ആദം നബിക്ക് ശേഷം പത്ത് തലമുറകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സന്മാർഗ്ഗം നഷ്ടപ്പെടാനും പിശാചിന്റെ ദുർബോധനങ്ങൾ വർദ്ധിക്കാനും തുടങ്ങി. മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ശിർക്ക് ഉടലെടുത്തത് ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്

മുൻപ് ജീവിച്ചിരുന്ന അങ്ങേയറ്റം സദ്‌വൃത്തരായ ചില മനുഷ്യരായിരുന്നു വദ്ദ്, സുവാഅ്, യഗൂഥ്, യഊഖ്, നസ്ർ മരണവും, പിന്നീട് ബഹുമാനം എങ്ങനെ ആണ് പതിയെ അവരെ മുൻ നിർത്തി പ്രാര്ഥിക്കുന്നതിലേക്കു എത്തിയത് എന്നൊക്കെ ഇതിനു മുമ്പുള്ള ഭാഗത്തു നമ്മൾ വിശദീകരിച്ചുവല്ലോ,

ഭൂമിയിൽ ശിർക്ക് പൂർണ്ണമായും പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോഴാണ് അല്ലാഹു ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ റസൂലായി (ദൂതനായി) നൂഹ് നബിയെ നിയോഗിക്കുന്നത്.

ആരാണ് നൂഹ്

ഹാഫിള് ഇബ്നു കസീർ തന്റെ ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിൽ നൂഹ് നബിയുടെ വംശപരമ്പര ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:
ആദം നബിയുടെ മകനായ ശീത്ത് നബിയുടെ മകനായ അനുഷ് ന്റെ മകനായ ഖൈനാന്റെ മകനായ മഹ്‌ലാഈൽ ന്റെ മകനായ യാരിദ് ന്റെ മകനായ ഖാനൂക് ( അഥവാ ഇദ്‌രീസ് നബി ) യുടെ മകനായ മത്തൂശലഖ് ന്റെ മകനായ ലാമക് ന്റെ മകനായ നൂഹ്
തന്റെ പിതാവായ ലാമക്കിന് 182 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് നൂഹ് നബി ജനിക്കുന്നത്.

ആദം നബിക്കും നൂഹ് നബിക്കും ഇടയിലുള്ള കാലഘട്ടം

ഇതിനെക്കുറിച്ച്  ഇബ്നു ഹിബ്ബാനിൽ വന്ന ഒരു സ്വഹീഹായ ഹദീസിൽ ഇപ്രകാരം കാണാം:

അബൂ ഉമാമ (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: ഒരാൾ പ്രവാചകനോട് ചോദിച്ചു: "അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, ആദം ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നോ?" നബി (സ) പറഞ്ഞു: "അതെ, അല്ലാഹു നേരിട്ട് സംസാരിച്ച ഒരു പ്രവാചകൻ." അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "അദ്ദേഹത്തിനും നൂഹ് നബിക്കും ഇടയിൽ എത്ര കാലമുണ്ടായിരുന്നു?" നബി (സ) മറുപടി നൽകി: "പത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ (അല്ലെങ്കിൽ പത്ത് തലമുറകൾ)."

മറ്റൊരു നിവേദനത്തിൽ ഇബ്നു അബ്ബാസ് (റ) വ്യക്തമാക്കുന്നു: "ആദമിനും നൂഹിനും ഇടയിലുള്ള പത്ത് തലമുറകളും ഇസ്‌ലാമിലും (തൗഹീദിലും) നേർവഴിയിലുമായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. അതിന് ശേഷമാണ് അവർ ഭിന്നിച്ചത്."

ഇവിടെ നബിയുടെ ഹദീസ് പത്തു തലമുറ ആണ് പത്തു നൂറ്റാണ്ടു ആണോ എന്നതിൽ അഭിപ്രായ വിത്യാസം ഉണ്ട്, കാരണം നബി ഇവിടെ നൂറ്റാണ്ടിനെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച വാക്യം  സാധാരണ ആയി തലമുറയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അതെ വാക്കു ആണ്, ഇതേ  വാക്ക് നബി വേറെ ഹദീസിൽ പറയുമ്പോൾ അത് തലമുറ എന്ന അർത്ഥത്തിലുമാണ് പറഞ്ഞത് , അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ
ആദം നബിക്കും നൂഹ് നബിക്കും ഇടയിൽ ഉള്ള ദൈർഘ്യം എന്നത്  ആയിരം വർഷമോ അല്ലെങ്കിൽ ആയിരകണക്കിന് വർഷമോ അവൻ സാധ്യത ഉണ്ട്, അന്നത്തെ ഒരു തലമുറ എന്നത് 4-5 നൂറ്റാണ്ടുകൾ നിലനിൽക്കുന്നത് ആണെന്നത് കൊണ്ട്.

