https://sites.google.com/view/linguarium
De verloahre zoëhn
Oet de Griekse gróhndjteks uëhvergezat in ‘t Joabiks doër Jó Brónnebehrg.
Ene miensj haw twië zuëhns. En de jóngste van dehn zag taenge zie vaahder: “Vaahder, gef mich ‘t deehl van ‘t vermeuhge, woë ich rech op hùb.’ En de vaahder verdeelden ónger huhn ahl wat ze hahwwe. En noa ee paahr daag pakde de jóngste zoëhn zich ahl biejeeh en góng weg va woë hae wóhnde noa ee lahndj wiehd eweg, en doa verbrasden hae wat hen haw, laehvend i zahws en brahws. Wiej hen ahl vertaehrd haw, keem enen ergen hóhngisj-noëd uëver dat lahndj, en hae begós ehrmood te liehje. En hae góng in deens biej eehne van de burgisj van dat lahndj, en dae sjikden hèùm noa de vehljer vahn zich óm de vehrkes te hùjje. En hae hej zich gaer de maag gevùld mit de sjèlle diej de vehrkes vroohte, mê niëhmes geef hèùm get ter vahnne.
Doew góng hae noadèhnken en zag: “Wiejvèùl daahg-luëndisj haet mie vaahder neeht, en diej hùbbe broëd zat, en ich vergoan hiej van den hóhnger. Ich sjtoan op en goan noa mie vaahder en da zal ich taengen hèùm zègke: “Vaahder, ich hùb gezunjig taenge den hiëhmel en jaeges uch. Ich bèn ‘t neet mië waehrd ene zoëhn van uch geneump te waehre. Sjtèlt mich aahn es eehne van uër daahg-luëndisj.”
En hae sjting op en góng noa zie vaahder. En wiej hae nog wiehd eweg woar, zoog zie vaahder hèùm, en kreeg mitliehje mit hèùm. Hae rende noa hèùm haehr en vool hèùm óm den hahws en puënden hèùm. En de zoëhn zag taengen hèùm: “Vaahder, ich hùb gezunjig taenge den hiëhmel en jaeges uch. Ich bèn ‘t neet mië waehrd ene zoëhn van uch geneump te waehre.” Doew zag de vaahder taenge zien sjlaahve: “Goat gaw ‘t bèste kleehd hoahle en doët hèùm dat aahn. En gef ene vihngerrihnk vuër aan zien hahndj en sandale vuër aan de veut, en hohlt ‘t vètgemas kahwf, sjlacht ‘t en loat ós aehten en fiës viëhre, want dizze zoëhn va mich woar doëd en is waer laehvend woëhre, hae woar verloahren en is waer t’ruk-gevóhnge.”
En ze begóste fiës te viëhre. Mê zienen awdste zoëhn woar i gevehldj. En wiej he bekahns heehm woar, hoëhrt hae mueziehk en gedahns. En wiej hen eehne van de bedeendes biehj zich haw gerope, vroog haeh, wat doa goande woar. En dae zag hèùm: “Uër browwer is t’ruk-kóhmme, en uër vaahder haet ‘t vètgemas kahwf gesjlach, ómdat hae hèùm gezóhndj haet t’ruk-kriëhge.’ En dae woërt koad en wol neet noa bènne goah. Doew keem zie vaahder noa boehte en probaerden hèùm op ‘t gemood te wèhrke. Mê dae geef zie vaahder ahntjwoëhrd en zag: “Kikt ens, al zoëvèùl joar bèn ich uëre sjlaaf, en hùb ich ummer alles gedoah wat giëhr mich opdroog. Mê mich hùb ger nog noëts ens ee geehtebukske gegaehven óm mit mîen vrunj fiës te viëhre. Mê noehw, wiej dae zoëhn van uch is t’rukkóhmme, dae uër vermeuhgen der doëhr haet gejaag mit hoëre, noew hùb der vuër dem ‘t vètgemas kahwf gesjlach!” Mê de vaahder zag taengen hèùm: “Doehw, miene zoëhn, doehw bès ummer biehj mich, en al ‘t mint is ‘t dint. Ver moohze fiës viëhre en bliej zihn, want dae broar van dich woar doëd, en is waer laehvend woëhre, en hae woar verloahren, en is t’ruk-gevóhnge.”
De verloare zoon.
Ene man haw twea zoons. En de jongste van die zag teage ziene vader: Vader, geaf mich ut deil van ut vermoge, woa ich rech op hub. En de vader verdeilde onger hun al wat ze hawwe. En noa un paar daag pakde de jongste zoon zich alles biejein en gong weg van woa hea woonde nao un lantj wiet weg, en doa verbrasde hea wat er haw, er op los leavent. Wie er alles verteart haw, keem ene erge hongersjnoat euver dat lantj, en hea begos ermoot te lieje. En hea gong in deens biej eine van de burgers van dat lantj, en dae sjikde hum noa zien veljer om de verkes te hujje. En hea hej zich gaer de maag gevult mit de sjelle diej de verkes vroote, mer neemes goof hum get dao van. Toen gong hea naodenke en zag: Wiejvoeul daagloaners haet miene vader neet, en diej hubbe broad zat, en ich vergaon hiej van de honger. Ich sjtaon op en gaon nao miene vader en dan zal ich teage hum zegge: Vader, ich hub gezonjig teage de hemel en jeages uch. Ich ben ut neet mear weart ene zoon van uch geneumt te weare. Sjtelt mich aan es eine van eur daagloaners.
En hea sjtong op en gong noa ziene vader. En wiej hea nog wiet weg woar, zoog ziene vader hum, en kreeg mitlieje mit hum. Hea rende noa hum hear en vool hum om de haws en puende hum. En de zoon zag teage hum: Vader, ich hub gezondigt teage de hemel en jeages uch. Ich ben ut neet mear weard ene zoon van uch geneumt te weare. Toen zag de vader teage zien knechte: Gaot gaw ut beste kleit hoale en doot hum dat aan. En geaft ene vingerrink veur aan zien henj en sandale veur aan de veut, en hoalt ut vetgemaste kawf, sjlacht ut en laot os eate en feas viere, want dizze zoon van mich woor doad en is weer leavent gewoore, hae woor verloare en is weer truuk gevonje.
En ze begoste feas te viere. Mer ziene awtste zoon woor in ut veltj. En wiej hea bekans toes woor, huerde hea muziek en dans. En wiej hea eine van de knechte biej zich haw gerope, vroog hea, wat dao gaonde waor. En dae zag hum: Eur broor is truukgekome, en eur vader haet ut vetgemeste kawf gesjlach, omdat hea hum gezontj haet truukgekrege. En dae woort kaod en wol neet nao benne goan. Toen keem ziene vader noa boete en probeerde hum op zien gemood te wirke. Mer dae goof zien vader antjwoort en zag: Kiekt ens, al zoavoeul jaor ben ich eure knech, en hub ich ummer alles gedoan wat geer mich opdroog. Mer mich hub geer nog noats ens un geitebukske gegeave om mit mien vrunj feas te viere. Mer noew, wiej dae zoon van uch is truukgekome, dae eur vermoge der door haet gejaag mit hoere, noe hub der veur dem ut vetgemaste kawf gesjlach! Mer de vader zag teage hum: Doe, miene zoon, doe bes ummer biej mich, en al wat van mich is is van dich. Veer moote feas viere en bliej zin, want dae broor van dich woor doat, en is weer leavent gewoore, en dae woor verloare, en is truukgevonje.
Oet ut Jaobiks van Jo Bronneberg euvergezat in het Sjennes door Albert Riga.