Jean Paul Sartre

Nu zit die meneer iets op die terrassen, op het terrein van deze mededelingen. Je moet je dat niet te gauw voorstellen. Dan kom je d’r niet doorheen. De woorden die dat brein maakt zijn in principe stille woorden.

In België euthanasie betekent de strijd om Mechelen.

Die melk hier, hoe oud is die?

Ik zit eigenlijk te denken waar de melk van mij is.

Liter is dus dat Belgische boek van Sartre.

11.5

Dit is een begrafenisstoet. (Vloerbedekking) Dit is dan wel voor je ouders? Nee, want die zouden eerst naar de badkamer gaan, maar dat doen ze niet. In Nuth, daar ligt de woning. Sanne, mag ik een spuit zetten? Ik denk, dat dit euthanasie is. Ja, dit is euthanasie. Ik probeer het te vermijden, hoor. Anneke, Sanneke, Reubesanneke, Anneke, Sanneke, Knorr. (Knorr is een mensenslachterij). (Het is een doornenkroon.)

De weduwe Gijsen. (Dit is het kerkhof van V&D). (Ik houd een oor aan de grond). Ik houd eerbiedig het stilzwijgen.

3.5

(Juffrouw geeft les in ethiek; gebruikt -leest voor- de term ‘dissimulatio simulacris’. Zij laat mij in de microfoon commentaar geven, maar ik ben te slaperig. Een meisje biedt me na afloop een sigaar aan: een stompje.)

Ik heb de laatste tijd steeds meer de neiging om tegen euthanasie te zijn en wel vanwege de mogelijkheid van bedrog en fraude. Fraude? Ja, dissimulatio simulacris. Ik was toch zo slaperig, hè. Hier heb je iets voor het praten.

We gaan toch niet met auto’s fietsen.

Logisch plassen. Weet je wat je doet in dat bo(e)k?

Dat is ‘m. (geestelijke in Puth) Albert: U lijkt een beetje op Sartre. Leny: Ik zie het wel zitten. Albert: In het geheel genomen of in onderdelen?

27.1

Ik laat mijn moeder een boek zien. Het ziet eruit als een kinderboek, ‘Sartre heeft een boek geschreven,’ zeg ik tegen haar, ‘waarin hij zegt: De wereld is geschapen () door mij.’ ‘Heeft dat boek dan nog wel zin?’ vraagt mijn moeder. ‘Het is geen onzin,’ zeg ik. Ik wil het in de keuken tussen andere kinderboeken leggen, maar ik bedenk me. Ik breng het weer terug naar ‘t kamertje.

25.7

Dat is een boekje van Sartre. Lijkt op onze wei. Zonder meer een stap voorwaarts.