Aan het verbod op de verering van beelden is tot de dag van vandaag vastgehouden door Joden en moslims, maar niet door de christenen.


Dat is waar, maar ook de christenen voerden een beeldenstrijd. Onder de oosterse christenen ontstond een strijd tussen iconoclasten en iconodoulen. Deze strijd speelde zich in het Byzantijnse Rijk af gedurende de 8ste en de eerste helft van de 9de eeuw. De strijd werd uiteindelijk door de iconodoulen gewonnen, maar onder voorwaarden. Keizerin Irene liet de beeldenverering als rechtgelovig erkennen met de uitspraak: de verering geldt niet het beeld, maar degene die door het beeld wordt voorgesteld.

 Is deze ontwikkeling van de christelijke kunst een stap terug?


Ja, dat zou je kunnen zeggen. Je moet dan wel verschil maken tussen de ontwikkeling van de religieuze kunst in Oost-Europa en die in West-Europa. In Oost-Europa waren de religieuze voorstellingen niet-naturalistisch. In West-Europa daarentegen was er een sterke tendens in de richting van naturalistische voorstellingen. Dat dit als een probleem werd gevoeld, is gebleken uit de Beeldenstorm die in 1566 plaatsvond. De Reformatie verwierp de beeldenverering. Het aanbrengen van beelden tot instructie der gelovigen werd door de Heidelbergse catechismus voor ongeoorloofd gehouden, daar de god volgens de hervormers de christenen niet door stomme beelden maar door de levende verkondiging van zijn woord onderwezen wilde hebben.