Krzaki, drzewa, pnącza, trawa wykorzystują tu ją każdy wolny kawałek ziemi. Opanowują budynki, ale bardziej degraduje człowiek. Śmieci, graffiti, powybijane szyby, powycinane i powyrywane metalowe elementy, cieńsze ścianki są pokruszone. Szkło i gruz chrzęści pod nogami. Trzeba uważnie stawiać kroki. Widowiskowe łączniki między budynkami kuszą. Wszystkie wejścia na górę są zniszczone. Może to i dobrze. Wchodzenie na piętra zawsze kusi, ale jest niebezpieczne.

To dzisiejszy obraz po największym w latach 1950-1965 producencie soli kamiennej w Polsce... 

Przez lata miejscowa Kopalnia Soli odgrywała dużą rolę w życiu lokalnego środowiska. Przez cały okres swego istnienia była największym i jedynym zakładem przemysłowym Wapna i okolicy. Dawała zatrudnienie kilkuset osobom i utrzymanie wielu rodzinom. Znaczna część zabudowy Wapna powstała z inicjatywy i funduszów tego przedsiębiorstwa. Z działalnością zakładu łączyło się życie kulturalne miejscowości. Finansowała ona i organizowała wypoczynek dla swoich pracowników i ich rodzin.

     Żyjących byłych pracowników Kopalni do dziś łączy jedno: przywiązanie do tradycji górniczej. Dziś są to dla Nich sentymentalne powroty do wspomnień, czasów dawno minionych, czasów młodości spędzonej w mrocznych czeluściach zatopionej Kopalni.

     Z każdym rokiem ubywa niestety nielicznych już świadków okresu przedkatastrofalnego byłych białych górników i ich rodzin, dziś często rozproszonych i zasymilowanych już z nowymi środowiskami.

     Zadać można pytanie: czy ktoś z pokolenia pokatastrofalnego, które dzierży prym życia w Wapnie potrafi sobie wyobrazić czym dla Wapna  i okolic była miejscowa Kopalnia?