# De beklimming

Van ervaring kan je leren! Enkele jaren geleden beklom ik op een zondag de Terminillo nabij Rieti. Ik werd toen bijkans doof gereden door voorbijrazende motoren. Dat gaat me vandaag niet gebeuren en derhalve start ik rond negen uur in het pittoreske dorpje Pré Saint-Didier aan de voet van de Piccolo San Bernardo. De nabijgelegen Monte Bianco hult zich vooralsnog in nevelen. Ga ik de hoogste berg van West-Europa nog in vol ornaat ontwaren?

De San Bernardo is grofweg in twee stukken op te delen. Het eerste deel vanaf de voet klimt het gelijkmatig met een flink aantal haarspeldbochten en tunnels (galeria). Nergens wordt het echt lastig. In het skidorp (of oord) La Thuile is het gezellig druk. Althans gezellig als je daar van houdt. De drukte staat gelijk aan de Hoornse markt op zaterdag. Die is gezellig. En ik houd niet van deze toeristische gezelligheid. Ik druk even het gaspedaal in om deze kermisattractie van rondwandelende en laverende mensen te ontwijken. Het tweede deel van de Piccolo San Bernardo breekt aan. Het landschap opent zich hier na La Thuile om daarna aan de andere zijde van het dal de bergwand opwaarts te vervolgen geflankeerd door een bosrijk deel. Wederom slingert de weg zich omhoog, maar ditmaal zijn de stijgingspercentages serieuzer te nemen met stukken oplopend tot acht procent. Om een vier á vijf kilometer van de top passeer je een hotel en wat attractie-activiteiten. Daarna staat de wind vol op de kop en bevind ik mij in een weids decor van steile rotswanden aan de linkerkant, enkele sneeuwpartijen aan de wegzijde en het massief van de Monte Bianco aan de rechterzijde. Indrukwekkende steenmassa afgewisseld door gletsjers, eeuwige sneeuw en wolken. Nog een laatste kilometer en daar is de pasovergang die zich net op Frans grondgebied bevindt. Absoluut en onder geen enkele voorwaarde portretteer ik hier het naambordje. Deze moet zich op Italiaans en dus voor mij zich op heilig grondgebied van de republiek bevinden. Nog wat foto’s en mijn blik richt zich direct op de witte berg. Helaas! Ook vandaag hul jij je in nevelen en mag ik je schoonheid deels zien als een vrouw met de rok tot de knieën. Het mooiste blijft onzichtbaar.

De afdaling verloopt voorspoedig en mijn opgedane motorkennis doet mij gelukkig prijzen dat ik bijtijds omhoog ben gegaan.

# Omgeving

De Colle del Piccolo San Bernardo is het kleine broertje van de Gran San Bernardo en is gelegen in Grajische Alpen. De pas verbindt Italië met Frankrijk. De hoogte, 2.188 m boven zeeniveau, maakt het de laagste pasovergang in de Noordwestelijke Alpen en werd daarom al in de oudheid gebruikt. De eerste tekenen van beschaving dateren uit de steentijd. Vermoedelijk hebben jagers er een soort hunebed gebouwd, die in latere tijden is afgebroken. Op bevel van de Romeinse keizer Julius Caesar bouwden de Romeinen een weg die Milano met het Franse Vienne verbond. De weg, genaamd Alpis Graia, werd tot 1858 gebruikt, waarna deze werd vervangen door de huidige wegen. De Romeinen hebben ook een tempel hebben gebouwd die aan de God Jupiter was gewijd, vergelijkbaar met de Gran San Bernardo. 

Rond het jaar duizend beklimt Sint-Bernardus van Menton (923-1008), toekomstige beschermheer van bergbeklimmers en specialist in de strijd tegen het heidendom, de berg om demonen en bandieten te verjagen. Hij stichtte het eerste hospice, bedoeld om bescherming van pelgrims tegen bandieten en de grillen van het klimaat. Een standbeeld gewijd aan Sint-Bernardus siert de top.

Net onder de Colle, op Italiaans grondgebied, ligt het meer van Verney, een van de grootste natuurlijke meren in de Valle d'Aosta. Het meer is ontstaan door gletsjers en is verhoudingsgewijs zeer diep (tot 40 meter) en herbergt een grote hoeveelheid vis.

Courmayeur - gelegen aan de voet van Monte Bianco, wordt via de Mont Blanc tunnel verbonden met de Franse stad Chamonix. De stad wordt doorkruist door de rivier de Dora Baltea, een rivier die ontstaat uit de samenvloeiing van twee stromen. Courmayeur is de meest westelijke gemeente in de regio Valle d'Aosta. Het is ook de enige gemeente in Italië die zowel aan Frankrijk als aan Zwitserland grenst.

De naam Courmayeur duikt in de geschiedenisboeken tussen 1233 en 1381 op als Curia majori en is vermoedelijk afgeleid van het Latijnse Culmen majus, hetgeen grote piek betekent. Een duidelijke verwijzing naar de Monte Bianco - de hoogste berg van Italië en West-Europa.

Courmayeur werd later samen met Chamonix en Zermatt een van de hoofdsteden van de wereldbergsport. In deze gemeente wordt Palet gespeeld, een karakteristieke traditionele sport in de Valle d'Aosta dat sterk verwant is aan Jeu de Boules. Palet wordt met een ijzeren schijf gespeeld, ook wel palet genoemd.

De nabijgelegen Monte Bianco (Mont Blanc in het Frans) is met een hoogte van 4.805,59 m boven zeeniveau de hoogste berg in de Alpen. Vandaar de bijnamen van het dak van Europa en Koning van de Alpen, die samen met de berg Elbrus in de Kaukasus een plaats deelt tussen de zogenaamde zeven toppen van de planeet.