Dobrostan emocjonalny

Dobrostan psychiczny - co to takiego?

Dobrostan psychiczny to efekt poznawczy i emocjonalny oceny własnego życia na którą składają się wysoki poziom spełnienia i satysfakcji życiowej. Pojęcie to można określić jako pewną równowagę psychiczną, charakteryzującą się niskim poziomem stresu i negatywnych emocji oraz poczuciem satysfakcji z życia i spełnieniem. To wewnętrzna równowaga, która pozwala nam cieszyć się życiem i czerpać z niego co najlepsze. Istotne są również czynniki takie jak wiek, stan zdrowia, miejsce zamieszkania. W przypadku dzieciczynniki te są jednak nieco inne. Niezwykle ważne( oprócz wieku i płci) są poziom lęku i smutku, samooceny, wiary we własne siły i poczucie wykluczenia odczuwalne przez dziecko.  Na poczucie dobrostanu wpływa wiele czynników, w tym samoakceptacja, osobisty rozwój, cele w życiu, panowanie nad otoczeniem, relacje z innymi. Człowiek aby utrzymać równowagę wewnętrzną powinien zachować harmonię pomiędzy swoją duszą, emocjami, umysłem i ciałem.

Kilka sposobów na utrzymanie dobrostanu psychicznego.

- medytacja to najprostszy sposób na osiągnięcie stanu wewnętrznej równowagi i spokoju ducha. Wywołuje wiele pozytywnych skutków i może być także narzędziem do poznania samego siebie i wewnętrznego "ja" .

- oddychanie ma właściwości terapeutyczne, uzdrawia. Pozwala nam zapanować nad negatywnymi emocjami i nad sobą, ponieważ stanowi pomost pomiędzy ciałem i umysłem.

- kontakt z naturą, natura wycisza nas i jest dla nas ostoją ale 4 żywioły z 5 mogą także pobudzać do działania i dlatego zalecane jest mieszanie ze sobą różnych żywiołów przynależnych naturze.

Ziemia - daje nam wiarę w siebie, poczucie własnej rzeczywistości i wartości

Woda - wyostrza naszą intuicję, uczuciowość, opiekuńczość, sprawia, że akceptujemy samego siebie

Ogień- dostarcza nam energii, pobudza do działania, daje nam entuzjazm i kreatywność

Powietrze - uruchamia w nas zdolność abstrakcyjnego myślenia, poczucie niezależności, otwartość i możliwości intelektualne.

Ciało to nasz kompan i przewodnik w podróży życia, daje nam oczywiste sygnały ,że jest zmęczone posłuchaj go : podpowie Ci, że czas się  zrelaksować,  czas coś zjeść, czas położyć się spać. Nie będzie to możliwe gdy źle traktujemy ciało. Każdy z nas składa się bowiem z ciała, umysłu i duszy, które są ze sobą połączone i działają w ścisłej zależności od siebie.

- joga  lecznicza moc kolorów jedne uspokajają inne ożywiają dobierane w zależności od naszego nastroju i stanu emocjonalnego.

- grupowe terapie relaksacyjne

- nowoczesne kabiny sensoryczne  oraz masaż , które powodują rozluźnienie napiętych mięśni spowodowane stresem

- spa, odpoczynek bierny (sen) i czynny (sport), muzyka ,taniec połączona z medytacją  wzmacnia, rozciąga i oczyszcza nasz organizm.

10 sposobów radzenia sobie ze stresem 

Rozmawiaj

Rozmawiaj ze swoją rodziną lub przyjaciółmi o tym, co Cię niepokoi. Mogą oni służyć Ci radą lub być wsparciem.

Pisz

Zapisz, co Cię stresuje. Na podstawie swoich notatek przeanalizuj problemy oraz pomyśl, jak je rozwiązać lub się ich pozbyć.

Miej hobby

W trakcie zapracowanego dnia znajdź czas na rzeczy, które sprawiają Ci radość. Możesz też zabrać się za naukę nowych rzeczy, jak malowanie, sportem itp.

Medytuj

Uważna medytacja poprawia koncentrację i zmniejsza niepokój, pozwala się wyciszyć, przestać myśleć o problemach.

