ഇദ്‌രീസ് (അ)മിന്റെ വഫാത്തിന് ശേഷം ജനങ്ങൾ നേർവഴിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ തലമുറകൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, മനുഷ്യചരിത്രത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച, അല്ലാഹു ഒട്ടും പൊറുക്കാത്ത ഏറ്റവും വലിയ മഹാപാപമായ ശിർക്ക് (ബഹുദൈവാരാധന) ഭൂമിയിൽ ഉടലെടുത്തു. ഇബ്‌ലീസ്  ഒറ്റയടിക്ക് മനുഷ്യരെക്കൊണ്ട് വിഗ്രഹാരാധന നടത്തിക്കുകയായിരുന്നില്ല. പകരം, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിന്ന വളരെ ആസൂത്രിതമായ ഒരു കെണിയാണ് അവൻ ഒരുക്കിയത്.

പ്രവാചകനായ നൂഹ് (അ)മിന്റെ ജനതയുടെ കാലഘട്ടത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് ആ സമൂഹത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന, അങ്ങേയറ്റം ദൈവഭയമുള്ളവരും ജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയങ്കരരുമായ അഞ്ച് സ്വാലിഹീങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പേരുകൾ വിശുദ്ധ ഖുർആൻ എടുത്തുപറയുന്നുണ്ട്: വദ്ദ്, സുവാഅ്, യഗൂഥ്, യഊഖ്, നസ്ർ.

ഇമാം ഇബ്‌നു കഥീർ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇബ്‌നു അബ്ബാസ് (റ) നിന്നുള്ള നിവേദനം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഇവർ ആ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല മനുഷ്യരായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ ഇവരെ ഏറെ സ്നേഹിക്കുകയും ഇവരുടെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ കുറഞ്ഞ കാലയളവിനുള്ളിൽ ഈ അഞ്ച് പേരും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി മരണപ്പെട്ടു. തങ്ങളെ സൽവഴിയിലേക്ക് നയിച്ചിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ ആ ജനത വലിയ ദുഃഖത്തിലാവുകയും മാനസികമായി തളരുകയും ചെയ്തു.

• ഒന്നാം ഘട്ടം: പുണ്യവാന്മാരോടുള്ള ബഹുമാനവും ശിലകൾ സ്ഥാപിക്കലും

ജനങ്ങളുടെ ഈ സങ്കടവും ദുർബലതയും മുതലെടുത്താണ് ഇബ്‌ലീസ്  തന്റെ ഒന്നാമത്തെ തന്ത്രവുമായി രംഗത്തിറങ്ങുന്നത്. അവൻ നേരിട്ട് വന്ന് അവരോട് വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കാൻ പറഞ്ഞില്ല, കാരണം അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അന്നത്തെ തൗഹീദിലുള്ള ജനങ്ങൾ അത് തള്ളിക്കളയുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. പകരം, അവൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവരുടെ അടുത്തെത്തി ഒരു ഉപദേശം നൽകി.

ഇമാം ബുഖാരി തന്റെ സ്വഹീഹിൽ ഇപ്രകാരം നിവേദനം ചെയ്യുന്നു:

"ആ പുണ്യപുരുഷന്മാർ മരണപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർ ഇരുന്നിരുന്ന സദസ്സുകളിൽ അവരുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ചില സ്മാരകങ്ങൾ (കല്ലുകൾ ) സ്ഥാപിക്കാൻ ശൈത്താൻ ആ ജനങ്ങൾക്ക് തോന്നിപ്പിച്ചു (വസ്‌വാസ് നൽകി). ആ ശിലകൾക്ക് അവർ ആ പുണ്യവാന്മാരുടെ പേരുകൾ തന്നെ നൽകി." (സ്വഹീഹ് ബുഖാരി: 4920)

ശൈത്താൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ഇവരെ കാണുമ്പോൾ ഇവരുടെ ആരാധനയും നല്ല ജീവിതവും ഓർമ്മവരും. അത് നിങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹുവിനെ കൂടുതൽ ആരാധിക്കാൻ ആവേശം നൽകും." ഈ കെണിയിൽ വീണ ജനങ്ങൾ വദ്ദിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും രൂപങ്ങൾ കൊത്തിയുണ്ടാക്കി അവരുടെ സദസ്സുകളിൽ വെച്ചു. ആ ഒന്നാം തലമുറയിലുള്ളവർ ആ ശിലകളെ ആരാധിച്ചിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അത് അവരെ ഓർക്കാനുള്ള ഒരു അടയാളം മാത്രമായിരുന്നു.

• രണ്ടാം ഘട്ടം: ആദരവ് അതിരുവിടുന്നു (വിയോഗവും വിസ്മൃതിയും)

കാലം കടന്നുപോയി, ആ സ്മാരകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ ഒന്നാമത്തെ തലമുറ മുഴുവൻ മരണപ്പെട്ടു. പിന്നീട് വന്ന രണ്ടാമത്തെ തലമുറ ഈ വലിയ മനുഷ്യരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവരായിരുന്നു. ശൈത്താൻ വീണ്ടും അവരുടെ അടുത്തെത്തി ആ ശിലകളോടുള്ള ആദരവ് ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

അവൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ പിതാക്കൾ ഈ മഹാന്മാരെ എത്രമാത്രമാണ് ആദരിച്ചിരുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? അവരുടെ സാന്നിധ്യം നിമിത്തമാണ് നിങ്ങൾക്ക് മഴ ലഭിച്ചിരുന്നത്, അവരെ മുൻനിർത്തിയാണ് നിങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്." അങ്ങനെ ജനങ്ങൾ ആ ശിലകളെ വെറും ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ എന്നതിനപ്പുറം വലിയ തോതിൽ ആദരിക്കാനും അവയ്ക്ക് പ്രത്യേക പവിത്രത കൽപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി.

