Μέσα από την ματιά των συγγραφέων αυτών, φανερώνονται τα συναισθήματα του ανθρώπου που έζησε στην καταστροφή, που επιβίωσε στη βαρβαρότητα και έχει απομείνει με το τραύμα. Διότι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και σε κάθε πόλεμο, οι έννοιες διαστρεβλώνονται, οι όροι και τα ήθη αποδομούνται, λόγια τα οποία έγραψε ο Θουκυδίδης πριν από πολύ καιρό αναφερόμενος στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Παρά το πέρασμα του χρόνου, η ανθρώπινη φύση εν όψη της πολεμικής πίεσης παραμένει αμετάβλητη. Η βίαιη συμπεριφορά χειραγωγείται και η προπαγάνδα συμπληρώνει σε αυτόν τον σκοπό.

Οι συγγραφείς του θεάτρου του παραλόγου σπεύδουν λοιπόν να εντάξουν στα έργα τους την υπαρξιακή διαταραχή και το μεταφυσικό κενό που έχει αφήσει ως υπόλειμμα η σκοτεινή εποχή μέσα τους. Μέσα από την τέχνη βρίσκουν έναν τρόπο να απαλύνουν το βαρύ φορτίο των συναισθημάτων τους. Εμπνέονται από έννοιες που αποτελούν μαρτύριο για την παγκόσμια κοινότητα και με αυτόν τον τρόπο διατηρούν την αλήθεια των γεγονότων για το κοινό που θα παρακολουθήσει μετά από πολλά χρόνια.

Τελικά, σχεδόν 80 χρόνια αφού δημιουργήθηκαν αυτά τα θεατρικά έργα, τα μηνύματα που στοχεύουν να περάσουν παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Κοιτάμε γύρω μας και διαπιστώνουμε ότι παρά τις προσπάθειες της παγκόσμιας κοινωνίας, το κέρδος αποσταθεροποιεί τις καταστάσεις και ο κόσμος φέρεται σαν να πάσχει από… «ρινοκερίτιδα», αφού πολλές φορές αντί να δείξει ανθρωπιά στρέφει το κεφάλι όπου υπάρχει συμφέρον. Θα υπάρξει κάποτε, άραγε, μία εποχή στην οποία όσα γράψανε οι συγγραφείς δεν θα είναι επίκαιρα;