# De beklimming

Hoe lang sta ik al te wachten? Rechts van me staat een rode fiat 500 stationair te draaien. Eveneens wachtend om links af te slaan. De dame op leeftijd tikt met haar vingers ongedurig op haar stuur. Met een flair van vergane glorie strijkt ze met haar hand door haar grijze bos met haar. De late middagzon doet de oude historische toren aan de overkant van het kruispunt oranje tot rood oplichten. De oudheid steekt schril af tegen de bovengeleiders van de plaatselijke trolleybussen. Vrijwel ernaast de eerste van de 666 bogen van het arcade stelsel. Eindelijk groen licht. 

Italië kent een redelijk tot goed snelwegennet. Enige nadeel is dat buiten de wegen in het noorden, er slechts twee hoofdwegen door het land naar het zuiden lopen. Simpelweg te typeren als de Tyrreense (Firenze-Roma-Napoli) en de Adriatische snelweg of desgewenst de Romeinse wegen Via Aurelia en de Via Adriatica. Derhalve een lastige en tijdrovende onderneming om van west naar oost te gaan. Vandaag ook. Rijdend van Siena naar Carpegna om de plaatselijke Monte te beklimmen om vervolgens door te fietsen om in het ministaatje San Marino de Monte Titano aan mijn klimlijst toe te voegen,realiseer ik me dat na deze tijdrovende en wellicht wat saaie ronde dezelfde kruip-en-sluip-door-weg naar huis wederom moet worden genomen. Tenzij… 

Als de auto onder de platanen van Carpegna geparkeerd staat, raadpleeg ik Google Maps. Langere afstand, dezelfde reistijd, maar snelweg. Het plan valt als puzzelstukjes in elkaar. Carpegna beklimmen, afdalen, auto in, Monte Titano (lees: San Marino) beklimmen, afdalen, auto in en via de Adriatische snelweg koers zetten naar Bologna.

Laat in de middag rijd ik Bologna via aantal lommerrijke lanen binnen. Gigantische villa’s in mediterrane kleuren met enorme oprijlanen. Het zoeken naar een parkeerplaats in een grote stad vergt enige kunst en durf. Enigszins twijfelend over de juiste richting, bemerk ik een parkeerplaats aan de rechterzijde van de weg. Auto parkeren, fiets eruit, helm op, wegwezen en naar het midden van de drukke weg op de vroegere trambaan die tot een smal fietspad is verworden. De drukke verkeersader wordt geflankeerd door kasten van huizen gebouwd in het begin van de vorige eeuw.

Een volgend verkeerslicht. Wederom wachten. 50 meter verderop een gigantische boog van de Arco del Melonchello waar de versmalde weg doorheen leidt. Daarachter een splitsing. Waar rechts heen gaat; het zal mij een zorg zijn. Welhaast smachtend wil ik naar links. De bestuurder van de auto rechts van me, laat zijn motor op toeren komen. Vanuit mijn positie kan ik niet vaststellen of hij rechtdoor of rechtsaf wilt gaan slaan. Nauwelijks kan ik mijn welhaast kinderlijke zenuwen bedwingen. Alsof de finale van de Giro dell'Emilia is losgebarsten. Het wachten lijkt uren te duren. Dan mogen we. De auto slaat rechts af en mijn fiets schiet naar voren, aangespoord door een enorme hoeveelheid adrenaline, onder de boog door en tot slot de weg naar links insturend. 

Het heerlijkste van klimmen zijn de eerste meters omhoog. De hartslag is nog relatief laag, de benen nog vers. Ruim boven mijn melkzuurdrempel leg ik de eerste stijgende hectometers af. Rechts van me over het stenen muurtje, zie ik Bologna kleiner worden. Ook nu wint de zwaartekracht het van de renner en schakel terug om de tien procent stijging te overwinnen. Op een kleine kilometer afstand het voetbalstadion van de plaatselijke FC. Middenmoot Serie A.

De weg vlakt af en buigt naar links onder de gewelfde weg door. Even kunnen mijn benen genieten van een relatieve rust. Een haarspeldbocht. Wederom steil. Daarna een helleweg met ditmaal de lange overdekte arcadeweg rechts van mij, gelegen in de relatieve schaduw. Het is ontegenzeggelijk het meest zware deel van deze relatief korte beklimming. Gemiddeld twaalf procent met pieken tot in de twintig. Als ik het stuk straks zal afdalen, gaat mij het benauwde gevoel bekruipen dat dezelfde steiltegraad mij over de kop zal doen gaan vallen. Maar wie dit stuk heeft gehad, overleeft de San Luca en zal spoedig het op de top gelegen heiligdom kunnen betreden.

# Omgeving

Gelegen in het zuiden van Emilia-Romagna, aan de voet van de noordelijke Apennijnen en ingeklemd tussen de rivieren Reno en Savenna ligt de qua inwonertal zevende stad van Italië: Bologna. Al in de eerste eeuw voor Christus door de Etrusken gesticht onder de naam Felsina. 

La Rossa, zoals een van de drie bijnamen van de stad luidt, verwijst naar de talrijke aanwezige rode daken en kent vele bijzonderheden. Het herbergt sinds 1088 de oudste universiteit van Europa. Vandaar de andere bijnaam: la dotta (de geleerde) van de stad. Fameus is de wereldberoemde bolognesesaus. Dermate beroemd dat in 1982 het authentiek recept door de Accademia Italiana della Cucina werd vastgelegd bij de lokale Kamer van Koophandel. Naast de bolognesesaus - die traditioneel met tagliatelle in plaats van spaghetti dient te worden geserveerd - is ook het vleesbeleg mortadella afkomstig uit La Grassa (de vette en tevens derde bijnaam van Bologna). Een ander interessant gegeven aan Bologna is dat er vijf pausen zijn geboren.

In het zuiden van de stad boven op de Colle della Guardia ligt het Santuario Madonna di San Luca. Het gebouw is vernoemd naar Lucas de Evangelist (schrijver van het derde en vijfde boek van het Nieuwe Testament en beschermheilige van de kunstenaars). In opdracht van een Byzantijnse keizer werd een Griekse pelgrim op pad gestuurd om het icoon van de Madonna met het kind (Zij die de weg aangeeft) naar deze heilige plek in Bologna te brengen. Sindsdien is de beeltenis met een omvang van 65 bij 57 centimeter boven op de Colle della Guardia te bewonderen. In de eerste instantie werd er een klein kapelletje gebouwd. In het jaar 1723 werd begonnen met de aanleg van de huidige gebouw in de karakteristieke barokke stijl en dat in 1765 werd voltooid.

Om de pelgrims tijdens de ruim twee kilometer lange weg naar de top te beschermen tegen wind en met name regen werd vanaf het jaar 1674 begonnen met de aanleg van de enorme zuilengalerij langs de in 1589 geplaveide weg. In totaal zijn er 666 bogen of arcades te bewonderen. Niet geheel toevallig is er voor dit duivelse getal gekozen. Qua symboliek vertegenwoordigt de slingerende weg de duivelse slang die wordt verslagen door de heilige Madonna. De start van de zuilengalerij bevindt zich bij de Arco del Meloncello; de fraaie brug is tevens de toegangspoort voor voetgangers om ze een veilige oversteek over de drukke weg te bezorgen.