( ഇന്ന് നമ്മുടെ ഇടയിൽ കണ്ടു വരുന്ന ചില ആളുകൾ പറയുന്ന അതെ കാര്യം, മഹാന്മാരെ മുൻനിർത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുക എന്നത് )

• മൂന്നാം ഘട്ടം: വിജ്ഞാനം ഉയർത്തപ്പെടുന്നു, ശിർക്ക് ആരംഭിക്കുന്നു

തുടർന്ന് മൂന്നോ നാലോ തലമുറ എത്തിയപ്പോഴേക്കും കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി മാറിമറിഞ്ഞു. ആ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് മതവിജ്ഞാനം (ഇൽമ്) ഇല്ലാതാവുകയും ജാഹിലിയ്യത്ത് (അജ്ഞത) പടരുകയും ചെയ്തു. ഈ ശിലകൾ എന്തിനാണ് സ്ഥാപിച്ചതെന്ന യഥാർത്ഥ ചരിത്രം പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

ഈ അനുകൂല സാഹചര്യം നോക്കി ഇബ്‌ലീസ് തന്റെ അന്തിമ കെണി പുറത്തെടുത്തു. അവൻ ജനങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു: "തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ ഇവരെ അല്ലാഹുവെപ്പോലെ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ഇവരോടാണ് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്."

ഇമാം ബുഖാരി അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു:

"...അങ്ങനെ ആ (ആദ്യത്തെ) തലമുറ മരണപ്പെടുകയും വിജ്ഞാനം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ വിഗ്രഹങ്ങൾ ആരാധിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി." (സ്വഹീഹ് ബുഖാരി: 4920)

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ആ ജനത നൂഹ് നബിയോട് തർക്കിച്ച സന്ദർഭം വിവരിക്കുമ്പോൾ ഈ പേരുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്:

"അവർ പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളെ ഒട്ടും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. വദ്ദ്, സുവാഅ്, യഗൂഥ്, യഊഖ്, നസ്ർ എന്നിവരെ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും കൈവിട്ടു കളയരുത്." (സൂറത്ത് നൂഹ്: 23)

ഇങ്ങനെയാണ് പുണ്യവാന്മാരോടുള്ള അതിരുവിട്ട ആദരവിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും ശൈത്താൻ മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ശിർക്കിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് നൂഹ് (അ)മിന്റെ ജനതയിൽ ശൈത്താൻ പ്രയോഗിച്ച അതേ തന്ത്രം തന്നെയാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ കണ്ണുമുന്നിൽ ചില സൂഫീ ധാരകളിലൂടെയും ഖബറാരാധകരിലൂടെയും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

അന്ന് വദ്ദിന്റെയും സുവാഇന്റെയും മരണശേഷം ജനങ്ങൾ ചെയ്തതുപോലെ, ഇന്ന് മരണപ്പെട്ട ഔലിയാക്കളുടെയും പുണ്യപുരുഷന്മാരുടെയും മഖ്ബറകൾക്ക് മുകളിൽ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും മസ്ജിദുകളും ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. "അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ദാസന്മാരാണ്, അവരെ ആദരിക്കുന്നത് നന്മയാണ്" എന്ന പേരിൽ തുടങ്ങുന്ന ഈ അതിരുവിട്ട ആദരവ്, പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവരോട് നേരിട്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിലേക്ക് (ഇസ്തിഗാസ) ജനങ്ങളെ എത്തിക്കുന്നു. അല്ലാഹുവോട് ചോദിക്കേണ്ട ബുദ്ധിമുട്ട് നീക്കലുകൾ, രോഗശമനം, കുട്ടികളെ നൽകൽ തുടങ്ങിയവ ഇന്ന് പലരും ഖബറിലുള്ളവരോട് ചോദിക്കുന്നു.

ഇതിനേക്കാൾ വലിയ അപകടം, ചില തീവ്ര സൂഫീ ചിന്താഗതിക്കാർ പുണ്യവാന്മാരായ ഔലിയാക്കളെ അല്ലാഹുവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു എന്നതാണ്. സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവും ഒന്നാണെന്നും, ചില ഔലിയാക്കൾ അല്ലാഹുവിന്റെ ഗുണവിശേഷങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ടവരാണെന്നും, അവരിൽ അല്ലാഹു അവതരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും (അല്ലാഹു തന്നെയാണെന്നും) ഉള്ള കടുത്ത കുഫ്രിയ്യത്തുകൾ വരെ ഇവർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു.

അന്ന് നൂഹ് നബിയുടെ ജനതയിൽ ശൈത്താൻ പടിപടിയായി കൊണ്ടുവന്ന അതേ വിനാശകരമായ വഴിയിലൂടെ തന്നെയാണ് ഇന്നും ജനങ്ങൾ പ്രവാചകന്മാർ വിലക്കിയ വലിയ ശിർക്കിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഭൂമിയിൽ ഇപ്രകാരം ശിർക്ക് പൂർണ്ണമായി പടർന്നുപിടിച്ച, മനുഷ്യർ വിഗ്രഹങ്ങളുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ച ആ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് അല്ലാഹു ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ റസൂലായ നൂഹ് (അ)മിനെ നിയോഗിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ജനതയോട് 950 വർഷക്കാലം അദ്ദേഹം നടത്തിയ ആ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പോരാട്ടം എങ്ങനെയായിരുന്നു?

നമുക്ക് അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ വിശദമായി നോക്കാം.