Campo Felice
~ Abruzzo ~
Campo Felice
~ Abruzzo ~
Lengte: 30,4 kilometer
Hoogte: 1,689 meter
Hoogteverschil: 1.279 meter
Gemiddelde stijging: 2,4%
Maximale stijging: 19%
Beoordeling: 3/5
Zoals er meerdere wegen naar Rome leiden, kent de Campo Felice nabij l’Aquila er eveneens velen. Vijf in totaal. Als je van plan bent om het Campo te bereiken; schrap de SS 696 vanuit westelijke richting en de SS 584. Deze begint op de snelweg wat vanuit veiligheidsoverwegingen niet de meest raadzame is. De tweede is de SS 584; een lange vrij saaie en drukke weg vanuit l’Aquila. De SS5 vanuit hetzelfde l’Aquila is een prachtige slingerweg langs de rand van de bergtoppen van het massief waar het Campo toe behoort. Het enige nadeel is dat je het Campo Felice enkel kunt bereiken door een lange tunnel op de top te nemen. Lichtjes mee derhalve. De aanbevolen route is de SR 615 vanuit l'Aquila - hoofdstad van de regio Abruzzen. Deze loopt direct slingerend door kreupelhout en ander laag eikengeboomte omhoog. ‘s Zomers is het hier bloedheet aangezien l’Aquila in een komvormig deel ingeklemd tussen de hoge toppen van de Apennijnen ligt. Aan het einde van de SR 615 voorbij het dorpje Colle di Roio rechtsaf slaan op de SP 35 naar Santa Rufina di Roio. De Via Collicigliu stijgt gemiddeld door een semi-woestijnachtig gebied volstaand met laag geboomtes en rotspartijen. Op een hoogte van bijna 1000 meter - bij een hoge rotsformatie die door weer en wind tot een ronde vorm lijkt te zijn geërodeerd - volgt een korte afdaling - een korte beklimming gevolgd door wederom een afdaling. Een naar rechtsdraaiende bocht en ditmaal een lange vrij lange beklimming met bomen en schaduw aan de linkerzijde en rechts een fraai uitzicht op het dal en scherp oplopende berghellingen. Bij het bergdorpje Lucoli Alto is het gedaan met de pret. Voor het laatst afdalen en de eerder genoemde wat saaie SS 548 opdraaien voor de laatste zes kilometer naar de top. Op een dikke kilometer van het slot - als laatste teken van beschaving - een grotendeels uit hout opgetrokken skidorp. De pasovergang komt weldra in zicht. Let op: de wind kan hier in dit niet beschutte deel een prominente rol van betekenis spelen. Het klimmen is gedaan in een de rotsen uitgehouwen deel van de weg. Het vriendelijke veld openbaart zich aan de overwinnaar van de beklimming. De gelijkenis met de Gran Sasso is treffend; een grasvlakte op hoogte van 1500 meter omgeven door bergtoppen die weliswaar niet zo indrukwekkend als op de Gran Sasso zijn. De grasvlakte doet ook hier denken aan een willekeurige scène uit een eveneens willekeurige western. Eindpunt is een voormalig mijnbedrijf dat heden ten dage tot restaurant is omgedoopt. De SS 696 vanaf de snelweg voegt zich op een grote rotonde samen en leidt verderop tot vlak voor een lange doch verlichte tunnel naar het onverharde deel naar het Chalet di Bosco. Dit is meteen het zwaarste deel van de beklimming. De eenrichtingsweg moet dus in omgekeerde richting worden gereden om via de tunnel naar het toeristische deel van de Campo - Rocca di Cambio - te rijden om via de ‘andere kant van de berg’ af te dalen naar l’Aquila.
Campo Felice ligt op een plateau in de centrale Apennijnen in de provincie L'Aquila. Het bevindt zich op ongeveer 1500 meter boven de zeespiegel en heeft de vorm van een bassin. Eromheen sieren de hoge toppen van de Monti di Campo Felice het panorama. De Monti di Campo Felice bestaat onder meer uit de Monte Orsello (2043 m), de Monte Puzzillo (2174 m), de Monte Cefalone (2145 m). De weinig aanwezige vegetatie bestaat voornamelijk uit beukenbossen op de hellingen van de omliggende bergen.
