# De beklimming

'Waar was je toen je hoorde dat Kennedy was vermoord of toen Armstrong op de maan landde?' Zouden dit de meest gestelde vragen uit de vorige eeuw zijn? Met mijn vijftig lentes jong heb ik deze vragen nimmer gesteld dan wel beantwoord. Waar was ik toen Fabio Casartelli het leven liet? En Wouter Weylandt? Ongelukken, blessures, valpartijen. Ze horen bij de sport in het algemeen en qua valpartijen bij het wielrennen in het bijzonder. Vaak 'zonder erg' zoals onze Vlaamse vrienden het verwoorden. In de zomer van 1995 verbleef ik in het huis van mijn toenmalige vriendin. Ouders op vakantie en zij aan het werk. Buiten regent het. Binnen staat de Tour de France aan. Aandachtig volg ik de etappe als de gruwelijke beelden van gevallen renners op de beeldbuis verschijnen. Een Motorola renner ligt er in de zeer gevaarlijke afdaling van de Portet d’Aspet slecht bij. Bloed ligt op straat bij het bewegingsloze lichaam. Het is de Olympisch kampioen van Barcelona - de Italiaan Fabio Casartelli. Spoedig wordt de schrik bevestigd - de Italiaan is om het leven gekomen. Een huilende Chiappucci. Het schaamteloze juichen van Virenque (‘ik wist van niets’) en een kapotgaande Breukink na de finish. 

Zestien jaar later. Het is een maandag in mei. De derde etappe van de Giro. Fan als ik van Italië en haar ronde ben, schakel ik trouw in bij onze zuiderburen. De beelden tonen de afzink van het peloton van de Passo del Bocco nabij Genua als Radio Corsa inbreekt en melding maakt van een valpartij van een Quickstep renner. De commentatoren houden hun hart vast. Even later volgt het inktzwarte verdict: nummer 102 Wouter Weylandt is zwaar ten val gekomen. Toegesnelde hulp mag niet meer baten. De vriendelijke Vlaming is overleden. De beelden van Casartelli kruipen weer terug in mijn kop. Zwaar terneergeslagen arriveer ik bij mijn toenmalige vriendin. Speelt het overlijden een rol in mijn beslissing om de relatie te verbreken? Het lijkt me nog steeds sterk. Er breekt voor mij echter een nieuw leven aan, terwijl het leven van de ander bruusk tot een definitief halt is gekomen.

Tien jaar later in mijn nieuwe leven zet mijn partner mij af aan de voet van de Bocco. We zijn op weg naar Varazze - een havenstad ten westen van Genua - maar de mogelijkheid een col van de lijst te doen, sla ik niet af. De eerste hellende meters leg ik af in Borgonove Ligure. Spanning maakt zich van mij meester; ga ik de plek van het afschuwelijke ongeluk terugvinden? Enkele jaren geleden hetzelfde; op zoek naar de plek des onheils op de flanken van de Aspet. Destijds eenvoudig te vinden door een enorm beeldhouwwerk. Vandaag is het niet anders. Je kunt er simpelweg niet omheen. Plakkaten aan de muur. Ik sta erbij stil en overdenk en overpeins en slik. Na enkele minuten fiets ik onder de indruk verder. Het contrast kan niet groter zijn als ik in een bocht nabij een dorpje feestvierende mensen zie. Dood en muziek. Weten zij veel? De beklimming van de Bocco is een eenvoudige met af en toe mooie vergezichten. Boven wachten vrouw en kind op hun man/vader; Weylandts vrouw en kind zullen nooit meer mogen wachten.

# Omgeving

De Passo del Bocco verbindt Emilia-Romagna met Liguria. De regionale grens valt niet precies samen met de pas. Deze ligt een paar meter ten noorden van de pas. In feite markeert de bergrug de grens tussen de metropool Genua en de provincie Parma. De weg over de Bocco is de kortste en oudste manier om vanuit de Parmezaanse heuvels de Ligurische zee te bereiken. Hierdoor zijn de Emiliaanse plaatsen in de Taro-vallei nog steeds cultureel en sociaal verbonden met de oostelijke Ligurische valleien.

Het toevluchtsoord Antonio Devoto is tegenwoordig een restaurant en referentiepunt voor reizigers en wandelaars. Achter de schuilplaats staat een monument voor Balilla (Giovan Battista Perasso -  een Italiaanse patriot van het achttiende-eeuwse Genua), ter nagedachtenis aan de veldslagen die plaatsvonden in de 18e eeuw tussen de Oostenrijkse troepen en de opstandelingen van de Republiek Genua. Het gebouw werd in 1933 gebouwd ter nagedachtenis aan de weldoener Antonio Devoto om er honderden kinderen in te huisvesten. Vervolgens werd het in de jaren zestig een herstelcentrum voor patiënten met luchtwegaandoeningen en tot slot voor drugsverslaafden. Momenteel is het gebouw verlaten.