Ene miensj haw twië zuëhns. En de jóngste van dehn zag taenge zie vaahder: “Vaahder, gef mich ‘t deehl van ‘t vermeuhge, woë ich rech op hùb.’ En de vaahder verdeelden ónger huhn ahl wat ze hahwwe. En noa ee paahr daag pakde de jóngste zoëhn zich ahl biejeeh en góng weg va woë hae wóhnde noa ee lahndj wiehd eweg, en doa verbrasden hae wat hen haw, laehvend i zahws en brahws. Wiej hen ahl vertaehrd haw, keem enen ergen hóhngisj-noëd uëver dat lahndj, en hae begós ehrmood te liehje. En hae góng in deens biej eehne van de burgisj van dat lahndj, en dae sjikden hèùm noa de vehljer vahn zich óm de vehrkes te hùjje. En hae hej zich gaer de maag gevùld mit de sjèlle diej de vehrkes vroohte, mê niëhmes geef hèùm get ter vahnne.

Doew góng hae noadèhnken en zag: “Wiejvèùl daahg-luëndisj haet mie vaahder neeht, en diej hùbbe broëd zat, en ich vergoan hiej van den hóhnger. Ich sjtoan op en goan noa mie vaahder en da zal ich taengen hèùm zègke: “Vaahder, ich hùb gezunjig taenge den hiëhmel en jaeges uch. Ich bèn ‘t neet mië waehrd ene zoëhn van uch geneump te waehre. Sjtèlt mich aahn es eehne van uër daahg-luëndisj.”

En hae sjting op en góng noa zie vaahder. En wiej hae nog wiehd eweg woar, zoog zie vaahder hèùm, en kreeg mitliehje mit hèùm. Hae rende noa hèùm haehr en vool hèùm óm den hahws en puënden hèùm. En de zoëhn zag taengen hèùm: “Vaahder, ich hùb gezunjig taenge den hiëhmel en jaeges uch. Ich bèn ‘t neet mië waehrd ene zoëhn van uch geneump te waehre.” Doew zag de vaahder taenge zien sjlaahve: “Goat gaw ‘t bèste kleehd hoahle en doët hèùm dat aahn. En gef ene vihngerrihnk vuër aan zien hahndj en sandale vuër aan de veut, en hohlt ‘t vètgemas kahwf, sjlacht ‘t en loat ós aehten en fiës viëhre, want dizze zoëhn va mich woar doëd en is waer laehvend woëhre, hae woar verloahren en is waer t’ruk-gevóhnge.”

En ze begóste fiës te viëhre. Mê zienen awdste zoëhn woar i gevehldj. En wiej he bekahns heehm woar, hoëhrt hae mueziehk en gedahns. En wiej hen eehne van de bedeendes biehj zich haw gerope, vroog haeh, wat doa goande woar. En dae zag hèùm: “Uër browwer is t’ruk-kóhmme, en uër vaahder haet ‘t vètgemas kahwf gesjlach, ómdat hae hèùm gezóhndj haet t’ruk-kriëhge.’ En dae woërt koad en wol neet noa bènne goah. Doew keem zie vaahder noa boehte en probaerden hèùm op ‘t gemood te wèhrke. Mê dae geef zie vaahder ahntjwoëhrd en zag: “Kikt ens, al zoëvèùl joar bèn ich uëre sjlaaf, en hùb ich ummer alles gedoah wat giëhr mich opdroog. Mê mich hùb ger nog noëts ens ee geehtebukske gegaehven óm mit mîen vrunj fiës te viëhre. Mê noehw, wiej dae zoëhn van uch is t’rukkóhmme, dae uër vermeuhgen der doëhr haet gejaag mit hoëre, noew hùb der vuër dem ‘t vètgemas kahwf gesjlach!” Mê de vaahder zag taengen hèùm: “Doehw, miene zoëhn, doehw bès ummer biehj mich, en al ‘t mint is ‘t dint. Ver moohze fiës viëhre en bliej zihn, want dae broar van dich woar doëd, en is waer laehvend woëhre, en hae woar verloahren, en is t’ruk-gevóhnge.”