Vroeger dacht ik dat mijn enthousiasme waarmee ik door het (werk)leven huppel een struikelblok was. Langdurig focussen op iets is voor mij niet makkelijk, ik heb nood aan afwisseling en hop graag van avontuur naar avontuur. Voor hetzelfde vak toch de cursus weer eens omgooien en veranderen, voor een nieuwe groep cursisten een totaal andere aanpak introduceren... Ongetwijfeld geregeld tot de grote ergernis van mijn collega's (mea culpa colleagues!).

Studeren en nog wat meer studeren omdat de honger naar meer maar moeilijk gestild raakt. Naast het werk is het al even 'erg': het huis herinrichten (schilderen, meubels verplaatsen, ...), de gerechten in de keuken volledig omgooien (van de Aziatische keuken naar een periode van Italiaanse liefde, naar ...), van gevarieerde knutselopdrachten met de kindjes naar een week vol gamen...

Als iemand over een probleem begint, probeer ik meteen erin te springen en mee te zoeken naar een oplossing (zelfs als die gewoonweg niet bestaat). Alles is zo verdomd interessant en boeiend!

Deze way of life vraagt heel veel energie en ik heb al vaak geprobeerd mijn focus te behouden op iets, dat leek me gewoon eenvoudiger. Intussen besef ik dat dit misschien wel energie vraagt (ooit al eens een gat in de nacht opgestaan om toch naar een meeting te kunnen gaan of een webinar te volgen?), maar dat ik er minstens evenveel energie terug uithaal. Ik word er gelukkig van! Meer zelfs, ik denk dat anderen er misschien ook wel gelukkig van worden!

Hoewel ik waarschijnlijk nooit 'top' zal worden in één specifiek topic, kan ik later wel terugblikken op allerlei van mijn zottigheden. Een reportage rond plannen, workshops rond koken en bujo (voor het goede doel!), spreken op events, ... En wat ik nog het allerfijnste vind, zijn de ontelbare boeiende mensen die ik onderweg ontmoet.

Hoewel ik me geregeld de rare voel, sta ik 95% van mijn dagen met een hoofd vol goesting op. Dat hoofd staat nooit stil en heeft nooit genoeg maar geloof mij, het is er erg vrolijk binnenin. Het is niet altijd zo natuurlijk, sommige mensen zijn nu eenmaal niet zo vriendelijk en soms kan ik erg naïef kan zijn - maar ook daaruit heb ik al zot veel geleerd. Misschien is die eeuwige zoektocht naar één focus niet langer nodig en kan ik gewoon een wervelwind blijven en genieten van voorbijkomt onderweg.

Zo komen we dus hier terecht. Een plek waar ik gaandeweg meer dingen online zal zwieren. Waarschijnlijk een stuk rond plannen, planners en structuur aanbrengen (het werk moet immers nog steeds gebeuren!). Een deel rond lesideeën met en zonder technologie hoort hier ongetwijfeld ook thuis. Intussen ben ik ook al enkele maanden bezig met het maken van dingen, wie weet wordt daar ook nog iets mee gedaan. Tot slot zou ik ook heel graag een manier vinden om leerlingen die het wat moeilijker hebben te helpen, al zie ik dit nog niet geheel helder op dit moment. We zien wel waarheen de wind waait...

Miss Caesar

Ooit had ik een foodblog, een foodstagram en deelde ik gerechtjes

Mama leert

Een jaar in mijn leven als masterstudent, mama van 3, leerkracht, echtgenote...

Kim schrijft

Ik schreef vrijuit over papier, de lockdown en de Passion Planner

Need me?

Nood aan wat frisse lucht voor jouw idee? Ergens iets gezien of gelezen in mijn oude blogposts waarvan je wel eens wil weten hoe het nu zit? Een leutig voorstel? Mailtjes worden gelezen via kdekeyser@gmail.com