Ćwicz jogę

Joga wpływa pozytywnie na nasze ciało i umysł. Skupienie na oddechu pomoże wyciszyć emocje. Regularne ćwiczenia mogą pomóc w łagodzeniu uczucia stresu i niepokoju.

Bądź aktywny

Ćwicz codziennie. Zbyt długie przebywanie w pozycji siedzącej lub leżącej może pogorszyć nastrój. Zadbaj o codzienną aktywność fizyczną przez co najmniej 30 minut – gimnastykuj się, biegaj, wyjdź na rower itd.

Wysypiaj się

Niedobór snu sprawia, że myślisz nieracjonalnie. Pamiętaj o regularnym snie, najlepiej 7‒8 godzin każdej nocy.

Planuj

Stres może pojawić się, gdy robisz zbyt wiele rzeczy jednocześnie. Zrób listę rzeczy do zrobienia i ustal priorytety tak, aby zacząć od tych najważniejszych. Dzięki temu będziesz mieć bardziej zorganizowany dzień.

Kontroluj sytuację

Unikaj tego, co Cię stresuje. Naucz się mówić „nie”, gdy ktoś chce od Ciebie czegoś, co zabiera czas.

Zmień sposób myślenia

Skupiaj się na pozytywnych aspektach sytuacji. Miej realistyczne, a nie perfekcyjne oczekiwania. Akceptuj rzeczy, których nie możesz kontrolować.

6 zasad dobrej komunikacji interpersonalnej

•         Zasada nr 1 – słuchaj aktywnie. 

•         Zasada nr 2 – najpierw pomyśl, potem powiedz. 

•         Zasada nr 3 – najlepiej krótko i na temat. 

•         Zasada nr 4 – nie zapominaj o obranym celu. 

•         Zasada nr 5 – kluczowa jest informacja zwrotna. 

•         Zasada nr 6 – nie zapominaj o komunikacji niewerbalnej.

Jak stać się bardziej asertywnym?

Umiem mówić “NIE”. Czy jestem asertywny?

Asertywność ≠ Uległość

 Asertywność jest to umiejętność nabyta. Musisz nauczyć się otwarcie mówić o swoich opiniach, dzielić się konstruktywną krytyką czy wyrażać własne potrzeby. Jest to prawo do odmawiania w sposób nieuległy, które niezależnie od pozycji społecznej każdego człowieka, należy się wszystkim. Warto zaznaczyć, że można też asertywnie wyrażać własne poczucie winy. W tym przypadku chodzi o sytuację, kiedy Ty popełniasz błąd i przepraszasz za niego. Jednak nie oznacza to, że od tej chwili masz być bardziej uległy. Nie. Słowo „przepraszam” oznacza, że rozumiesz swój błąd i zamierzasz się poprawić.

Asertywne wyznaczanie granic

Ważną cechą asertywności jest również umiejętność dzielenia się konstruktywną krytyką w sytuacjach, w których czujemy, że coś jest dla nas niedobre lub niesprawiedliwe. Pamiętaj jednak, że umiejętność wyrażania siebie samego powinna mieścić się w granicach nienaruszających praw i terytorium psychicznego innych osób, jak i naszych własnych. Czyli, co to oznacza? Nasze granice psychologiczne są niewidzialną linią dookoła nas. Każdy swoje granice ma w innym miejscu, a my, póki kogoś dobrze nie poznamy, nie wiemy gdzie dokładnie. Linię wyznaczają nasze potrzeby emocjonalne, zasady i reguły, których się trzymamy, zachowania, które akceptujemy, czy nawet potrzeba dystansu społecznego względem innych osób. Musimy nauczyć się wyrażać siebie w taki sposób, żeby bronić własne granice i prawa w różnych sytuacjach. Jednak żeby wyrazić siebie poprzez odmowę, musisz to czymkolwiek podeprzeć. Może to być przedstawienie Twojej perspektywy.

