# De beklimming

Zonneschijn in de morgen in het uiterste noordwesten van Italië ergens halverwege oktober 2021. Een frisse start van de dag.  Onze gezinnen liggen nog op één oor, als mijn zwager en ik aanschuiven voor het ontbijt dat corona-proof wordt geserveerd; alles keurig afgedekt en tot mijn grote teleurstelling buffetloos. Koffie is er gelukkig in overvloed. We vertrekken vroeg, zodat we vanmiddag bijtijds in ons huis in Toscane aankomen. 

Vanuit ons hotel arriveren we spoedig aan de voet van de klim naar Breuil Cervinia. Modieus en trendgevoelig als wielrenners gekleed gaan, fiets ik zonder handschoenen, in korte broek en met flapperend windjack. Mijn zwarte sokken zijn het enige dat in contradictie is met de huidige wielermode. 

Dat het koud is, is een understatement. Doordat we in een kloof omhoog rijden, laten de zonnestralen het voorlopig afweten. Weides zijn bevroren en onze adem komt in wolkjes. Het flapperende windjack gaat dicht en de handschoenen gaan aan. Mijn handen zijn vrijwel bevroren. Het helpt wel wat. Af en toe de handen warm blazen doen de vingers tijdelijk ontdooien. Ik overweeg even om over mijn handen te urineren zoals ik vroeger tijdens mijn ik-krabbel-en-tracht-te-schaatsen-touren deed. 

De klim is in zijn geheel niet zwaar. In de dorpjes Moulin en Maen - als we de rivier de Marmore voor het eerst en laatst oversteken - wordt het wat zwaarder met stijgingspercentages tussen de zeven en acht procent. Nu verschijnt voor het eerst we kenmerkende driehoekige vorm van de majestueuze Matterhorn. De 4.478 Matterhorn piekt overal bovenuit. Wat een geweldig gezicht! Spoedig rijden we het skidorp Breuil Cervinia binnen. Het wintersportgebied met haar vele hotels en restaurants is tevens het eindpunt van de weg. Mijn zwager is de hoffotograaf met dienst en ik maak me ondertussen zorgen over de aanstaande afdaling. Bergop hadden we het al steenkoud. Hoe moet het dan in neerwaarste richting? Mijn oog valt op een grote vuilnisbak even verderop. Ik besluit erheen te fietsen en voor ik het zelf realiseer hang ik tot grote hilariteit van de weinige omstanders bijna ondersteboven in bak. Mijn vingers reiken en strekken. Een aantal kranten. Een oude wielertruc. Ik steek ze onder mijn shirt. Hopelijk helpt het. De zon laat zin in ieder geval goed zien en enigszins optimistisch suizen we naar beneden. Optimisme maakt plaats als sneeuw voor de zon. Allemachtig wat heb ik het koud. Enkele keren stoppen we om de handen te laten ontdooien. Op enkele kilometers van startplaats Chatillon begint de warmte dan eindelijk door te dringen in onze lijven. Wat een welkome en aangename verrassing. Als twee zojuist ontdooide diepvrieskippen arriveren we bij het hotel. De warme douche roept.

# Omgeving

De Matterhorn (Italiaans: Cervino; Frans: Cervin) is een berg gelegen in de Walliser Alpen, op de grens van Zwitserland (Wallis) en Italië (Valle d'Aosta). De top ligt op 4.478m hoogte. In 1581 werd de Matterhorn onder de naam Mont Cervin genoemd, later kwamen ook nog Monte Silvio en Monte Servino voor. Edward Whymper, een ervaren Engelse alpinist, was op 14 juli 1865 om 13:40 de eerste boven op de top. Tijdens de afdaling kwam echter een flink deel van zijn gevolg door een val om het leven. De lokale legende - Ulrich Inderbinen - heeft de Matterhorn 371 keer in zijn leven beklommen, de laatste keer op 90-jarige leeftijd! Hij wordt in Zermatt vereerd met een plaquette op de begraafplaats en een fontein in het oude stadsgedeelte.

Breuil is de oorspronkelijke Franse benaming Frans en is afgeleid van het Arpitaanse woord breuill (of braoulé ), wat duidt op een moerassig bergplateau, een veel voorkomend toponiem in de Valle d'Aosta. Cervinia is de naam die in het fascistische tijdperk van Mussolini aan de plaats werd gegeven en verwijst naar de berg Cervino (Matterhorn). 

De legende van Gargantua en de Matterhorn is een verhaal dat wordt verteld aan de kinderen van Breuil-Cervinia en de hele Valle d'Aosta. Gargantua was een vriendelijke reus die in Valtournenche was aangekomen na een reis rond de wereld. Ervan overtuigd dat hij het paradijs had gevonden besloot hij daar te blijven.

De reus werd door de inwoners met warmte en genegenheid verwelkomd. Daarop besloot hij hen te helpen bij het uitvoeren van een aantal klussen die voor bewoners erg vermoeiend waren. Met slechts één hand kon hij de loop van een beek omleiden of in een mum van tijd een hele oogst hooi verzamelen. De bewoners, die wisten dat hij van rust hield, probeerden hem niet te veel te storen.

Gargantua vertelde vol vreugde over ongelooflijke stormen en verre landen. Soms, als hij zich zijn reizen herinnerde, kwam het verlangen om weer nieuwe gebieden te ontdekken. Op een dag besloot hij, in de greep van zijn groeiende nieuwsgierigheid, te onderzoeken wat er achter de grote bergen lag die de vallei omringden. Bij zonsopgang vertrok hij om de top van de toppen te bereiken. Gargantua zorgde ervoor dat hij de velden van zijn vrienden niet met zijn stappen verpestte en arriveerde al snel aan de voet van de gletsjers. Toen hij door zijn gewicht de gletsjer probeerde te beklimmen, liet hij na een paar stappen de rots vallen en stortte de hele berg in. Slechts één ijspiramide wist te ontsnappen omdat deze zich tussen de gespreide benen van Gargantua bevond. Die berg die alleen in de lucht stond, bood een adembenemend landschap, mooier dan de vorige. Die dag had de reus de Matterhorn geschapen.