Montelupone
~ Marche ~
Montelupone
~ Marche ~
Lengte: 2,2 kilometer
Hoogte: 269 meter
Hoogteverschil: 207 meter
Gemiddelde stijging: 9,4%
Maximale stijging: 21%
Beoordeling: 2/5
Puffend en zuchtend komt de auto grommend tot stilstand nabij het dorre bos temidden van een zondoorstoofd landschap. Een groene zee van rollende heuvels. De ene nog ronder dan de ander. Het geluid van de stilte wordt verstoord door het eentonige geronk van een schoffelmachine. Vanuit zijn voorruit priemt bruin gelooide gezicht van de bestuurder. Een welgemeend knikje kan er vanaf. Het wegtrekkende geronk maakt plaats voor opgewonden gekwetter hoog boven in de blauwe lucht. Een bont gezelschap van leeuweriken met hun typerende geluid fladdert door elkaar heen. Welhaast zo typerend als het knarsen van de ketting over de kransen. Binnen luttele seconden scharniert de ijzeren keten naar het grootste kransje. Klaar voor de eerste van drie loodzware delen naar het drie kilometer verderop gelegen Montelupone. Geflankeerd door oneindige wijngaardes kruipt de renner voort. Puffend en zwetend en van links naar rechts manoeuvrerend. Drie omhoog, twee welhaast vlakke passages. Het dorp kijkt welhaast plagend op hem neer alsof het zegt: toe maar, kom dan, je kan me toch niet pakken. Binnen vijftien luttele minuten is het pleit beslecht. Aan de poort in kokende hitte en nabadend in het zweet komt het knarsen der wielertanden tot een eind. Een onvergeeflijke handeling. Door zal hij moeten op de met kasseien geplaveide weg steil omhoog door de poort. Een slordige vijfhonderd meter van hotsen en botsen en knotsen. Dan zal het doel zijn bereikt.
Het historische centrum van het dorp Montelupone ligt op een hoogte van 272 meter boven zeeniveau en strekt zich uit over een oppervlakte 34 vierkante kilometer in het glooiende zuidelijke deel van de regio Marche. Het aanzicht is typerend voor deze regio in het bijzonder en voor Italië in het algemeen; een ommuurde stad of dorp gelegen boven op de top van een heuvel om zodoende goed beschermd te zijn tegen vijandelijke legers. De stad is gebouwd in de middeleeuwen, kent vier toegangspoorten en is terug te vinden op de lijst van 308 mooiste dorpen van Italië. Jaarlijks keert een vijftal feesten terug: het feest van de patroonheilige Firmano wordt elk jaar op 11 maart gevierd ter nagedachtenis aan de dood van de heilige San Firmano. Het Montelupone artisjokfestival wordt sinds 1961 gehouden tijdens het eerste weekend van mei en doet elk jaar duizenden mensen naar het dorp trekken. Ook het Pizza festival in juni alsmede de Apimarche (een feest ter promotie van de honing en bijeenteelt) in augustus staan in het teken van eten en genot. De Gelofte aan Onze Lieve Vrouw - het feest van de gelofte aan de Madonna - wordt gehouden in mei, op de zondag die het dichtst bij de 20ste ligt. Een viering die zijn oorsprong vindt in 1893 toen het grondgebied van Montelupone werd getroffen door een ernstige droogte. De mensen van Montelupo richtten hun gebeden tot de Madonna. Uiteindelijk kwam de regen en dit werd gezien als een teken van de welwillendheid van Onze Lieve Vrouw.