De temperatuur kan in de winter tot -30 °C oplopen. In februari werd zelfs een temperatuur van -33 °C gemeten. Door de gesloten omgeving van de omliggende bergen is het vaak windstil. Dit gegeven tezamen met de lage temperaturen en de vele sneeuw maakt de Campo Felice tot een uitstekend skigebied voor centraal Italië. De geschiedenis van Campo Felice is nauw verbonden met die van de omliggende gemeenten (Lucoli, Rocca di Cambio, Rocca di Mezzo); het skioord werd in de jaren zestig bedacht door de toenmalige burgemeester van Rocca di Cambio. Het heeft meer dan 30 kilometer aan skihellingen. Er is een installatie die voor kunstmatige sneeuw zorgt. Enkele pistes zijn voorzien van felle verlichting waardoor men ook na zonsondergang volop kan skiën.
In de zomer wordt de omgeving van de top een plek van grasland voor kuddes runderen. In het gebied zijn er ook een paar kleine open oude mijnen waar voorheen bauxiet werd gedolven.
In de nabijheid van de Campo Felice ligt de stad l’Aquila. Het is de regionale hoofdstad van de Abruzzen. l’Aquila betekent ‘adelaar’ in het Italiaans, wat ook te herkennen is in het wapen van de stad. De stad werd in de dertiende eeuw gesticht. Toeristische trekpleisters zijn de Middeleeuwse stadsmuur en de dom van l’Aquila. De laatste is geregeld beschadigd door de diverse aardbevingen die het gebied hebben geteisterd. De meest recente aardbeving vond plaats in 2009 en zorgde voor grote verwoestingen in en nabij l’Aquila.
Eveneens vlakbij de Campo ligt de stad Lucoli met de vijftiende-eeuwse abdij van San Giovanni Battista en met de landelijke kerk van San Michele in Lucoli Alto. De stad Rocca di Cambio heeft nog een overgebleven toren van het versterkte kasteel, waarboven vandaag de dag de kerk van Santa Maria Assunta staat. Net buiten de stad ligt de abdij van Santa Lucia (dertiende eeuw) met zijn kostbare fresco's.
In de lente van 2021 zal de Campo Felice via de oostzijde voor het eerst haar debuut in de Giro d’Italia maken. Weliswaar werd er vier keer gefinisht in het nabijgelegen Rocca di Cambio. Met name in de jaren ’60 was deze aankomst schijnbaar populair getuige drie van de vier aankomsten. Winnaars waren Luciano Galbo (1965), Rudi Altig (1966), Luis Pedro Santamarina (1968) en Paolo Tiralongo (2012). De trainer van Vincenzo Nibali drukte in het skidorp zijn wiel als eerste over de finishlijn, daags na de etappe over de Montelupone.
De start van de negende etappe zal plaatsvinden in Castel di Sangro - aan de voet van de Roccaraso - en gaat via het Lago di Barrea over de Passo Godi, de Forca Caruso naar het Campo Felice. Hier aangekomen worden de renners een twee kilometer lang onverhard geitenpad opgestuurd met stijgingspercentages rond de tien procent. Spettacolo garantito!
Enigszins teleurgesteld staat Koen Bouwman de pers te woord na afloop van de etappe met finish op de Campo Felice. ‘Alsof er een sneltrein voorbij raasde in die laatste steile onverharde kilometers’. ‘Je zou er een verkoudheid van oplopen,’ was het verdict van wielercommentator Karsten Kroon - refererend aan de hoge snelheid waarbij Egan Bernal voorbij de inmiddels ogenschijnlijk ploeterende Bouwman stoof. Even verderop reageert de Colombiaanse ritwinnaar beduidend fris en fruitig aan de toegesnelde pers ‘Ik kan nog steeds niet geloven wat er is gebeurd,’ reageert Bernal na afloop. 'Ik win hier mijn eerste rit in een grote ronde', aldus de rasklimmer, die ook in de door hem gewonnen Tour de France geen rit won. De Tignes-etappe die toen gestaakt werd, is destijds niet aan Bernal toegewezen. Daardoor schrijft hij hier in de Giro d’Italia historie. De aanloop voor Bernal richting deze Giro d’Italia verliep moeizaam. 'Ik heb veel opgeofferd om hier nu te staan, zeker na de Tour de France van vorig jaar. Daarom ben ik heel erg blij', doelt hij op zijn slepende rugblessure. 'Ik voelde mij goed, maar wist niet of ik voor de ritzege kon gaan vandaag. Maar de kans kwam er, want ik kreeg veel vertrouwen van de ploeg. Zij zeiden dat ik het kon en namen de verantwoordelijkheid. Daarom is deze overwinning voor het team.
Giro 2021: Egan Bernal