Asertywność a okazywanie emocji

Pamiętaj, że masz prawo do odmowy, jednak nie powinieneś ranić przy tym innych. Często pod wpływem emocji różne rozmowy wymykały się spod kontroli. Warto skupić się na wytłumaczeniu rozmówcy, jak się czujesz np. „Jest mi przykro z powodu…” czy „łatwo się irytuję w sytuacjach…”. Należy mówić o emocjach, ale niekoniecznie już je wyrażać. Emocje potrafią prowadzić do eskalacji. Im są większe, tym mniej nad nimi panujemy. Dodatkowo mogą przerodzić się w agresję. Agresja jest totalnym zaprzeczeniem idei asertywności. Zauważ jednak, że agresja nie przyjmuje tylko postaci walki czy używania niecenzuralnych słów. Agresją również jest upór, dąsanie się czy tzw. strzelanie focha.

Czy zawsze trzeba wygrywać?

Postawa asertywna to sztuka balansu i dyplomacji. Dążymy do tego, żeby nasz rozmówca czuł się komfortowo z naszą odmową czy opinią, a ona sama w sobie nie wpłynęła negatywnie na naszą relację. Co więcej, jest to wyraz szacunku względem drugiej osoby, względem jej wartości, innego punktu widzenia i potrzeb, kiedy to wyrażamy samych siebie, nie godząc jednocześnie w drugiego człowieka. Należy zwrócić uwagę na to, że w postawie asertywnej nie dążymy do sytuacji wygrana-przegrana. Zawsze staramy się zakończyć w momencie, kiedy osiągnęliśmy kompromis i oboje jesteśmy WIN-WIN. Dbając o własne interesy, możemy uwzględnić w nich interesy innych.

Zadbaj o siebie i bądź asertywny

 Postawa asertywna wymaga dobrej kondycji psychicznej. Związana jest ze świadomością samego siebie – swoich wad, zalet, przekonań oraz opinii. Wiesz, że jesteś tak samo ważny, jak inni i że masz prawo do reprezentowania własnych interesów. W skrócie mówiąc, postawa asertywna towarzyszy tym, którzy mają adekwatny do rzeczywistości obraz własnej osoby. Musisz umieć dokonać samooceny czy analizy tego, co czujesz oraz wiedzieć, że postawić własne granice.

Święta trójca – cechy must have w asertywności

Z czym się wiąże jeszcze asertywność? Moja święta trójca – czyli trzy cechy, z których musisz umieć korzystać. Musisz być stanowczy, konkretny i konsekwentny. Mów konkretnie, nie używaj żadnych zmiękczaczy typu „chyba jednak trochę się z Tobą nie zgadzam”. Nie. Komunikat z Twojej strony powinien być konkretny i niepozostawiający żadnych wątpliwości. Dzięki konsekwencji pokazujemy światu, że trzymamy się naszych zasad, a granice, które wyznaczyliśmy, są stabilne. Stanowczość pokazuje, że nikt nie może tych granic przekroczyć.

Co jeszcze sprawia, że jesteśmy asertywni?

Do pełnego zrozumienia czym jest asertywność, potrzebujemy jeszcze dwóch elementów – autentyczność i empatia. Empatia jest zdolnością do odczuwania stanów psychicznych innych osób, czyli jest to umiejętność przyjmowania ich sposoby myślenia, czy spojrzenia na daną sytuację z czyjejś perspektywy. Pomaga nam w dążeniu do kompromisu. Natomiast autentyczność pomaga nam pozostać w zgodzie ze sobą i ze swoimi przekonaniami.

Technika Skali w postawie asertywnej

Technika skalowania jest uniwersalna i można z niej skorzystać w każdej sytuacji, w której chcesz bronić swoich praw. Na czym polega?

Wyobraź sobie asertywność jako reakcję na zachowanie drugiej osoby w skali od 1 do 5, gdzie 1 oznacza bardzo łagodną reakcję asertywną, a 5 już taką bardzo stanowczą i związaną z pewnymi konsekwencjami. Skalowanie asertywności polega na dostosowaniu naszego komunikatu do rozwoju sytuacji. Każda kolejna rozmowa czy zwrócenie uwagi na coś powtarzającego, będzie spotykać się z coraz bardziej stanowczą reakcją z naszej strony. Technika ta odnosi się do umiejętności dozowania asertywnego komunikatu.

