Τα τελευταία χρόνια του σχολείου αναγνωρίζονται ως τα πιο δύσκολα στην καριέρα μας ως μαθητές. Αναφέρομαι φυσικά στην προετοιμασία μας για τις Πανελλήνιες ώστε να αποδώσουμε σωστά την κρίσιμη στιγμή των εξετάσεων και αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, να μαζέψουμε το απαραίτητο πλήθος μορίων και να ακολουθήσουμε τις σπουδές στον τομέα που θέλει ο καθένας μας.

Η περίοδος αυτή αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Η ύλη είναι αρκετή και εξειδικευμένη, η ψυχολογία μας αποσταθεροποιείται λόγω άγχους και πίεσης, οι ώρες μελέτης φαίνονται ατελείωτες, για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο είναι μία τεράστια αλλαγή για την οποία πρέπει να προετοιμαστούμε. Τελικά, ο χρόνος μελέτης αποτελεί μεγάλο ποσοστό της ημέρας μας και τα ενδιαφέροντά μας μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να αποκτήσουμε τον καλύτερο βαθμό που μπορούμε, τόσο στο σχολείο όσο και στο φροντιστήριο.

Είτε αναφερθούμε ανοιχτά στο πρόβλημα της εκπαίδευσης είτε όχι, γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας πως υπάρχουν σφάλματα στον τρόπο με τον οποίο την έχουμε αντιμετωπίσει. Η πορεία ενός μαθητή στο εκπαιδευτικό σύστημα έχει ως εξής:

Αφετηρία αποτελεί η πρώιμη ηλικία των 6 ετών, όπου ο μαθητής συστήνεται με την έννοια του προγράμματος του σχολείου, του δάσκαλου/καθηγητή, της τάξης και την βαθμολογία του με βάση τον τρόπο με τον οποίο φέρεται και την ικανότητά του να αποστηθίσει την πληροφορία που του έχει δοθεί. Μέχρι το Λύκειο, -το τέλος της πορείας του στην βασική εκπαίδευση- έχει μάθει να λειτουργεί με έναν τρόπο. Να περνάει 6 ώρες σε ένα κτήριο, μία αίθουσα, να μένει ήσυχος και να είναι καλός σε όλα τα μαθήματα. Δεν υπάρχει χώρος για ενδιαφέροντα, ούτε χρόνος για άλλες ασχολίες, αφού το μόνο που μετράει είναι η ολοκλήρωση της ύλης, και οι καλοί βαθμοί τόσο στην ενημέρωση προόδου όσο και στις Πανελλήνιες.

Αναπόφευκτα ως μαθητές θα εναντιωθούμε σε αυτό το μοντέλο εκπαίδευσης.

Ο κάθε ένας από εμάς λειτουργεί διαφορετικά. Δεν έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα. Δεν κατανοούμε την πληροφορία με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχουμε ίδια ταλέντα, δυνατά σημεία ή αδυναμίες. Παρ’ όλα αυτά, βαθμολογούμαστε με τα ίδια κριτήρια. Έτσι, γνωρίζοντας ότι ο βαθμός επηρεάζει την εικόνα μας, είτε είναι αποδεκτός από τους γύρω μας είτε όχι, επηρεάζει μαζί την ψυχολογία μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το σχολείο και τη γνώση.

Επομένως, όταν συγκεντρωνόμαστε σε πράγματα όπως η ύλη και η βαθμολογία, η γνώση και η παιδία που θα μπορούσαμε να είχαμε αποκτήσει από την πορεία μας στο σχολείο, δεν βρίσκονται σε προτεραιότητα.