# De beklimming

Dan maar geen beroemde Giro-pas als nummer 99 op de lijst. Maar goed, dat was de oorspronkelijk geplande Colle del Dragone ook niet. Sterker nog: beide beklimmingen zijn tot op heden nog nooit in het parcours van de Giro d’Italia opgenomen.

Op onze laatste fietsdag dalen we vanuit Maratea af om vervolgens de Monte San Biagio te beklimmen. De klim is heel regelmatig en slingert aan de zeezijde van de berg omhoog met een gemiddeld stijgingspercentage van zeven procent. De temperatuur is erg aangenaam; wat een contrast met de afgelopen dagen! Om de weg naar het enorme Jezusbeeld aan te leggen, is gebruikgemaakt van een aantal indrukwekkende viaducten die als het ware tegen de steile rotswand aan zweven. Boven bij de Basilica di San Biagio is het uitzicht magnifiek: we kijken weids uit over de nabijgelegen bergen, de Tyrreense Zee en Maratea zelf. Na een korte wandeling dalen we af naar de kust en zetten we koers naar het noorden. De kustweg SS18 doet enigszins denken aan de beroemde Amalfikust, al is deze route ruiger en passeer je beduidend minder dorpjes. In Sapri houden we halt voor een welverdiende kop koffie, waarna we aan de terugreis beginnen. Onze fietsvakantie eindigt met de klim terug naar Maratea, die doorloopt tot de Passo la Colla. In het stadje eten en drinken we nog wat, om daarna in de auto te stappen met Napels als eindbestemming.

Terugkijkend is het een reis van improvisatie en aanpassingen geworden. De eerste beklimming (de Montalto) bleek door hevige sneeuwval onbereikbaar. De tweede top (de Botte Donato) konden we om dezelfde reden niet bereiken, waarna we zijn uitgeweken naar de Valico di Montescuro. De overige twee geplande bergen (Dragone en Sirone) moesten we noodgedwongen helemaal schrappen en vervangen door de Passo la Colla en de San Biagio. Het is wat het is, maar de ervaring was er niet minder om.

# Omgeving

De Monte San Biagio is een markante kalksteenrots van 624 meter hoog aan de Tyrreense kust, gelegen in de Zuid-Italiaanse gemeente Maratea. Vanwege de loodrechte ligging ten opzichte van de kustlijn biedt de steile top – die tegenwoordig bereikbaar is via een technisch vernuftige weg met spectaculaire, zwevende viaducten – een strategisch uitzicht over de gehele Golf van Policastro. Historisch gezien stond deze bergtop bekend als Maratea Castello. Kustbewoners zochten hier vanaf de vroege middeleeuwen hun toevlucht binnen een versterkte citadel om zich te beschermen tegen piraten en Saraceense invallen.

Een militair dieptepunt vond plaats tijdens de Napoleontische oorlogen in december 1806. Een klein lokaal garnizoen hield in het kasteel dagenlang stand tegen een enorme Franse overmacht. Na de uiteindelijke overgave werden de vestingwerken grotendeels ontmanteld en veel inwoners gedood. Het resterende deel van de bevolking trok in de loop van de 19e eeuw definitief naar het lagergelegen dal, waardoor er vandaag de dag nog omvangrijke ruïnes op de hellingen resten.

Het meest prominente hedendaagse kenmerk van de bergtop is het monumentale standbeeld van Christus de Verlosser (Il Cristo Redentore), dat tussen 1963 en 1965 werd vervaardigd door de beeldhouwer Bruno Innocenti. Het beeld is gemaakt van een speciaal wit marmerbeton (met gruis uit Carrara), is 21,13 meter hoog en heeft een spanwijdte van 19 meter. Het staat symbolisch met de rug naar de zee gekeerd om over het binnenland en de inwoners te waken. Direct onder het beeld bevindt zich de Basilica di San Biagio. Deze is gebouwd op de fundamenten van een Romeinse Minervatempel en herbergt sinds het jaar 732 de relikwieën van de heilige San Biagio (Sint-Blasius). Hij was een 4de eeuwse arts en bisschop uit Armenië die tijdens de Romeinse christenvervolgingen als martelaar stierf door onthoofding. Hij werd wereldberoemd omdat hij volgens de legende een kind redde dat stikte in een visgraat. Hierdoor geldt hij tot op de dag van vandaag als de beschermheilige tegen keelziekten. Op zijn naamdag (3 februari) wordt om die reden nog altijd de traditionele keelzegen met twee gekruiste kaarsen gegeven.