Teraz pokażę Ci na przykładzie, jak możesz wykorzystać to narzędzie. Skorzystamy z poziomów od 1 do 5 i zobacz, jak z kolejnym krokiem będziemy bronić swojego punktu widzenia.

Załóżmy, że ktoś powiedział do mnie coś, co było nie w porządku. Wychwyciłem to w locie i chciałbym coś z tym zrobić.

1 – mogę łagodnie i z uśmiechem zwrócić uwagę danej osobie na to konkretne zachowanie, delikatnie i w zupełnie koleżeńskiej atmosferze dać jej do zrozumienia, że nie było to dla mnie zabawne albo, że czułbym się lepiej, gdyby ujęła to inaczej.

Nie poskutkowało? Podobna sytuacja chwilę później lub nazajutrz znowu ma miejsce? Przechodzę dalej i skaluję na dwójkę.

2 – ponownie zwracam uwagę na coś, co jest dla mnie nie w porządku, tym razem podkreślam już powód, dlaczego coś mi przeszkadza w tym zachowaniu. Wyrażam konkretną prośbę o zaprzestanie danego zachowania, bacznie obserwując czy prośba ta została przyjęta. Jeśli wszystko jest okej, to luzuję atmosferę i wracam na właściwe tory rozmowy. Jeśli nie, to pora na skalowanie wyżej.

3 – jeśli coś dalej ma miejsce, to przerywam jakiekolwiek czynności, np. nie kontynuuję spotkania, dopóki dana osoba nie zapewni mnie, że to się więcej nie powtórzy, ponownie podkreślam i pokazuję osobistą, wręcz emocjonalną potrzebę związaną, z tym że coś godzi w moje np. wartości czy plany. Tutaj stawiam już granice wyraźnie, tłumacząc, z czego ona wynika. Na tym etapie warto zapytać też, dlaczego dana osoba po raz kolejny postępuje w ten sposób. Nie powinienem wracać na tym etapie do bieżących spraw, jeśli nie uzyskam satysfakcjonujących odpowiedzi, czyli prawdopodobnie przeprosin i zobowiązania, że to się więcej nie powtórzy.

Załóżmy, jednak że nasze starania nie przyniosły efektu, ktoś zupełnie mnie lekceważy, albo sytuacja ma ponownie miejsce parę dni później.

4 – stanowczo reaguję, pokazuję, że jest mi przykro, podkreślam, że ktoś po raz kolejny złamał to, na co się umówiliśmy. W tym momencie ostrzegam daną osobę przed konsekwencjami, jakie będą mieć miejsce, jeśli sprawa dalej będzie się ciągnąć. Konsekwencje te dostosowuje sobie do kalibru wydarzenia i moich możliwości, ale jasno i uczciwie je komunikuję. Jeśli ktoś przyjmie je do wiadomości i rozmowa potoczy się w dobrą stronę, to tym razem mogę poprosić, abyśmy nasze ustalenia pomiędzy nami spisane zostały na papierze.

Jeśli dalej nic się nie zmieniło, to… Ostatni poziom: 5 – dana osoba ponosi konsekwencje wynikające ze swojego zachowania w dowolnej przyjętej formie, a my, jeśli to możliwe sięgamy po pomoc osób trzecich. W najgorszym wypadku następuje odcięcie się od toksycznej dla nas osoby.

Zapamiętaj – skalować będziemy w dwóch przypadkach. Zachowania, których sobie nie życzysz lub przekraczają Twoje granice, pojawią się na przestrzeni tygodnia czy miesiąca – czyli są rozłożone w czasie, lub w danej chwili ktoś próbuje przekroczyć Twoje granice, naciskając na Ciebie i próbuje manipulować. Musisz wiedzieć, kiedy powiedzieć dość, a nie chować głowę w piasek. Unikanie rozwiązania problemu, spowoduje tylko narastanie napięcia, aż wybuchnie otwarty konflikt.

Kliknij żeby powrócić na stronę główną.