# De beklimming

Heel langzaam stroomt het kleine perszaaltje in hotel Legnano in Amsterdam vol. Op een verhoging voorin zit de wielrenner aan tafel enigszins zenuwachtig over zijn baard te wrijven. De renner kijkt moe uit zijn ogen alsof hij de afgelopen dagen aan een zware ronde is bezig geweest. Het tegendeel is echter waar. Voor hem opengeslagen liggen de papieren waarop de door zijn advocaat aangekondigde openbaring opgesteld staat. De door de sponsor aangeboden bekende energiedrank laat hij onaangebroken staan. Even schraapt hij zijn keel, richt de microfoon en wil zijn eerste zinnen uitspreken als de deur van de zaal openzwaait en de éminence grise van de Nederlandse wielerjournalistiek binnenstapt. Al decennialang volgt Stijn Miller de koers op de voet. Kritisch en enigszins afstandelijk doch met die vermakelijke en onderhoudende toon die bij de kijker immer aanslaat. Zuchtend en puffend zet Miller zich op zijn gereserveerde stoel neer. ‘Hoe vaak heb ik dit soort bekentenissen nu al meegemaakt? Sörensen deed het mooi, natuurlijk wel geregisseerd door mijn Deense collega Leth. Dan had je Rasmussen nog. Kil en koud de opsomming makend van hetgeen hij allemaal tot zich had genomen. Boogerd. Ja, hij ook! Hetzelfde zaaltje. Ach die Michael. Ze hadden enkele jaren geleden samen een lezing in Valkenburg. De oud renner durfde Miller niet aan te kijken, maar stamelde zijn oprechte excuus voor alle jaren voorliegen. Besmuikt had Miller geantwoord: ‘Gelukkig staat niet het hele peloton hier. Anders zouden we nog lang moeten staan’. Wederom schraapt de renner zijn keel als teken dat hij wilt beginnen. ‘Geachte aanwezigen. Ik dank jullie allen hartelijk voor jullie komst op wat voor mij een belangrijk moment is. Een moment van openheid en transparantie over de sport waar ik zou veel van houd. Daarom wil ik … Direct wordt hij geïnterrumpeerd door een van de aanwezige journalisten: ‘Zit je hier om je geweten te sussen of heb je andere bedoelingen?’ Enigszins geïrriteerd riposteert de renner: ‘Pardon, heeft het midden van mijn zin het begin van de jouwe onderbroken?’ De vragensteller doet er het zwijgen toe. De renner komt enigszins op stoom: ‘Mag ik vragen wie je bent, ik herken je namelijk niet?’ ‘Ik ben Paul Kimmage en ik schrijf voor de Sunday Times!’ antwoordt de bebrilde journalist. De renner gaat rechtop zitten en spreekt de vragensteller met samengeknepen ogen toe: ‘Jij bent toch degene die Armstrong voor het kankergezwel uitmaakte? De reden dat wij hier zitten, is een andere die jij voor ogen hebt. De reden is dat ik openheid van zaken wil geven aangaande mijn onlangs verreden rit naar de Colle della Maddalena.’ Er valt een ongemakkelijke stilte in de zaal. De verslaggevers kijken de renner verwachtingsvol aan. Een peinzende Miller overdenkt snel de situatie: ‘Wat een bijzondere overgang van Armstrong naar de Colle Maddalena?’ Ergens knaagt het bij de ervaren journalist. Wat is er ook alweer met die Maddalena?’ Miller heeft geen tijd om erover verder te peinzen. De renner vervolgt zijn betoog: ’Wat ik jullie wil laten weten is de waarheid en niets anders dan de waarheid! Ik leg zoals velen van jullie mijn lat hoog, maar soms moet je daarbij de realiteit onder ogen komen en delen dat wat ogenschijnlijk logisch is, toch bezijden de waarheid ligt. En deze waarheid wil ik bij deze wereldkundig maken. Van mijn unieke project van de 100 mooiste beklimmingen van Italië, heb ik het beklimmen van de Maddalena gefingeerd!’ Een stilte van gemak of ongemak is voelbaar in de zaal. Achterin het geluid van een pen die op de marmeren vloer klettert. ‘Soms moet de uitdaging wijken voor het gevaar. Deze ligt daar op de loer. Daar op de flanken van de Maddalena waar Fausto Coppi op 10 juni 1949 demarreert en een slordige 200 kilometer soleert naar de grootste overwinning uit zijn carrière. Ja, de grootste solo ooit! Die beklimming staat op mijn lijst vanwege deze actie en het bijbehorende, illustere commentaar van Mario Ferreti: ‘Un uomo solo al comando, la sua maglia è binaco celeste, il suo nome è Fausto Coppi.’ Deze beklimming moest ik doen. De schrik daverde mij echter om het hart, toen ik al het gemotoriseerde verkeer zag en dan met name hardrijdende en domme vrachtwagenchauffeurs. Alhoewel dat een pleonasme is!’ De ogen van menig journalist zijn op de spreker voor in de zaal gericht. Niemand durft wat te zeggen. ‘Ik hoef toch hopelijk niet aan journalistiek Nederland uit te leggen wat een pleonasme is! Maar laat ik mijn betoog afmaken. Ik zit hier niet om te bekennen dat ik behoudens mijn vele espresso’s aan de doping zit. Ik snap jullie teleurstelling in jullie ongekende drang naar weer een wielerrelletje. Ik wil iedereen laten weten dat je soms verstandiger moet zijn om de auto te pakken in plaats van de fiets als het gevaar te groot is.’ Iedereen in de zaal lijkt met stomheid te zijn geslagen. Zijn ze hiervoor naar toegekomen? Een aantal staat direct op en verlaat de zaal. Op naar huis, naar vrouw en kinderen. Een paar journalisten spreekt met elkaar, waarop Miller zijn kans schoon ziet en vraagt: ‘Dus je wilt ons laten weten dat je de Maddalena helemaal niet hebt beklommen, wel aan je lijst hebt toegevoegd en erop houdt, ondanks het feit dat je met de auto naar boven bent gereden?’ Even aarzelt de renner. ‘Juist, dat is de boodschap die ik wil geven.’ Even aarzelt Miller: ‘Maar hoeveel vrachtwagens ben je op de weg naar boven uiteindelijk tegengekomen?’ De wangen van de renner kleuren en na enkele seconden bekent hij stamelend: ‘euh drie wellicht, maar kan ook vier zijn geweest!’ Hoongelach is zijn deel van het overgebleven journaille die op hun beurt ook de zaal verlaten. Alleen Miller blijft zitten. ‘Wat wil je dat ik opschrijf hierover?’ De renner antwoordt: ‘Dit hele stukje dat ik net heb verzonnen, want dan heb ik weer wat voor mijn website!’ Hard lachend staat hij op. En ik ook. Want je moet toch bij je eigen virtuele getuigenis aanwezig zijn geweest.

