλειστικά εμείς οι μαθητές, οι οποίοι καλούμαστε να ‘επιβιώσουμε’ σε ένα περιβάλλον που κυριαρχεί το άγχος, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα.

Επιπρόσθετα, θα ήθελα να αναφερθώ στον θεσμό των φροντιστηρίων που συχνά λειτουργούν ως σωσίβιο για την επιτυχία στις εξετάσεις, αφού η ύλη είναι υπερφορτωμένη, μη λαμβάνοντας υπόψιν τον διαθέσιμο χρόνο διδασκαλίας. Αν και προσφέρουν ένα είδος βοήθειας, δεν παύουν να επιβαρύνουν οικονομικά τις Ελληνικές οικογένειες, οι οποίες ήδη δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν.

Προσωπικά, η εμπειρία μου από το λύκειο χαρακτηρίζεται από κόπωση, αγωνία, αλλά και περιέργεια και επιθυμία ανακάλυψης νέων δεξιοτήτων και γνώσεων οι οποίες θα μου φανούν χρήσιμες στο κοντινό μέλλον και θα αναζωπυρώσουν την φλόγα της ελπίδας και ανυπομονησίας πως η φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα μου ανοίξει νέους ορίζοντες. Φυσικά, αναγνωρίζω την αξία της γνώσης και το δικαίωμα κάθε νέου να την κατέχει, ανεξάρτητα από κοινωνικούς ή οικονομικούς περιορισμούς. Ευελπιστώ το πανεπιστήμιο να αποτελέσει για εμένα έναν χώρο ελεύθερης σκέψης, δημιουργικότητας και αληθινής προσωπικής εξέλιξης, όπου θα μπορώ να θέσω τα θεμέλια για το μέλλον μου χωρίς τα δεσμά του ‘φροντιστηριακού’ ανταγωνισμού.

Συνοψίζοντας, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει ανάγκη για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, ώστε το σχολείο να μετατραπεί σε έναν χώρο πραγματικής μάθησης, μεταλαμπάδευσης πολιτισμού και ίσων ευκαιριών. Η υπερβολική εξάρτηση από τα φροντιστήρια και το διαρκές άγχος των μαθητών, συνιστούν βασικά προβλήματα. Ως νέα γενιά, οραματιζόμαστε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που θα μας προετοιμάζει ουσιαστικά για το μέλλον. Ελπίζω πως το δικό μου ‘ταξίδι προς την Ιθάκη’ θα αποτελέσει την αφετηρία για μια καλύτερη παιδεία, τόσο για εμένα, όσο και για όλους τους νέους της χώρας μας.