# De beklimming

Je hebt van die beklimmingen waarvan je achteraf stelt: ‘dat was mijn beklimming!’ Wat dit voor mij inhoudt? Een niet zo lange klim - in dit geval negen kilometer - die door een schaduw en bosrijk gebied heen slingert met zo min mogelijk verkeer. Zie hier: de Forca d’ Acero vanuit het dorpje Opi. ‘s Ochtends vroeg rond een uur of negen parkeer ik de auto nabij Opi; een dorpje dat meer dan de moeite waard is om te bezoeken en wij later op de dag ook zullen doen.

Het is gelukkig nog lekker koel, een gegeven dat geldt voor dit deel van de Abruzzen aangezien het op 1000 meter hoogte ligt. De parkeerplek biedt de auto genoeg schaduw, docht word ik door een lokale bejaarde bewoner met zijn murmelende Abruziaanse accent gesommeerd mijn auto te verplaatsen. Ik sta namelijk op zijn plek. Onder het mom van oude Italianen niet tegenspreken, trek ik mijn koersschoenen weer uit, verplaats de auto naar het aanliggende parkeervak en wens de oude man een ‘buon giornata’ en een ‘krijg de kolere ouwe ...’. 

Ik ga vandaag vreemd! Mijn Trek Domane staat in ons fantastische appartement in het pittoreske dorp Barrea. Gelijk aan vele dorpen in deze regio is het zeer oud en tegen de berg opgebouwd. Vanaf ons balkon hebben we ruim zicht op de nabijgelegen bergen en het lago di Barrea. Terug naar het verhaal van het vreemdgaan; onder mijn kont bevindt zich een Bianchi Oltre XR4 met Shimano Ultegra Di2. Hoe ik eraan kom? Fiets van mijn zwager die bij gebrek aan trekhaak en dus fietsendrager zijn paradepaardje aan zijn zwager heeft toevertrouwd. Bij ons afscheid in Castellina zei hij nog: ‘je mag best mijn fiets gebruiken!’ Dat laat ik me dus geen twee keer zeggen.

De weg loopt met vijf procent omhoog en biedt aan de linkerzijde een fraai zicht op het eeuwenoude dorpje Opi. De weg gaat verder aan een gemiddelde van vijf procent. De weg blijft verder lopen met een gemiddelde van vijf procent. De temperatuur schommelt tussen de tien en vijftien graden. Bomen, bomen en nog eens bomen. Het enige nadeel is dat vergezichten ver te zoeken zijn. Plots breekt het struweel en openbaart zich een kortgezicht. Ik stop. Ik hoop. Wat zie ik? Dit gebied - het nationaal park Abruzzen-Molise-Lazio - staat bekend om zijn wild. Groot wild. Gemzen, adelaars, lynxen, wolven en ….. beren. Gisteren zagen mijn dochter en ik al een trio grote herten. Nu hoop ik en denk ik een beer te treffen in de verre verte op de groene weide. Ik sta en tuur. Mijn ogen spannen zich tot het uiterste in. Rots of beer? Zo sta ik een tijd en moet concluderen dat het óf een rots is óf een beer die heel goed een rots kan nadoen. Verder klim ik met vijf procent omhoog. Wat rijdt de Bianchi anders! Direct. Elke klap is raker dan mijn Domane. Op een hoogte van 1450 meter een parkeerplaats. Daarna een bos waar de weg gedurende twee kilometer nauwelijks meer oploopt. Ik schakel digitaal op het buitenblad en moet bergop remmen in de bochten. Dat is een heerlijk gevoel, kan ik u stellen. Nog even en het op de Veluwe gelijkende bos maakt plaats voor de pasovergang. Kortom: wat een heerlijke klim. 

De andere zijde is overigens ook niet te versmaden. We reden het enkele dagen vanuit de regio Lazio op. Lang. Nimmer steil. En met een prachtig stuk door het met rotsblokken bezaaide graslandschap met een heerlijke haarspeldbocht naar rechts en verder naar boven slingerend. Doet me erg denken aan - weliswaar in mindere steile mate - aan de Galibier vanuit de noordzijde. Ook deze kant dus een dikke aanrader!

# Omgeving

De Forca d’Acero - pasovergang tussen hoge pieken van de esoorn - een hier talrijk aanwezige boomsoort - is een 1538 meter hoge bergpas in de Apennijnen. De pasovergang bevindt zich op de grens van twee regio’s: Abruzzo en Lazio. Het ligt op het plateau van de Campo Lungo met een eeuwenoud esdoornbos in de nabijheid van de bergketen van de Monte Tranquillo (1.842 m). Het heeft een koud klimaat in de winter en fris in de zomer. De westelijke stromingen is verantwoordelijk voor veel regen en sneeuwval en is daarmee een van de regenachtigste gebieden van Abruzzo. 

De weg die naar de pas leidt, de SS 509, begint in het dorpje Opi. Alvorens Opi te bereiken dient eerst de Passo del Diavolo óf de Valico Monte Godi te worden beklommen. Het dorp ligt in het midden van de bergachtige groep te midden van een bergachtig amfitheater dat bestaat uit Monte Marsicano (2.245 m), de Monte Amaro (1.862 m) en Monte Petroso (2.249 m). Het dorpje Opi, enigszins lijkend op de Inca-stad Machu Picchu, is een bezoek meer dan waard. De oorsprong van de nederzetting Opi dateert van ruim vijfhonderd jaar voor Christus. Na de Romeinse overheersing raakte het dorp in verval en de bevolking trok weg uit het gebied. De Middeleeuwen zorgden voor een nieuwe bloei van het dorp. Aan het begin van de elfde eeuw bouwden Benedictijnse monniken het klooster van San Vincenzo al Volturno op de hellingen van de Marsicano. In 1017 werd het klooster van St. Elias gegeven aan de abdij van Montecassino gegeven. Het dorp bevond zich tegenover - oppidum - de abdij. Zo ontstond de naam van Opi.

Enkele kilometers ten noorden van de Forca ligt een andere pas. Op zich geen interessante klim (kort en eenvoudig), maar wel noemenswaardig gezien de naam Passo del Diavolo (de Duivelspas). Het verhaal achter de naamgeving van de pas speelt zich enkele eeuwen geleden af. Een aantal jagers was op pashoogte aan het jagen tot zij een ​​zeer vreemd wezen meenden te zien. Het leek op de mythologische minotaurus; stierlichaam met een menselijke buste. De jagers vluchtten en vertelden de dorpelingen wat ze hadden gezien. Maar wat heden ten dage de meeste aandacht trekt is een groep huizen eveneens op de hoogte van de pas. Allemaal met ommuurde ramen die ooit bewoond waren. Ze zijn achtergelaten na vreemde gebeurtenissen waarvan verder geen verklaring voor is. Voor deze groep huizen staat een oude doch niet verlaten en goed onderhouden kerk, maar met ook zijn eigenaardigheden. Bezoekers vonden het gebouw open, maar hebben nog nooit iemand binnen aangetroffen. In het kerkgebouw zijn alleen oude banken te vinden én een groot kruis aan de onderkant dat uit de duisternis verschijnt. Vanaf de deur lijkt het meer op een schaduw dan op een object. Er bestaat een soort van vloek voor wie de kerk betreedt, krijgt een gevoel van macht met daarop een onstuitbaar libido. Ik nodig iedereen uit om deze plaats te bezoeken!