# Omgeving

De Colle della Maddalena (Col de Larche in het Frans) is een bergpas van 1996 m hoog, gelegen tussen Italië en Frankrijk, die de Maritieme Alpen scheidt van de Cottische Alpen. De Colle della Maddalena is in Italië vernoemd naar het Lago della Maddalena, een meer net over de grens. Historisch is de naam ook wel de Col de l'Argentière, vernoemd naar het eerste dorp aan Italiaanse zijde, Argentera. De pas had een strategische positie vanwege het feit dat de hoogte lager is dan andere passen die Italië en Frankrijk verbinden. Het zou dus een route kunnen worden voor een mogelijke invasie door buitenlandse troepen.

Sommige historici hebben de hypothese geopperd dat Hannibal precies op dit punt de Alpen overstak; deze hypothese lijkt onjuist. In feite is de passage nabij Mont Cenis waarschijnlijk, terwijl de historische verhandeling ‘Hannibal en de Alpenkelten’ de doortocht door de Colle dell'Ataret boven Usseglio gedetailleerd beschrijft. Tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog en de Franse Revolutie installeerde het Franse leger verdedigingsapparatuur in Tournoux, het kruispunt van de weg tussen de Ubaye-vallei, de Col de Vars en de Maddalena om de Oostenrijkse en Piemontese legers te blokkeren. In de 19de eeuw werd het fort van Tournoux gebouwd, als een adelaarsnest op de muur, om een ​​mogelijk Italiaans leger dat van de berg zou komen te blokkeren. In de 20ste eeuw werden versterkingen van gewapend beton (onderdeel van de Maginotlinie van de Alpen) voor hetzelfde doel toegevoegd bij Sant'Ours bij Larche.

Vlak bij de top staat een stèle ter ere van Fausto Coppi, die tijdens de klim begon aan de beroemde ontsnapping die hem naar de overwinning leidde in de Cuneo-Pinerolo-etappe van de Giro van 1949. In bocht zeven hangt aan de stenen muur van de bocht een plaquette ter nagedachtenis aan deze fenomenale gebeurtenis.