# De beklimming

"Als ik in staat ben om God objectief te benaderen, geloof ik niet, maar juist omdat ik dit niet kan, moet ik geloven." Søren Kierkegaard

Het ligt juist in dit objectieve besloten dat ik twijfel. Niet zo zeer de gedachte of er überhaupt een God of Allah bestaat - ik ben vrij van geloof opgevoed - maar momenteel al zwoegende naar diens domicilie. Aan ons stervelingen wordt geregeld gewag gemaakt van een hemel waar vanuit hij of zij over ons regeert en toeziet. En dat de hemel zich boven ons bevindt, daar hoeft geen religie op toe te zien. 

Vanuit Sampeyre is de Colle dell'Agnello met bijna 32 kilometer vrij lang te noemen. Doch dienen er een slordige 1800 hoogtemeters te worden overwonnen op deze drietrapsraket. Het eerste deel is eenvoudig en voert langs de rivier over een vrij brede en open weg. Vlak voor het dorp Casteldelfino wordt de Agnello middels een serie tornanti voor het eerste een berg. De tweede trap bevindt zich een kilometer na het Piemontese dorp dat in de 10de eeuw na Christus al werd gesticht. Hier wordt het even zwaar met een kilometer aan negen procent. De weg blijft stijgen tot bij het volgende dorp - Castello - dat aan de boorden van het kunstmatige meer Lago di Pontechianale ligt. In de jaren '40 werd begonnen met de aanleg van een 70 meter hoge stuwdam in de rivier Varaita di Chianale. Dientengevolge werd het dorpje Chiesa volledig afgebroken en enkele kilometers zuidwaarts verplaatst inclusief de parochiekerk en de begraafplaats. De weg aan het meer zorgt enerzijds verkoeling en is de laatste fase van herstel. Hier houdt ook de begroeiing van bomen en struiken op en treed je de woestenij van alpenweides en rotspartijen binnen. Een laatste bospartij wacht bij de poort van het voormalige muilezelpad dat dateert uit de 17e eeuw, toen de route over de Agnello voornamelijk werd gebruikt om herders in het gebied in staat te stellen hun kaas te verhandelen door de belangrijkste lokale markten in Frankrijk te bereiken. Later werd de weg uitgebreid en gebruikt als militaire weg en in 1973, na enkele jaren van consolidatie- en uitbreidingswerkzaamheden, werd de geasfalteerde rijweg voltooid.

In de Bijbel spreekt met van de hel als een plaats van onvoorstelbare kwellingen. De Middeleeuwse dichter en filosoof Dante Alighieri beschreef de hel als een domein van vreselijke bestraffingen en zonder hoop. Het laatste is enigszins dramatisch aangezet. Daarentegen zijn de negen kilometer met 900 te overbruggen hoogtemeters in een desolaat landschap van ijle lucht een redelijke bestraffing voor lijf en geest. De poort met daarboven het spandoek: benvenuti alle Colle dell'Agnello zou desgewenst vervangen kunnen worden tot het adjectief inferno dell'Angelo. De eerste vijftig meter bieden hoop. Erna uitzichtloos lijden. In de beredeneerde ondersteboven wereld gelijk aan de hitserie Stranger Things woont de duivel op de top van de Agnello en zijn diens demonen de nimmer aflatende terreurvliegen die zoemend een weg vinden naar bezwete polsen en handen en als opperste kwelling richting het oor gaat. Enkele honderden meters voor de top passeert de Heer der Vliegen - Beëlzebub mij in de vorm van de grootste kwelling der cyclisten. Een rondbuikige, oude man met enige gelijkenis op de kerstman minus de bekende baardgroei passeert mij op een - godbetere mij - elektrische fiets! Het wordt - naar mijn bescheiden mening - een strijd tussen goed en kwaad waarin het pleit door het goede wordt beslecht middels een ferme demarrage waarmee Beëlzebub op een beslissende afstand wordt gezet en de top wordt bereikt. Van enig Satanisme blijft hier weinig over of het moeten de tientallen motorrijders betreffen die hun stinkende adem van zowel motor als sigaret en zelfs sigaar de berg in vuur en vlam zetten.

Ik moet wel helaas geloven dat God niet boven woont. Hij is namelijk niet gek of zou jij vrijwillig de Agnello beklimmen?