# De beklimming

De beklimming naar de Blockhaus kent drie routes waarvan twee starten in het stadje noordelijk gelegen Scafa. De derde beklimming begint in Fara Filiorum Petri. Dat is de route die ik vandaag neem. Echter start ik wat verderop in het bergdorp Pretoro dat typerend van de regio van de  Abruzzen tegen de berg is gebouwd. Vanuit hier kan je de SS614 nemen naar Passo Lanciano, maar leuker is om halverwege het dorp linksaf te slaan - de SS614 te laten voor wat hij is - en Pretoro in te rijden. De weg stijgt direct tot tien procent en slingert zich door de bebouwing omhoog. Buiten het dorp blijft het flink steil en kruip je omhoog door een bosrijk gebied. Na ongeveer een kilometer of twee bereik je de SS614. Wat volgt is een fraaie beschaduwde klim van acht kilometer met een gemiddelde stijging van zeven procent naar de Passo Lanciano. 

Vandaag mag ik van geluk spreken: het is zwaar bewolkt, vochtig en koel voor de tijd van het jaar. Voor de uitgelezen omstandigheden om lekker te klimmen. Wat mijn moraal nog meer ten goede komt is het gebrek - in tegenstelling tot de Terminillo van afgelopen zondag - aan motorrijders en ander voorbij zoevend ongedierte. Ongemerkt houd ik een flink tempo aan. De wattagemeter schommelt tussen de 280 en 300 watt. Ik ben verbaasd. Lange klims zijn normaliter niet aan mij besteed. Althans dat dacht ik altijd. Wat mogelijk helpt is de afstelling van mijn zadel. Deze heb ik enkele dagen geleden wat naar voren gezet, waardoor de belasting op mijn onderrug spieren wat lijkt te verminderen

Terug naar de fraaie en bosrijke beklimming van de Blockhaus. Afwisselend decor van beuken en dennen en andere schaduwrijke groeiers. Af en toe weids venster op de Adriatische Zee geopend. Spoedig nader ik de eerste huizen van de Passo Lanciano gelegen op een hoogte van 1250 meter. Hier vlakt de weg af en neem ik de tijd voor een korte pauze. 

Het ultieme hoofdstuk van het boek Blockhaus begint nu. Twee van de drie beklimmingen zijn samengekomen en gaan op zoek naar de derde van de musketiers. Na een wederom prachtig bosrijk stuk arriveer ik op een winderige groene vlakte gelegen op een hoogte van 1650 meter. In de verte de roze contouren van het albergo mamma rosa. Daar is de derde beklimming! Het wegdek is hier overigens - in tegenstelling tot het eerdere deel - een regelrechte ramp. Zelfs onze Waalse vrienden zouden zich hiervoor schamen. Maar ter verdediging: dit wegdek is uiteraard onderhevig aan heftige temperatuurschommelingen en wisselende meteorologische omstandigheden gedurende het gehele jaar.

Wat een uitzicht op de kuststrook van de Abruzzen heb je in de vele bochten. Op de groene flanken van de Blockhaus grazen kuddes schapen bijeen gehouden door hun herder met honden. De top nadert. De zendmasten worden groter en groter. Nog even en ik kan me meten met de grootsten uit de Giro; allen hebben we de top gehaald. Zij met dubbele snelheid overigens - verschil moet er immers zijn. Een open plek te midden van de zendmasten. Arrivato. Voor wie nog even verder wilt genieten: rij hierna nog twee kilometer door. Het lijkt een veredeld geitenpad, maar wordt later bij vlagen beter. Waarom je moet doorrijden? Drie redenen: de majestueuze kammen van het Majella gebergte, het monument van de Blockhaus (Kodak momentje) en aan het einde van de weg het kapelletje van de Madonnina della Blockhaus (Madonna della Neve).  

# Omgeving

De Blockhaus della Maiella (Majella) maakt deel uit van het Parco Nazionale della Maiella. In dit 628 vierkante kilometer grote park komen meer dan 150 diersoorten voor met onder meer beren, wolven en gemzen. De Maiella is het een na hoogste deel van de Apennijnen. Het hoogste punt is de 2793 meter hoge Monte Amaro. Het Maiella gebergte en dus ook de Blockhaus bestaat voornamelijk uit kalksteen. Miljoenen jaren geleden bevond de huidige top zich in de vorm van een koraaleiland onder de waterspiegel van de tropische wateren. Onder invloed van de convergente werking van de Afrikaanse en Europese tektonische platen zijn onder meer de Apennijnen ontstaan. Het oorspronkelijke koraal werd onder invloed van erosie eenvoudig afgebroken en afgevlakt tot de huidige  2145 meter hoge top van de Blockhaus.

De Duitse benaming van de Blockhaus is ontstaan dankzij de Habsburgse overheersing in het zuiden van Italië. In deze regio werden meerdere Blockhausen (stenen gebouwen) aangelegd om de bevolking te beschermen tegen het banditisme. Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed de Blockhaus dienst als controlepost voor de Duitse Wehrmacht. Mogelijk waren zij verantwoordelijk voor de bevrijding van Mussolini die in het noordelijk gelegen Campo Imperatore op de Gran Sasso gevangen werd gehouden. 

Nabij de top staat het klein kapel van de Madonnina del Blockhaus (Madonna della neve). Het beeld van de Madonna is van Majella-wit steen gemaakt en ontworpen door de jonge beeldhouwer Antonello Palmerio.