# De beklimming

Eenmaal gearriveerd in Morano Calabro zakt de moed ons in de schoenen. Wat we al vermoedden op de dag dat we met de auto door dit gebied reden – na onze klappertandrit naar de Valico di Montescuro – wordt bewaarheid. De nabijgelegen bergen vermommen zich alsof ze de Monte Bianco in hoogst eigen persoon zijn. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Maar welk interessant alternatief ligt er op de loer? Dat is voor later. Eerst Milano-Sanremo kijken. Wat een koers was het ook dit jaar weer, met Pogi als laureaat.

Daarna wandelen we door de stegen en steegjes van Morano Calabro. Dit Zuid-Italiaanse dorp, vastgeklampt tegen een kegelvormige heuvel in het Pollino-park, is een wirwar van opgestapelde huizen, bogen en trappen. Het is dan ook geen verrassing dat dit spectaculaire schouwspel een diepe indruk achterliet op een van 's werelds beroemdste grafici: M.C. Escher. Morano Calabro bood hem tijdens zijn reis door Calabrië in 1930 de perfecte visuele paradox. Van een afstand versmelten de daken en muren van de huizen tot een geometrisch patroon dat bijna abstract oogt – een vroege inspiratiebron voor zijn latere, wereldberoemde spel met perspectief en onmogelijke architectuur.

Vandaag de dag is Morano Calabro nog precies dat 'Escheriaanse' doolhof. Wandelend door de smalle steegjes verlies je al snel je oriëntatiegevoel: trappen lijken nergens heen te leiden, daken dienen als terrassen voor de bovenburen en overal spelen licht en schaduw een complex spel. Voor liefhebbers van kunst en reizen is het dorp de ultieme plek om te zien waar Eschers fascinatie voor herhaling en perspectief vaste grond vond.

Minstens zo fascinerend is de wormvormige cavatelli-pasta die we hier eten. Genietend van deze pasta en andere gerechten vinden we de vervanger voor de Monte Sirone: de Passo la Colla nabij Maratea, het dorp waar onze volgende overnachting gepland staat. De grap is dat deze pas in de Giro van 2022 voorafging aan de Sirone.

De volgende dag laten we de besneeuwde bergruggen achter ons en dalen we af naar zeeniveau. Via een vrijwel verlaten kustweg arriveren we in Maratea. We parkeren de auto net buiten het pittoreske centrum en stappen op de fiets om de gemakkelijke beklimming te doen. Officieel start de klim op zeeniveau, maar dat deel ronden we later pas af. De beklimming wordt nergens echt steil. Het eerste deel is bebost en vrijwel verlaten. Verderop voegt de grotere weg zich erbij en voor we het weten zijn we boven. Geen bord, geen aanduiding. Gewoon boven. En warm.

We dalen af door Maratea en fietsen nog een stuk over de kustweg. Na twee dagen koukleumen doet de warmte onze huid, spieren en botten goed. Rest nog één probleem: wat te doen met de laatste col van de vakantie, de Colle del Dragone?

# Omgeving

Maratea is een schilderachtig dorp en gemeente in de regio Basilicata, gelegen op 300 meter boven zeeniveau aan de Tyrreense Zee. Het is een van de weinige plaatsen in deze overwegend landinwaartse regio die toegang heeft tot de kust. Het dorp is terug te vinden op de lijst: borghi più belli d'italia (mooiste dorpen van Italië).

De geschiedenis van Maratea gaat terug tot de oudheid. In de pre-Romeinse tijd werd het gebied bewoond door Italische stammen, waarna het onder invloed kwam van de Grieken en later onderdeel werd van het Romeinse Rijk. Tijdens de middeleeuwen ontwikkelde Maratea zich als een versterkte nederzetting, mede vanwege de strategische ligging tussen zee en bergen. Een belangrijk moment in de geschiedenis vond plaats tijdens de napoleontische periode. In 1806 werd Maratea belegerd door Franse troepen onder leiding van Jean Maximilien Lamarque. De stad bood hevig verzet, maar werd uiteindelijk ingenomen. Dit beleg wordt nog steeds gezien als een symbool van lokale trots en verzet. In latere eeuwen bleef Maratea relatief geïsoleerd door de moeilijke bereikbaarheid via de bergen. Dit isolement heeft er echter voor gezorgd dat veel historische structuren, kerken en tradities goed bewaard zijn gebleven.

De omgeving van Maratea is bijzonder gevarieerd en spectaculair. Het dorp ligt ingeklemd tussen de bergen van het Apennijnen-gebergte en de Tyrreense Zee. Dit zorgt voor een uniek landschap waarin steile kliffen, verborgen baaien en dichte bossen samenkomen. De kustweg kenmerkt zich als een Amalfi-light versie - rustiger en maar minder mooie dorpen. Verder vind je enkele kleine stranden en grotten, waarvan sommige alleen per boot bereikbaar zijn. Het gebied staat ook bekend om zijn kristalheldere water en relatief ongerepte natuur.

Wat het dorpje Maratea bijzonder maakt zijn de smalle, kriskras aangelegde straatjes, oude kerken en pleinen. Al dit tezamen geeft een indruk van het traditionele Italiaanse leven.