# De beklimming

‘Ik zie er wel als een berg tegenop!’ ‘Ah joh, het zal toch wel meevallen? Gewoon achttien kilometer omhoog tegen 9,2% waarvan acht onverhard. Gewoon je tijd nemen.’ ‘Weet je wel dat de Ventoux weliswaar langer is, maar beduidend minder steil. En je dat ook een zware exercitie vond? Met name vorig jaar.’ Getweeën peddelen we Susa uit op weg naar Meana di Susa. De open en nu al warme weg loopt zeer gevoelig omhoog. De benen voelen de Piccolo San Bernardo. Gelukkig ken ik de weg redelijk goed, omdat ik deze een aantal keer - zonder de stijgingspercentages - digitaal heb beklommen. Voorbij het dorp de splitsing met de fiets. Het bos slokt ons op. ‘Valt wel mee toch? Dit is echt de beklimming waar ik op gesteld ben. Redelijk steil, smalle weg, weinig verkeer, volop schaduw en afgewisseld door talloze bochten.’ Ja maar, het asfalt is echt wel ruw en slecht, hoor!’ ‘Wacht maar af wat je straks tegenkomt!’ Ik geef een paar flinke duwen op de cranks en rijd alleen. Heerlijk deze koelte en rust. ‘De Gavia is ook verschrikkelijk mooi!’ Een nieuwe renner voegt zich enthousiast bij me. Zijn woorden resoneren nog even na. Onlangs pochte ik op een feestje over mijn Italiaanse beklimmingen, waarop mijn spreekgezel vroeg: ‘wat is de mooiste?’ De bevestiging was eenvoudig en snel gemaakt. De Passo di Gavia vanuit Ponte di Legno! Al klimmend en haarspeldbochtend draaiend voel ik me beschaamd om aan mijn nieuwe metgezel toe te geven dat ik een nieuwe liefde in mijn leven heb ontdekt. Een liefde die beantwoord wordt ondanks alle moeite waarmee ik mij een weg omhoog baan. ‘Maar laat liefde zich niet beteugelen? Zal liefde niet alles in de war schoppen? Dat maakt het toch zo aanlokkelijk?’ Veel kan ik hier niet tegenin brengen. Liefde gaat zoals die komt en hoewel de Gavia klinkt als een beminnelijke vrouw; er zijn altijd weer anderen te beminnen. Gewoon dat ze meer diepgang of opgang te bieden hebben! 

Na tien kilometer doemt het huisje op dat de poort naar de hel markeert. Ik stop. Ik drink. Ik eet. Ik spreek mezelf moed in. Het grote laveren van strook naar strook over de onverharde laatste acht kilometer naar de top van de Finestre begint. Ik rijd nu alleen. Van mijn twee metgezellen geen spoor. Zelfs geen stofwolk. Ik word een met mijn eigen gedachten. Eindelijk. Ik laat de afstand tot de top op de Garmin voor wat het is. Wil geen druk. Wil geen vermoeidheid. Wil vooral genieten en dat lukt. Trap voor trap nadert de top. Het gemiddelde loopt op tot twaalf procent. Nog even knallen en kan hardop vloeken. Ik heb het gedaan! Eén van de zwaarste beklimmingen van Italië voltooid. En dan nog ook nummer 75 van de lijst van 100. 'I love it when a plan comes together,' aldus Hannibal van the A-Team.

# Omgeving

De Colle delle Finestre ligt in het natuurpark Orsiera Rocciavrè, een uitgestrekt berggebied tussen de Grajische en de Cottische Alpen en verbindt de steden Meana di Susa en Fenestrelle (Val Chisone) met elkaar. Vanaf de top van de Finestre kun je de berg Il Rocciamelone (3.538 m) in het noorden zien; een van de hoogste bergen in de Grajische Alpen.

Aan de voet en zuidzijde van de pas, op de weg van Pinerolo naar Sestrière, ligt het Fortezza di Fenestrelle. Dit indrukwekkende verdedigingsbouwwerk ter grootte van 1,3 miljoen vierkante meter is tussen 1728 en 1850 gebouwd om de weg richting Torino te bewaken. De aanzet tot de eerste bouw werd gegeven door Louis XIV (de Zonnekoning). Het gebied waarin de Finestre zich bevindt, behoorde op dat moment tot Frans grondgebied. 

Zich ervan bewust hoe hij er met moeite in was geslaagd het aanvankelijke Fort Mutin op de Fransen te veroveren, gaf Vittorio Amedeo II (soeverein van de staat Savoye van, koning van Sicilië en koning van Sardinië) de militair ingenieur en architect Ignazio Bertola de opdracht een complex van vestingwerken te ontwerpen dat, waaronder Fort Mutin (gerestaureerd na de Vrede van Utrecht) en de andere Franse vestingwerken de vlakte naar Torino diende te beschermen tegen mogelijke nieuwe Franse invasie pogingen die door de Val Chisone liepen. Het project werd in oktober 1727 gepresenteerd. De werkzaamheden begonnen in de zomer van 1728 en gingen door tot 1850 met daartussen een lange onderbreking in de periode van 1793 tot 1836. Het bouwwerk ligt tussen 1.100 en 1.800 meter hoogte. Het complex van forten is aan elkaar verbonden door een trap met liefst 3.996 treden. Tegenwoordig wordt het beschouwd als één van de belangrijkste archeologische plekken ter wereld.