# De beklimming

Terwijl we de eerste hellende en drukke meters vanuit Cosenza per auto overbruggen, gloort er hoop in de vorm van een strakblauwe hemel boven ons. Aan de horizon niets anders dan vaalgroene bergtoppen waar de Botte Donato zich schuilhoudt. We parkeren de auto in het dorpje Magli, laden de fietsen uit en zetten koers door de drukke dorpjes. Na een steil deel van meer dan tien procent te hebben overwonnen, naderen we een rotonde waar het gemotoriseerde verkeer zich op het asfalt van de snelweg stort en wij over de SP256 de stilte van het Sila park inrijden. Het is warm in de lange broek. Uittrekken? Even wachten maar. De koude van gisteren houdt zich nog schuil in de spieren. De weg naar de Valico di Montescuro slingert zich parallel aan de snelweg omhoog, ons trakterend op fraaie vergezichten. Mooie klim, maar dan dringt in de verte een zich repeterend schrikbeeld aan ons op. Wit! Bianca! Als in sneeuw! De moed zakt me in de wielerschoenen. Eenmaal in de schaduwzijde van de Montescuro - hetgeen ook letterlijk schaduwberg betekent - wordt het alsmaar kouder en de sneeuw talrijker. Goed besluit om de beenstukken aan te houden. Op enkele kilometers van de top zijn niet alleen de bergwanden besneeuwd, maar siert de witte viezigheid deels ook het wegdek. Dat gaat nog wat worden tijdens de afdaling. Eenmaal op de Montescuro kunnen we onze tweewielers desgevraagd inruilen voor de lange latten in Ristorante Albergo Rifugio Montescuro, maar kiezen zonder twijfel ervoor om onze verkleumde lijf en ledematen te warmen bij een knappend haardvuur. Overleg op letterlijk hoog niveau volgt; rijden we door naar de Donate of laten we het erbij? Het is weliswaar niet veel klimmen, maar nog ruim tien kilometer heen en vervolgens terug door deze koude? Het besluit is snel genomen. De wedstrijd is halverwege en de trainer van LaCollista besluit een wissel toe te passen; Botte Donate gaat eruit ten faveure van de Montescuro. 

De afdaling rijden we bijna glibberend, niet glijdend, remmend, bibberend, laverend om de sneeuwpartijen, losgeslagen honden vermijdend, bibberend, klappertandend, autosleutel verliezend, kletterend geluid, vol remmend, sleutel omarmend, verder rillend en oh ja wederom bibberend en tot slot arriverend. Omkleden en we rijden noordwaarts naar het dorpje Morano Calabro ten noorden van de regio Calabria. Hoe zullen de omstandigheden daar zijn? Op de heenweg reden we erlangs en dat gaf de burger weinig moed.

# Omgeving

De Monte Botte Donato zoals de officieel heet is de hoogste top van het Sila-plateau in Calabria en vormt een opvallend contrast met de ruige Calabrische bergketens zoals Aspromonte en Pollino. Met een hoogte van ongeveer 1.928 meter ligt de berg in het hart van het Parco Nazionale della Sila, een uitgestrekt hoogland dat bekend staat om zijn bossen, meren en open weiden. In tegenstelling tot de steile en rotsachtige bergen elders in Calabria heeft Botte Donato een meer afgeronde en zachte vorm. De Sila is namelijk geen klassiek gebergte, maar een oud granietplateau dat door miljoenen jaren van erosie is afgevlakt. Het landschap rond de top oogt wijds en open, met glooiende hellingen die vooral in de winter bedekt zijn met sneeuw en in de zomer groen kleuren door graslanden en lage vegetatie.

De natuur rond de Botte Donato is rijk en gevarieerd. Uitgestrekte bossen van laricio dennen, een boomsoort die symbool staat voor de Sila, wisselen af met beuken en open vlaktes. Deze omgeving vormt een belangrijk leefgebied voor wilde dieren zoals wolven, reeën en roofvogels. Door de hoogte en het relatief koele klimaat verschilt de flora en fauna sterk van die in de lager gelegen, mediterrane delen van Calabria. Historisch gezien werd de Sila, en daarmee ook het gebied rond Botte Donato, eeuwenlang gebruikt voor houtkap en veeteelt. Het hout van de laricio dennen werd al in de Romeinse tijd zeer gewaardeerd voor de scheepsbouw. 

Cosenza - het Athene van Italië omdat de stad eeuwenlang een broedplaats was van filosofie, humanisme en vrij denken, vergelijkbaar met de rol die Athene speelde in de oudheid - ligt in een groene vallei waar de rivieren Crati en Busento samenkomen, omringd door heuvels en de uitlopers van het Sila-gebergte. Dankzij haar ligging en lange geschiedenis wordt Cosenza vaak gezien als het culturele centrum van Calabria. In de oude stad vind je smalle straatjes, talloze trappen en bezienswaardige pleinen die omhoog kronkelen richting de Duomo di Cosenza, een UNESCO-werelderfgoedlocatie. De kerk dateert uit de 11de eeuw en combineert romaanse en gotische elementen. Boven de stad torent het Castello Svevo uit, een Normandisch-Zweeds kasteel. Op culinair vlak biedt Cosenza typische Calabrische gerechten, zoals pittige worst ’nduja, huisgemaakte pasta’s en lokale kazen. De keuken is eenvoudig maar smaakvol, met veel gebruik van lokale producten.