# De beklimming

De beklimming begint in het dorp Demonte (780 meter), gelegen in de Valle Stura. Bij het uitrijden van het alpendorp staat het er echt; vierentwintig kilometer naar de top. De benen voelen zeer vermoeid aan na de lange dag van gisteren met daarin de uitdagende beklimming van de Finestre en de minder uitdagende Sestrière. Vierentwintig. Dat is een lange weg te gaan. Een lange weg te gaan. De woorden resoneren door mijn hoofd alsof ik door een grot loop. Doch plots stoppen de gedachten bij de Engelse vertaling. Afstappen, Spotify aan en klimmen maar met AC/DC’s ‘it a long way to the top’. Mijn hoofd gaat onverdroten verder met een onophoudelijke zoektocht naar andere nummers om daarmee de tijd en de vermoeidheid te verdrijven. Dit eerste deel van de beklimming voert door bebost gebied en kent een geleidelijke en aangename stijging. De weg is smal en rustig, met slechts heel sporadisch wat verkeer. Af en toe onderbroken door wegwerkzaamheden (ook in Italië; we hebben dus in Nederland niet het alleenrecht). 

Na ongeveer 10 kilometer begint de klim serieus in steilte en zwaarte toe te nemen. De stijgingspercentages lopen regelmatig op tot negen en tien procent met enkele stukken die zelfs de veertien aantikken. De vegetatie wordt dunner en de eerste panoramische uitzichten op de omliggende bergen beginnen zich te ontvouwen. De hitte halverwege de beklimming - waar de smalle weg eindeloos lijkt - maakt het zwaarder; ‘hell ain’t a bad place to be’ van wederom AC/DC. Daarna vooral ‘Ain't No Mountain High Enough’ van Marvin Gaye. 

Boven de 2.000 meter verandert het landschap drastisch. De bomen verdwijnen volledig en maken plaats voor een ruig, alpien terrein. ‘We are on the road to nowhere’ van Talking Heads. De weg blijft stijgen met een gemiddeld percentage van negen procent en de ijlere lucht maakt de inspanning nog zwaarder. ‘The long and winding road’ van de Beatles mag zeker aan dit deel van de Fauniera worden toegevoegd. Op ongeveer 2.300 meter hoogte komt het standbeeld van Marco Pantani in zicht. Na deze inspannende beklimming van meer dan 20 kilometer bereik ik de top op 2.481 meter hoogte. De beloning is een spectaculair panorama over de Alpen, met zicht op de Valle Grana en de besneeuwde pieken in de verte. De voldoening van het bereiken van de top na zo'n zware klim is immens. ‘A view to a kill’ van Duran Duran. Of ‘Into the great wide open’ van Tom Petty and the Heartbreakers zouden hier goed passen.

De steiltes doen zich in de afdaling ook gelden. Evenals de smalle weg. Het is gevaarlijk om hier naar beneden te knallen. Zeker met die wat kwetsbare banden van gisteren (twee keer lek). ‘Niet vallen, niet vallen’, spookt er door mijn hoofd. En tevens enigszins symbolisch voor de gevaarlijke afgrond van het leven: ‘falling away from me’ van Korn. Zonder kleerscheuren bereik ik mijn onderkomen en na deze inspannende rit trek ik een heerlijk Italiaans biertje open op het terras. (sorry: teveel liedjes over bier). Proost! 

# Omgeving

Net als de Mont Ventoux leiden er drie wegen naar de top van de Colle della Fauniera. Er is wel een verschil met de ‘winderige berg uit de Provence’; de Fauniera kent namelijk geen Sault-zijde. De beklimming vanuit Valgrana wordt als de zwaarste gezien. Hier zijn de eerste veertien kilometers relatief makkelijk. Daarna is het een constante stijging rond de tien procent. 

De Colle di Fauniera (2.481 m) is gelegen in de Cottische Alpen in Piemonte en verbindt de Stura di Demonte-vallei met de Grana-vallei. Deze vallei is beroemd vanwege het Heiligdom van San Magno en de beroemde Castelmagno kaas. Het heiligdom is gewijd aan de cultus van de martelaar San Magno (beschermer van vee en weilanden) en is gelegen op een hoogte op 1761 m langs de eerder genoemde weg vanuit Valgrana. Net onder de top, vlak bij de Rifugio Fauniera, ligt de Fonte Nera waaruit de rivier de Grana ontspringt.

De Colle della Fauniera wordt ook wel Colle dei Morti genoemd (col van de doden). Deze naam verwijst naar een felle strijd in dit gebied tussen Frans-Spaanse en Piemontese troepen in de 17de eeuw toen de eerstgenoemden trachten de nabijgelegen stad Cuneo te veroveren.