Narodowe Siły Zbrojne i Żydzi

W „Regionalnej Agencji Prasowej «Podlasie»”, podziemnym czasopiśmie wydawanym przez Bataliony Chłopskie i redagowanym w Wiśniewie (wsi między Łukowem i Siedlcami), 15 lipca 1944 r. opublikowana została charakterystyka operujących w tej okolicy formacji partyzanckich. Dobrze oceniony został np. oddział AK pod dowództwem „Ostoi” (kapitana Wacława Rejmaka). Pozytywną opinię wyrażono także o Zgrupowaniu „Jeszcze Polska nie zginęła”, wspieranym przez armię Berlinga, na czele którego stał pułkownik Robert Satanowski. Natomiast o Narodowych Siłach Zbrojnych napisano tak:

„w Jacie kwaterował oddział szkoleniowy N.S.Z. Nie zapisał się on tak chlubnie w umysłach Podlasian, jak poprzedni oddziałek [AK], mimo że rozporządzał znaczną liczbą żołnierzy. Nie zdobył się na prawdziwą dywersję. Likwidacja błąkających się Żydów i Polaków, którzy Żydom pomagali przetrwać, wymuszanie kontrybucyj na chłopów nakładanych, strzelanie przeciwników politycznych było jego udziałem. Niezmiernie będzie nam miło, gdy meldunki doniosą nam o rozpoczęciu prawdziwej walki o wolność Narodu Polskiego”.

To kolejne źródło wskazujące na zbrodnie o podłożu antysemickim popełniane przez tę nacjonalistyczną organizację, której celem było zbudowanie Wielkiej Polski Katolickiej. W tym samym czasopiśmie 3 kwietnia 1944 r. zamieszczono informację o wymordowaniu przez partyzantów NSZ ukrywających się Żydów i pomagających im Polaków w podłukowskiej wsi Aleksandrów. Formacja ta wydała też wyrok śmierci na Stanisława Żemisa, działacza Polskiej Partii Robotniczej w Łukowie, który bolał nad losem Żydów zabijanych masowo przez Niemców i wyłapywanych po wsiach przez Polaków, i który pozostawił cenny dokument o przebiegu Zagłady w Łukowie i okolicach.

W Polsce członkom tej nacjonalistycznej organizacji stawiane są pomniki, w wielu miejscowościach są ulice i ronda NSZ (np. w Radomiu i Lublinie). Czcząc publicznie morderców Żydów i tych szlachetnych Polaków, którzy im pomagali, stajemy po stronie oprawców.