നൂഹ് നബി തന്റെ ജനങ്ങളിലേക്ക് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ വളരെ ശക്തമായ ഭാഷയിലാണ് തൗഹീദ് പ്രഖ്യാപിച്ചത്. അല്ലാഹു ഖുർആനിൽ പറയുന്നു:

لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

"തീർച്ചയായും നൂഹിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനതയിലേക്ക് നാം അയക്കുകയുണ്ടായി. എന്നിട്ടദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: എന്റെ ജനങ്ങളേ, നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവെ ആരാധിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് അവനല്ലാതെ യാതൊരു ദൈവവുമില്ല. തീർച്ചയായും കഠിനമായ ഒരു ദിവസത്തെ ശിക്ഷ നിങ്ങളുടെ മേൽ വരുന്നത് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു." (സൂറത്തുൽ അഅ്റാഫ്: 59)

നൂഹ് നബി നീണ്ട 950 വർഷക്കാലം തന്റെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ചു ദഅ്‌വത്ത് നടത്തി. അദ്ദേഹം അവരോട് രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ പ്രബോധനം നടത്തി. രഹസ്യമായും പരസ്യമായും അല്ലാഹുവിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അല്ലാഹുവിനോട് പാപമോചനം തേടിയാൽ ലഭിക്കുന്ന ദുനിയാവിലെയും ആഖിറത്തിലെയും നന്മകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണം അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായിരുന്നു. നൂഹ് നബി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർ അവരുടെ ചെവികളിൽ വിരലുകൾ തിരുകുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കാണാതിരിക്കാൻ തുണികൊണ്ട് തല മൂടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. സൂറത്തു നൂഹിൽ (വചനം 5-7) നൂഹ് നബിയുടെ ആ സങ്കടം അല്ലാഹു വിവരിക്കുന്നുണ്ട്:

"അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: എന്റെ രക്ഷിതാവേ, തീർച്ചയായും ഞാൻ എന്റെ ജനതയെ രാപ്പകൽ ഭേദമന്യേ ക്ഷണിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നിട്ടും എന്റെ ക്ഷണം അവരുടെ ഓട്ടത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. തീർച്ചയായും നീ അവർക്ക് പൊറുത്തു കൊടുക്കുവാൻ വേണ്ടി ഞാൻ അവരെ ക്ഷണിച്ചപ്പോഴൊക്കെയും അവർ തങ്ങളുടെ വിരലുകൾ ചെവികളിൽ വെക്കുകയും, തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മൂടിപ്പുതക്കുകയും, വാശിപിടിക്കുകയും, അങ്ങേയറ്റം അഹങ്കരിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്."

നൂഹ് നബിയുടെ ജനത എത്രത്തോളം ദുഷ്ടരായിരുന്നുവെന്നാൽ, അവർ തങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് പോലും കുഫ്ര് വസ്വിയ്യത്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു പിതാവ് മകന്റെ കൈപിടിച്ച് നൂഹ് നബിയുടെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് പറയും: "മകനേ, നീ ഇവനെ സൂക്ഷിക്കണം. ഇവൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കരുത്. ഇവൻ ഒരു ഭ്രാന്തനാണ്. ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ പിതാവും എനിക്ക് ഇതേ ഉപദേശമാണ് തന്നത്."അങ്ങനെ മുതിർന്നവർ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് കുട്ടികൾക്ക് നൂഹ് നബിയെ വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് ഉപദേശം നൽകി കുഫ്ര് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറി.

നീണ്ട ഒൻപതര നൂറ്റാണ്ടത്തെ പ്രബോധനത്തിനൊടുവിലും വളരെ ചുരുക്കം ആളുകൾ (ഏകദേശം 80 പേരോളം മാത്രം) മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിൽ വിശ്വസിച്ചുള്ളൂ. ജനങ്ങളുടെ ഈ ക്രൂരമായ പരിഹാസവും കുഫ്രും നൂഹ് നബിയെ അങ്ങേയറ്റം വിഷമിപ്പിച്ചു. ആ സമയത്താണ് അല്ലാഹു നൂഹ് നബിക്ക് വഹ്‌യ് നൽകിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചത്.

സൂറത്തു ഹൂദിലെ 36-ാം വചനത്തിൽ അല്ലാഹു പറയുന്നു:

وَأُوحِيَ إِلَىٰ نُوحٍ أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلَّا مَن قَدْ آمَنَ فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ

"നൂഹിന് വഹ്‌യ് നൽകപ്പെട്ടു: നിന്റെ ജനതയിൽ നിന്ന് ഇതിനകം വിശ്വസിച്ചവരല്ലാതെ ഇനി ആരും തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അവർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി നീ വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല."

ഇതോടെ തന്റെ ജനത ഇനി നന്നാകില്ലെന്ന് നൂഹ് നബിക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടു. അതിന് ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ആ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ദുആ ചെയ്യുന്നത്: "എന്റെ നാഥാ, ഈ ഭൂമിയിൽ സത്യനിഷേധികളിൽ പെട്ട ഒരാളെപ്പോലും നീ ബാക്കി വെക്കരുതേ..."

ഇതിനു അല്ലാഹു എങ്ങനെ മറുപടി നൽകി എന്നത് അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിൽ പറയാം