Land en taal
Vertel eens, wat zijn de algemene problemen van de Nederlanden? Gebrek aan eenheid.
En verder?
Godsdienstige verdeeldheid.
Heel goed. Weet je nog meer?
Taal. Er is geen gemeenschappelijke taal. Wat wil je verder nog?
Nationalisme. Het grootste deel van de problemen kan daarop teruggevoerd worden. En op grenzen. Er zijn in de loop van de tijd alleen maar meer grenzen bij gekomen.
Dat is een verstandige opvatting, die past in mijn staatsopvatting.
Welke opvatting is dat?
De scheiding van land en taal.
Wat betekent dat nu weer?
Nou, taalvrijheid, natuurlijk. Je kent toch wel zulke woorden!
Maar er is toch al taalvrijheid?
Denk je dat? Zoals je weet, is België nu verdeeld in een Waals, Vlaams en Duits deel, en er wordt over gedacht om van Brussel een apart deel te maken. Dat kan nog verder gaan, want de Friezen willen misschien ook wel een apart land gaan vormen, ik zwijg nog maar even over de Limburgers. Het is een heilloze weg. We zouden het idee, dat een volk voor het behoud van een eigen taal of cultuur een eigen land nodig heeft, moeten verlaten. Iedereen zou vrij moeten zijn om zich in de eigen taal uit te drukken, waar deze zich ook in de Nederlanden bevindt.
Hoe wil je dat realiseren?
Door staatshervorming.
Denk je dat dat iets uithaalt? Staatshervorming heeft in de Nederlanden nooit succes gehad. Denk maar eens aan de Belgische staatshervorming. Het einde daarvan was dat België uit elkaar viel in drie gewesten en drie gemeenschappen, met elk hun bevoegdheden.
Weet je, ik ben blij dat je het zegt. Daaruit blijkt alleen maar, dat als iedereen die weg volgt, de boel uit elkaar valt. De Nederlanden vallen uiteen in nog meer landjes dan de drie die er nu zijn. Er zou een politieke regeling moeten zijn, die de taalvrijheid in de Nederlanden regelt. Ook vrijheid moet je regelen. Bijvoorbeeld de vrijheid voor Franstaligen om Frans te spreken in de hele Benelux. Vrijheid voor de Friezen om Fries te spreken in Luik.
Denk je dat de overheid dit kan regelen? Je zou erop kunnen hopen dat het bij de burgers begint, bijvoorbeeld door burgerlijke ongehoorzaamheid. Als burgers eenmaal zo ver zijn dat ze die regelingen, taalgebieden en taalfaciliteiten massaal overtreden, kan men erop komen de zaak door de overheid te laten regelen.
Je bent het dus toch met me eens. Ook jij wil dat er een staatshervorming komt. Alleen verschil je met mij van mening over het tijdstip waarop dit moet gebeuren. Maar je hebt misschien gelijk. Eerst moeten de burgers in actie komen. Dat moet als eerste gebeuren.
Nu wil je natuurlijk dat ik je scheiding van land en taal ga preken. Dat is toch werkelijk absurd? Wat dacht je? Natuurlijk is de kans niet zo groot. Maar er is een kans. En die moet je aangrijpen. Mijn idee heeft trouwens het voordeel dat grote overheidsuitgaven niet meer nodig zijn. Dat levert een enorme besparing op. Je kunt zelf uitrekenen hoeveel de taalstrijd heeft gekost.
Geloof wat je wilt, maar mij bevalt het duistere idee van burgerlijke vrijheid. We zouden voor een regeling kunnen gaan strijden, maar ons vrijheidsdenken zou altijd aanwezig blijven, ons denken kan zich daar niet van bevrijden.
Geklets! Dit is de voorbereidende fase. De regeling komt aan het einde. Die kun je niet zomaar hals over kop invoeren. Eerst moet je de scheiding van land en taal preken en dan, als het idee zich overal heeft verbreid, kan er een hervorming van de staat komen. Daarom, zou het niet iets zijn voor, jou, om op weg te gaan naar Luik, de stad, die wacht op een vrouw die haar de weg kan wijzen in de wereld van nu. Overtuig de Luikenaren, hun taalstrijd op te geven en zich niet meer te verschansen binnen hun taalgebied. Klinkt het niet geloofwaardig, als je het hun zo vertelt?
Ik weet het echt niet. Ik denk, dat er zelfs niet één inwoner van Luik is die naar die boodschap zal willen luisteren.
Dat is mogelijk, maar als je er tenminste één zou vinden, zou dat alleen al de moeite lonen.