# De beklimming

‘Na regen komt zonneschijn en van de regen in de drup.’ Zouden er in onze rijke Nederlandse taal nog meer van dit soort optimistische prietpraat uitdrukkingen voorkomen? Of bestaan ze ook andersom? Ik ga een poging wagen: ‘na de Finestre valt alles tegen.’ Of in de trant van eerst Napels zien … ‘Eerst de Finestre beklimmen en dan (sterven) op weg naar Sestrière. 

Dan koop je dure tubeless banden om je dure carbon wielen waarvan binnen twee maanden twee keer een spaak breekt. Kortom: alle tubeless sealant eruit, spaak erin en nieuwe sealant in de band. En dat alles om vooral niet lek te rijden. En toch gebeurt het me in de afzink. Ik zie nergens een lek. Even bijvullen met het automatische pompje maar na vijf minuten is de band weer zacht. Geen paniek! Band los. Binnenband erin. Oppompen. Patroon direct leeg. Alsnog vullen met het pompje. Opstappen en in de verzengende hitte door.

In Pragelato vind ik een fietsenmaker die helaas alleen MTB binnenbanden heeft, maar zo vriendelijk is om enerzijds in Sestrière een winkel aan te bevelen en anderzijds mijn band van de nodige extra lucht te voorzien.

Lucht heb ik nodig. Waar ik bijkans fluitend de Finestre opreed, hoe moeizaam het nu gaat. De stijging is de helft van de Finestre, dus dat kan het ‘em niet zijn. Mogelijk de saaie, drukke en schaduwloze weg naar Sestrière? Of gewoon de opspelende vermoeidheid. Het zal een combinatie van beiden zijn.

In Sestrière vind ik spoedig de aanbevolen fietsenmaker. Ik koop twee bandjes en een CO2 patroon en vul bij het monument mijn bidons. Goede moed en dalen maar! Nog geen 200 meter sta ik wederom plat. Stootlek ditmaal. Weer die vermaledijde achterband/wiel. In de schaduw demonteer ik wederom de fiets, maar kies er nu voor om de achterband helemaal schoon te maken en te ontdoen van de sealant. Deze kan mogelijk opdrogen, hard worden en wederom een lek veroorzaken. De afdaling verloopt redelijk, maar aangekomen in Oulx krijg ik de valwind recht voor mijn kop. Ik ben al helemaal stuk en moet dan ook nog tegen de wind in ploeteren. Gelukkig daalt de weg flauwtjes, zodat ik drie kwartier later mijn fiets op de inmiddels gekookte auto hang. Mission accomplished.

# Omgeving

Sestrière is de hoogste gelegen gemeente van Italië. Het verbindt de Chisone-vallei en de Susa-vallei met elkaar. De naam Sestrière is afgeleid van Petra Sextreria, of de zesde steen die als trigonometrisch referentiepunt werd gebruikt om de afstand in mijlen vanaf Torino te meten. Vanaf 1930 liet Giovanni Agnelli, de oprichter van het automerk FIAT, die de grond voor 40 cent per vierkante meter had gekocht, twee hotels (bekend als de torens) bouwen, naar een ontwerp van Vittorio Bonadè Bottino, die de thema's volgde van het Italiaanse rationalisme van die tijd. Zijn doel was een vakantieoord te bouwen ten gunste aan de werknemers van de Fiat-fabriek in Turijn. Tevens liet hij drie kabelbanen aanleggen op de bergen Sises (1931), Banchetta (1933) en Fraiteve (1938). Sestrière heeft in de wintersport internationale bekendheid verworven door het organiseren van de alpineski tijdens Olympische Winterspelen van 2006.

De Colle del Sestrière kent naast de vele Giro en Tour door- en aankomsten op de lijst van de eerste berg in de Italiaanse ronde die over de 2.000 meter ging. In 1911 voerde de vijfde etappe naar de Piemontese Alpen. Het was geen verrassing dat een Fransman als eerste arriveerde. Een man met klimervaring en luisterend naar de naam Lucien Petit-Breton die tevens eindwinnaar van de Tour-edities van 1907 en 1908 was. De nummer twee was de kopman van de Bianchi-ploeg: Carlo Galetti.