# De beklimming

Wielrenners zijn net honden. Deze rare gedachtegang ontspringt uit de krochten van mijn hersenen. Tijdens mijn studie aan de lerarenopleiding moest ik altijd vreselijk lachen om dat belletje en de hond die begint te kwijlen, nadat hij ervoor enkele malen is gevoerd. Conditionering derhalve. Pavlov effect. Wielrenners ervaren dat ook. Althans ik. Na bocht drie constateer ik.

De opkomende zon houdt zich voorlopig nog schuil achter de gekartelde bergketen van de zuidelijk Alpen. We verblijven in het dorp Sopramonte. Vrouw en kind verkeren nog in diepe rust. Uit voorzorg heb ik alle kledij en fietstoebehoren de avond ervoor klaargelegd. Als gewoonlijk ril ik over mijn lijf als het koude water van de hartslagband mijn nog warme slapende lijf teistert. Vlot ben ik omgekleed. Sprenkel water over mijn onuitgeslapen hoofd. Het haar onder de helm gepropt. Gelletje in de zak. Als een dief in de nacht sluip ik op kousenvoeten de kamer uit. OP het bankje voor de geweldige bed & breakfast Artemia. Schoenen aan de voet gegespt, klik-klak ik over het asfalt over het oprijpad richting de weg. Een dilemma dient zich aan. Hoe geraak ik over het gesloten hek. De sleutel bevindt zich in de zojuist afgesloten kamer. Ik kijk, monster en klim. Eenmaal erover til ik mijn Domane van de andere zijde op en voeg het bij me. Een kleine vijftien minuten na het opstaan rijden we. Vlot gedaan. Maar iets te vlot wellicht?

Voor een ieder die de Monte Bondone wilt beklimmen, raad ik met klem aan om vanuit Trento te starten. De eerste zes tot zeven kilometers zijn - mits de grote weg vermijdend - sprookjesachtig mooi. De vele haarspeldbochten zijn bij uitstek geschikt om - naast de nodige rust - de blik op het dal te laten rusten. Mijn gedachten gaan naar Nescio’s Boven het dal. Een HAVO-boekenlijst boek. Een vrije wielervertaling: Het dal der plichten. Ik fiets op de berg en kijk in het dal der plichten. Dat is groen, er stroomt een rivier, het dal is vol bloemen en wijngaarden. Er rijden veel vehikels langs elkaar. De meesten zijn zoals de mensen wanstaltig en verdorven en rijden stinkend en lawaaierig langs elkaar. Na enige tijd sterven zij allen op een met schroot gevulde hoop, toch zie ik niet dat hun aantal mindert, het dal ziet er steeds eender uit. Verdienen zowel wij als zij beter? Ik rek mij uit en kijk langs mijn bezwete armen naar de bewolkte lucht. Ik klim hoog boven het dal op een weg van zwart asfalt bij een kleine stapel omgehakte sparren en een onbruikbare vehikel. En ik kijk en zie mezelf klimmen, daar boven, en ik jank als een hond in de nacht.

Mijn beklimming vanuit Sopramonte is ronduit saai. Veel breed asfalt. Weinig bochten. Geen vergezichten. Na het samensmelten van beide wegen, biedt de Bondone nog spaarzaam een vergezicht. De laaghangende bewolking speelt dan ook nog in het nadeel. 

Ondanks de koelte van de vroege ochtend en de bewolking die als een deken over het geboomte ligt, rits ik mijn sluiting geheel open. Bij bocht drie gebeurt het. Ik reik naar beneden voor een koele slok dorstlessend vocht. Geen bidons! In alle haast om weg te komen vergeten. Wat te doen? Omdraaien? Een tiental minuten dalen en ruim het dubbele aantal minuten klimmen? Of door naar de top? Ik monster het aantal te overbruggen kilometers naar de top. Een kleine uur klimmen. Wellicht kan ik ergens mijn dorst bij een huis of pomp laven. Door naar de top derhalve. Na bocht zes grijp ik onbewust weer naar de lege bidonhouders. Uiteraard niets. Ik lach hardop om zoveel conditionering van het wielerbrein. Bochten is laven.

Uiteraard zijn er onderweg geen verdere bevoorradingspunten van vocht alsmede een gebrek aan bergstroompjes. Ook de vele kleine nederzettingen hebben geen pomp aan het huis zover ik kan constateren. En om nu bij elk stulpje halt te houden, de tuin in te scharrelen op zoek naar een waterpunt en vervolgens als een uitgedroogde kameel het hoofd onder de pomp te hangen. Laat maar. 

Ofschoon de Bondone geen bijzonder lastige en hoge klim is, verteer ik ‘em toch moeizaam. Het is zesde opeenvolgende dag van klimmen en de vermoeidheid begint zich meester van mijn bovenbeenspieren te maken. Voorbij het skidorp Norge ontvouwt een steile piste zich aan de linkerkant van de weg. De bewolking breekt hier en weldra komt ook de top in de vorm van de vele hotels en restaurants in zicht. Beklimming dertien van het vreemde Corona jaar 2020 is behaald. Foto’s bij het monument van Charly Gaul en afdalen. Op naar drinken en vrouw/kind (in deze volgorde).

# Omgeving

De Bondone is onder meer bekend van de tre cime di Bondone: Cornet (2.180 m), Dos d'Abramo (2140 m) en Cima Verde (2.102 m). Een bekende wandelroute doet de drie toppen aan die tevens langs een tweetal interessante objecten leidt: de ruïnes van het kasteel van de graven van Wolkenstein en overblijfselen van loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog.

Op de skipistes van de Bondone, die al voor de Tweede Wereldoorlog actief waren, werd in 1934 de eerste skilift (een zogenaamde sledelift waarbij personen of voertuigen per slee glijdend door middel van een touw op de sneeuw omhoog worden getrokken) van Europa gebouwd.

Boven op de Bondone werd het bolvormige en reflecterende observatorium Terrazza delle Stelle gebouwd.Het gebouw wordt beheerd door MUSE, het wetenschapsmuseum van Trento. 

Ten oosten van de Bondone in het dal van de rivier de Adige ligt Trento; de hoofdstad van de regio Trentino Alto Adige. Deze ruim 120.000 tellende stad kent een Keltische oorsprong en werd in het begin van onze jaartelling door de Romeinen veroverd. Trente was eeuwenlang de zetel van het zelfstandige prinsbisdom Trente. Daarna werd het een Oostenrijkse stad. Na de Eerste Wereldoorlog werd het aan Italië afgestaan. Daardoor kent Trento vele benamingen: Trente (Nederlands), Trent (lokaal dialect en Ladinisch), Tria in het Cimbrisch evenals Trea't in Mòcheno beiden een Duitse (Beierse) taal en tot slot Trient in het Duits.