Meer dan 100 soldaten van Kuringen verbleven vier jaar aan het oorlogsfront, 13 van hen komen nooit meer thuis na de oorlog.

Klik op de foto van een militair , Wie was hij?

We zullen hun offer nooit vergeten

Deze soldaten hadden een leven voor de oorlog en iedereen kenden deze jongens. Augustus 1914 vertrokken deze soldaat naar zijn regiment of Bataljon. Geen van deze 13 Jonge mannen kwam terug thuis. Enkelen van deze soldaten waren al gehuwd voor de Eerste Wereldoorlog. In Limburg waren de ouders, broers, zussen, vrouw en kinderen de grootste slachtoffers van deze oorlog.

Samen met enkele jongeren hebben wij deze symbolische repatriëring kunnen verwezenlijken in 2013

Zoek jij een militair de stierf voor het vaderland? kijk dan eens in de namenlijst.

1) In Flanders Fields Museum : Namenlijst der gesneuvelden

2) Belgian War Dead Register : Het register

Interview: Daphné Maes, Heemkunde Vlaanderen 2016.

KURINGEN 14-18. JEUGDVERENIGINGEN NEMEN DE HERDENKINGSFAKKEL OVER Voor dit verhaal gaan we op bezoek bij Kris Leenaers van het Documentatiecentrum ‘De Graef’ Kuringen. Hij ontvangt ons bij hem thuis. De deur zwaait open en Kris begint meteen enthousiast te vertellen over ‘Kuringen 14-18’, een project over WOI. We zijn te gast bij een gedreven man, zoveel is zeker. Er zijn de voorbije jaren natuurlijk talloze projecten opgestart naar aanleiding van ‘100 jaar Groote Oorlog’. Maar dit project valt op, door de samenwerking met de jeugdverenigingen in Kuringen. DE GESNEUVELDEN EN DE JONGEREN Tijdens WOI sneuvelden welgeteld dertien soldaten uit Kuringen. Het documentatiecentrum reconstrueerde de levensverhalen van deze soldaten en publiceerde die op een projectwebsite. Tot zover klinkt dit als een degelijk WOI-project, zoals er zovele zijn (en zijn geweest) in Vlaanderen. Maar er is meer … Kris Leenaers stapte ook naar de jeugdbewegingen in Kuringen met de vraag om een jeugdcharter te ondertekenen. Daarmee engageerden ze zich om de komende jaren actief mee te werken aan de herdenking van de gesneuvelden. Tijdens een druk bijgewoonde misviering op 11 november 2012 gaf een oud-strijder van WOII officieel de fakkel door aan de jeugd. Een mooi symbolisch moment. Het bleef niet bij mooie verklaringen alleen. De volgende jaren kregen de 11 novembervieringen een jeugdig tintje. Zo trokken vier jongeren naar de Westhoek, op zoek naar de plaatsen waar de soldaten uit Kuringen sneuvelden. Op elke plaats namen ze een grondstaaltje mee. Op 11 november 2013 herbegroeven ze die grondstaaltjes in Kuringen. De maanden en jaren daarop volgden er nog vele andere herdenkingsactiviteiten, waaraan de jeugdverenigingen vaak ook meewerkten. Zo waren op de precieze sterfdag van elke gesneuvelde soldaat telkens speciale herdenkingsvieringen. Er kwam ook een monument voor drie mannen die tijdens WOI in Kuringen door de Duitsers gefusilleerd werden. Daarnaast omvatte het project een openluchtparcours in het park achter de kerk. Dertig panelen geven er uitleg over het leven van alledag in Kuringen tijdens de WOI. JONGEREN BETREKKEN Binnen dit project kregen jongeren dus een belangrijke en actieve rol. Om ergens te beginnen, sprak Kris eerst jongeren aan binnen zijn kennissenkring en familie. Dit waren ook de jongeren die naar de Westhoek trokken. “Het is belangrijk dat je hen vertrouwen geeft en hen hun verantwoordelijkheid laat opnemen,” 20 vertelt Kris. “Zo gingen ze alleen op stap tijdens de meerdaagse tocht naar de Westhoek. Toen ze terugkwamen liepen ze over van enthousiasme”. Het enthousiasme van deze kleine groep bleek een succesfactor, want het sloeg over. Deze jongeren waren ook telkens aanwezig op de vergaderingen met de jeugdbewegingen. “Als jongeren elkaar aanspreken en iets vragen, is dat toch iets anders dan wanneer volwassenen dat doen.” Ook de samenwerking met de jeugdverenigingen groeide gestaag. Kris: “Vertrouwen krijg je niet zomaar. Je moet elkaar eerst leren kennen en ook interesse tonen in de werking van zo’n jeugdbeweging”. Daarom woonde Kris hun activiteiten bij en zocht hij hen op in hun eigen lokalen. “Je moet je ook leren inleven in hun leefwereld en die ook accepteren. Je moet bijvoorbeeld geen opmerkingen geven over hoe het jeugdlokaal erbij ligt.” Ten slotte hielp het ook om de ondertekening van het charter enig gewicht te geven. Zo liet het documentatiecentrum het jeugdcharter heel formeel en officieel ondertekenen bij de provinciecommandant van het leger. Dankzij het project is de herdenkingstraditie in Kuringen levendiger dan ooit. En daar was het Kris, en bij uitbreiding alle partners die het project steunen 1 , natuurlijk om te toen. “Ik hoop dat ik bij de jongeren een zaadje geplant heb. Het is mijn diepe wens dat het verhaal van die soldaten over tien, twintig of zelfs vijftig jaar nog verteld wordt. Ook als ik er zelf niet meer ben.”

PDF : Geweldig gewild Erfgoed Vlaanderen.