De gemeente Montelupone is sportief verbroederd met de gemeente Hoei. Ten grondslag hieraan liggen de beide muri: "il Muro di Huy" en "Muro di Montelupone". Boven op de Muur van Montelupone is een monument geplaatst om de sportieve jumelage met de Waalse stad te vieren. De term "Muro di Montelupone" werd bedacht ter gelegenheid van de aankomst in het dorp van de derde etappe van de Tirreno-Adriatico van 14 maart 2008 waar de Spaanse springveer Joaquím Rodriquez als eerste boven komt. Een jaar later keert Montelupone wederom in de Tirreno terug als finishplaats tijdens vierde etappe en het is wederom purito die als winnaar uit de bus komt. Montelupone maakt slechts eenmaal en dan alleen als doorkomst kennis met de Giro d’Italia. In het jaar 2012 start de roze ronde in Herning, Denemarken, de geboorteplaats van de adelaar van Herning, Bjarne Riis. Na drie etappes op Deens grondgebied en met de Amerikaan Taylor Phinney in de roze leiderstrui, zet het peloton op de vertrouwde Italiaanse bodem de wedstrijd voort met een ploegentijdrit en een vlakke rit die door Mark Cavendish wordt gewonnen. De zesde etappe van Urbino naar Porto Sant’Elpidio doet de glooiende heuvels van de Marche aan. De Litouwer Ramunas Navardauskas heeft het roze overgenomen van Phinney als de zesde etappe van start gaat.
‘Il Muro di Montelupone saluta il Giro” staat op het roze spandoek vermeld; opgehangen aan de vestingmuur van Montelupone. Eén coureur van een achtkoppige kopgroep neemt de vriendelijke uitnodiging van de bewoners van Montelupone aan en demarreert met nog één kilometer van de top uit de groep. In de hitte van mei neemt zijn voorsprong op zijn kompanen zienderogen toe. Wat behelst hem? Zijn het de punten voor de bergtrui? Of onderneemt hij een vermetele poging om wellicht de etappe te winnen? Het laatste lijkt onwaarschijnlijk. De kleine Colombiaan staat immers niet te boek als een notoire hardrijder en de afstand tot de finish in Porto Sant’Elpidio is met een kleine 60 kilometer redelijk indrukwekkend te noemen voor een vermetele solo-expeditie. Bovenop gekomen heeft de kleine klimmer een mooie voorsprong van 28 seconden, waar het peloton onder aanvoering van de renners van Liquigas inmiddels is begonnen aan de beklimming. Zij komen - in steun voor Ivan Basso - 5’30 later over de top. Komen zij op tijd om de koplopers in te halen? En wie neemt de roze trui over? Koploper Rubiano Chavez zal het na zijn zwakke tijdrit zeker niet zijn, maar inmiddels sprokkelt de Colombiaanse vluchter dermate veel punten dat hij op zeker de groene bergtrui aan het einde van de dag mag aantrekken. De zeven achtervolgers wordt door het zware parcours gedegradeerd tot een viertal: Dyanchenko, Benedetti, Golas en Malori. Plots ontstaat er een wedstrijd in de wedstrijd. Blijft Rubiano vooruit? Houden Malori en Golaz voldoende afstand op het aanstormende peloton om onderling te kunnen uitmaken wie het roze mag aantrekken? Hun onderlinge verschil met de bonusseconden in het vooruitzicht is dermate klein, zodat dezelfde boni het verschil moeten gaan maken. Rubiano’s ontsnapping op de Muur brengt hem niet alleen het groen, maar ook de dagoverwinning met een voorsprong van 1’08 op zijn vroegere medevluchters. De strijd tussen Golas en Malori wordt in het voordeel van laatstgenoemde beslecht. De Italiaan van Lampre pakt met de tweede plaats de benodigde seconden op de Pool. Ook het peloton met de sprintende Darel Impey komt te laat en beëindigt de zesde etappe met een achterstand van 1’50 op Rubiano.
Voor de tijdrijder Malori is het naast zijn drie nationale titels bij het tijdrijden zijn grootste succes uit zijn carrière. Op 22 januari 2016 komt Malori zwaar ten val in de Ronde van San Luis. Hij breekt hierbij zijn rechter sleutelbeen en loopt hij traumatisch hersenletsel op. In het ziekenhuis brengen artsen hem in een kunstmatige coma. Op zijn 28ste verjaardag ontwaakt hij uit zijn coma. Een jaar later moet Malori noodgedwongen zijn carrière opgeven. Voor de 1 meter 70 kleine Colombiaan - die zes jaar eerder betrapt en geschorst is geweest op het verboden middel Octopamine - betekent de Muur van Montelupone zijn grootste overwinning in het profpeloton.
Giro 2012: Miquel Angel Rubiano